Η φούσκα με την υπόθεση «Πυθία» και το σχέδιο δολοφονίας Καραμανλή

«Τα όμορφα παρα­μύ­θια όμορφα καί­γο­νται» – παραλ­λαγή του τίτλου μιας συγκλο­νι­στι­κής ταινίας του γιου­γκο­σλά­βου σκη­νο­θέτη Ντρα­γκό­γε­βιτς είναι αυτό, του γνωστού «Τα όμορφα χωριά όμορφα καί­γο­νται», που ανα­φε­ρό­ταν στην τρα­γω­δία της διά­λυ­σης της Γιου­γκο­σλα­βίας, και ειδι­κό­τερα στον εμφύλιο της Βοσνίας.

Αν το «τσί­μπησα» ελαφρώς για να το παραλ­λάξω, είναι γιατί δεν βρήκα τίποτε καλύ­τερο για να επι­γράψω το τέλος, έπειτα από σχεδόν μία δεκα­ε­τία, μιας άθλιας σκευω­ρίας που στήθηκε μέσα στην ΕΥΠ και είχε ως στόχο να στη­ρί­ξει το παρα­μύθι ότι ο Καρα­μαν­λής, ο γνωστός Καρα­μαν­λής, «έπεσε» διότι οι Δυτικοί και κυρίως οι Αμε­ρι­κα­νοί δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι την προ­σέγ­γιση την οποία υπο­τί­θε­ται ότι είχε κάνει με τον Πούτιν και τη Ρωσία. Πρό­κει­ται για την περί­φημη υπόθεση «Πυθία».

Ζήσαμε χρόνια με το παρα­μύθι, στη λογική ακο­λου­θία του οποίου ανα­πτύ­χθηκε ένα πλήθος θεωριών συνω­μο­σίας από «ψεκα­σμέ­νους» και μη, αλλά και από πούρους καρα­μαν­λι­κούς, κεντρικό θέμα των οποίων ήταν ότι ο Καρα­μαν­λής δεν συνε­τρίβη στις εκλογές του 2009, αλλά «έπεσε» προ­κει­μέ­νου η χώρα να οδη­γη­θεί στα Μνη­μό­νια και να υπο­δου­λω­θεί στους κακούς δανει­στές.

Σελίδες επί σελίδων γρά­φτη­καν όλα αυτά τα χρόνια, βιβλία εκδό­θη­καν, βαρυ­σή­μα­ντες ανα­λύ­σεις δια­τυ­πώ­θη­καν και ανα­πτύ­χθη­καν, ένας εισαγ­γε­λέας έκανε έρευνα επί σειρά ετών και κατέ­ληξε και σε κατα­φα­τικό συμπέ­ρα­σμα ο άνθρω­πος (!..), κι όλα αυτά με έναν και μονα­δικό στόχο: να παρα­χα­ρα­χθεί η αληθινή ιστορία για το πώς οδη­γη­θή­καμε στη χρε­ο­κο­πία και ποιος ήταν ο κύριος υπεύ­θυ­νος – ο Καρα­μαν­λής!

Παι­χνί­δια κατα­σκο­πείας

Προχθές λοιπόν, ύστερα από εννέα χρόνια και κάτι μήνες, ανώ­τα­τος, πιο ανώ­τα­τος δεν γίνεται, παράγων της ΕΥΠ, σε μια κλει­στού χαρα­κτήρα ενη­μέ­ρωση που έκανε σε ορι­σμέ­νους δημο­σιο­γρά­φους, απο­κά­λυψε με έγγραφα ότι η «Πυθία» δεν ήταν τίποτα περισ­σό­τερο από μια «φούσκα». Που τη «φού­σκω­σαν» πολλοί και διά­φο­ροι, προ­κει­μέ­νου να παίξουν παι­χνί­δια κατα­σκο­πείας ένθεν κακεί­θεν, και στο πλαίσιο αυτό δεν δίστα­σαν ακόμη και να παρα­πλα­νή­σουν τους θεσμούς της πολι­τείας, και ειδικά τη Δικαιο­σύνη, να απο­κρύ­ψουν κρίσιμα ντο­κου­μέ­ντα, και να αφήσουν να σέρ­νε­ται όλα αυτά τα χρόνια ένα ψέμα. Μια κατα­σκευή. Μια σκευω­ρία. Ενα ελεεινό παρα­μύθι.

Και τώρα δυο λόγια για την υπόθεση, μιας και το ξεκί­νησα κινη­μα­το­γρα­φικά: τον Ιανουά­ριο του 2009 (12 του μηνός συγκε­κρι­μένα), ο επι­κε­φα­λής του κλι­μα­κίου της ΕΥΠ στη Θεσ­σα­λο­νίκη Γ.Κ., εν ενερ­γεία αστυ­νο­μι­κός διευ­θυ­ντής, απο­στέλ­λει στα κεντρικά της Υπη­ρε­σίας έγγραφο σύμφωνα με το οποίο «πηγή» με κωδικό ΣΘ13 ανα­φέ­ρει ότι από αξιω­μα­τούχο ρωσικής μυστι­κής υπη­ρε­σίας έλαβε την πλη­ρο­φο­ρία ότι υπήρξε «σχέδιο δολο­φο­νίας του (τότε) πρω­θυ­πουρ­γού Κώστα Καρα­μανλή».

Η Υπη­ρε­σία ψάχνε­ται, ενη­με­ρώ­νει αρμο­δίως τον τότε υπουργό Εσω­τε­ρι­κών (και νυν Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας) Προκόπη Παυ­λό­πουλο, καθώς και το γραφείο του Κώστα Καρα­μανλή, αλλά δεν βγάζει κάποιο απο­τέ­λε­σμα.

Στις 13-3-2009, με την υπ’ αριθμόν 53 αναφορά του, ο επι­κε­φα­λής του κλι­μα­κίου Θεσ­σα­λο­νί­κης της ΕΥΠ Γ.Κ. επα­νέρ­χε­ται, ότι καθ’ α τον ενη­μέ­ρωσε η «πηγή» ΣΘ13, το σχέδιο δολο­φο­νίας Καρα­μανλή το απέ­τρε­ψαν ρώσοι πρά­κτο­ρες της FSB (είναι η υπη­ρε­σία που δια­δέ­χθηκε τη δια­βό­ητη KGB), οι οποίοι βρί­σκο­νταν, λέει, στην Ελλάδα για να δια­σφα­λί­σουν την απρό­σκο­πτη επι­κοι­νω­νία Καρα­μανλή – Πούτιν από διαρ­ροές προς τρίτες δυνά­μεις. Αυτοί οι ρώσοι πρά­κτο­ρες δια­πί­στω­σαν, υπο­τί­θε­ται, ότι κατά το διά­στημα 20 με 25 Απρι­λίου 2008 ομάδα περίπου 20 ατόμων παρα­κο­λου­θούσε στενά τον πρω­θυ­πουργό κατά τις μετα­κι­νή­σεις του από το σπίτι του στη Ραφήνα μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου. Σε μία από αυτές τις επι­χει­ρή­σεις, οι Ρώσοι συνε­πλά­κη­σαν, στη Νέα Μάκρη, με κάποια από τα άτομα αυτά, τα οποία όμως διέ­φυ­γαν, αφή­νο­ντας στον τόπο της συμπλο­κής ένα λευκό βαν, μέσα στο οποίο υπήρχαν οπλι­σμός, εκρη­κτικά, χάρτες και ξηρά τροφή.

Παρότι ουδείς μπήκε από την ΕΥΠ στον κόπο να ανα­ρω­τη­θεί, «έγινε» μεν η συμπλοκή, εκείνο το έρμο το βαν πού διάολο πήγε, είναι δυνατόν να άνοιξε η γη και να το κατάπιε (εγώ έδωσα κάποτε μια εκδοχή – προ­σγειώ­θηκε… Αντόνοφ στη Λεωφόρο Μαρα­θώ­νος και το φόρ­τω­σαν!), η ΕΥΠ, η ΕΛ.ΑΣ. και το σύστημα Καρα­μανλή βολεύ­τη­καν με την εξήγηση ότι «το πήραν οι Ρώσοι στη Μόσχα για να βρουν στοι­χεία».

Ανα­ζη­τώ­ντας την «Πυθία»

Αλλά, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται τώρα, δεν μάσησαν όλοι. Ετσι δια­τά­χθηκε επεί­γουσα έρευνα εντός ΕΥΠ, το απο­τέ­λε­σμα της οποίας περι­γρά­φε­ται στην υπ’ αριθμόν 509/17-3-2009 αναφορά, την οποία υπο­γρά­φει ο τότε διοι­κη­τής Ιωάννης Κορα­ντής. Σύμφωνα με το απόρ­ρητο έως προχθές περιε­χό­μενο του εγγρά­φου, η Υπη­ρε­σία δηλώνει ξεκά­θαρα προς κάθε κατεύ­θυνση ότι «δεν ήταν αξιό­πι­στες οι πλη­ρο­φο­ρίες της πηγής» από τη Θεσ­σα­λο­νίκη περί σχεδίου δολο­φο­νίας του πρω­θυ­πουρ­γού. Και πως δεν επι­βε­βαιώ­θηκε ούτε η αξιο­πι­στία, γενικώς, της «πηγής» ΣΘ13!!

Το έγγραφο αυτό, το οποίο δια­βι­βά­στηκε αυθη­με­ρόν στον τότε υπουργό Εσω­τε­ρι­κών Προκόπη Παυ­λό­πουλο, πολι­τικό προϊ­στά­μενο εκείνη την εποχή της ΕΥΠ, αλλά και στον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό Κώστα Καρα­μανλή, δεν παρα­δό­θηκε ποτέ στη Δικαιο­σύνη, και ειδι­κό­τερα στον εισαγ­γε­λέα Φούκα, ο οποίος επέμενε να διε­ρευνά ένα σχέδιο δολο­φο­νίας το οποίο ποτέ δεν υπήρξε!!!

Ποιος το απέ­κρυψε, είναι ένα θέμα. Ενα δεύτερο θέμα είναι γιατί τόσο ο Κώστας Καρα­μαν­λής όσο και ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος άφησαν όλα αυτά τα χρόνια να σέρ­νε­ται μια σκευω­ρία και δεν ενη­μέ­ρω­σαν τον εισαγ­γε­λέα, ο οποίος έβγαλε και πόρισμα για την «Πυθία» (!!!), περί της υπάρ­ξεως του συγκε­κρι­μέ­νου εγγρά­φου, το οποίο απο­δει­κνύει ότι όλο αυτό ήταν ένα στημένο πράγμα.

Φυσικά υπάρ­χουν και άλλα ζητή­ματα, όπως για παρά­δειγμα τι έγινε με τον διοι­κητή της ΕΥΠ Θεσ­σα­λο­νί­κης, ο οποίος ερχόταν σε επαφή με την υπο­τι­θέ­μενη «πηγή» ΣΘ13. Και βέβαια ποια είναι η σχέση της «Πυθίας» με το κράτος εν κράτει που είχαν στήσει για πολλά χρόνια εντός της ΕΥΠ συγκε­κρι­μένα πρόσωπα της Υπη­ρε­σίας προς ίδιον όφελος.

Ο ανώ­τα­τος παράγων που ξεσκέ­πασε – με παρ­ρη­σία, πρέπει να ομο­λο­γήσω – τη συνω­μο­σία ανέφερε ότι μετα­γε­νέ­στερα ο ίδιος ενη­μέ­ρωσε τον Καρα­μανλή περί της υπάρ­ξεως του εγγρά­φου, στην ελά­χι­στη πιθα­νό­τητα να μην είχε λάβει γνώση την περίοδο της πρω­θυ­πουρ­γίας του. Και πάλι όμως σιωπή.

Θέλω να ελπίζω ότι θα το κάνει τώρα που απο­κα­λύ­φθη­καν όλα. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε χρυσός…