A-τυπος και υπογραμμός: Δύο όψεις

Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες στη Ρόδο, γί­να­με μάρ­τυ­ρες χυ­δαί­ων επι­θέ­σε­ων απέ­να­ντι σε δυο οι­κο­γέ­νειες, που μέλη της – ένα βρέ­φος και μια μη­τέ­ρα ενός μι­κρού παι­διού – νό­ση­σαν από τον κο­ρω­νο­ϊό. Χω­ρά­ει τόσο μίσος στην καρ­διά του αν­θρώ­που; Ναι, χω­ρά­ει!

Γί­να­με όμως μάρ­τυ­ρες και ενός κύ­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης από εθε­λο­ντές, που βοη­θούν με όποιο τρόπο μπο­ρούν στην μάχη με τον αό­ρα­το εχθρό, δεί­χνο­ντας εμπρά­κτως το εν­δια­φέ­ρον τους στους αδύ­να­μους και στους έχο­ντες ανά­γκη, χωρίς να πε­ρι­μέ­νουν ανταλ­λάγ­μα­τα και χωρίς κα­νέ­να προ­σω­πι­κό όφε­λος. Χω­ρά­ει τόση αγάπη στην καρ­διά του αν­θρώ­που; Ναι, χω­ρά­ει!

Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νο­μί­σμα­τος, είναι οι δύο όψεις της κοι­νω­νί­ας μας. Εμείς κα­λού­μα­στε, ως άν­θρω­ποι -και πε­ρα­στι­κοί από αυτή τη ζωή- να επι­λέ­ξου­με σε ποια πλευ­ρά θέ­λου­με να αφιε­ρω­θού­με.

…Κά­πο­τε, ένας νο­μο­δι­δά­σκα­λος, ρώ­τη­σε τον Ιησού Χρι­στό τι πρέ­πει να κάνει για να κερ­δί­σει την αιώ­νια ζωή. Ο Ιη­σούς τού υπεν­θύ­μι­σε τις εντο­λές της Πα­λαιάς Δια­θή­κης «ν’ αγα­πάς τον Θεόν με όλη σου την ψυχή, με όλη τη δύ­να­μή σου και τον πλη­σί­ον σου όπως τον εαυ­τόν σου».

Τότε ο ίδιος νο­μο­δι­δά­σκα­λος, που είχε την ευ­θύ­νη της δι­δα­σκα­λί­ας του πε­ριε­χο­μέ­νου της Πα­λαιάς Δια­θή­κης, ρώ­τη­σε τον Ιησού, ποιος είναι ο πλη­σί­ον του. Κι ο Ιη­σούς του λέει την πα­ρα­βο­λή του καλού Σα­μα­ρεί­τη που τα­ξί­δευε από τα Ιε­ρο­σό­λυ­μα στην Ιε­ρι­χώ και έπεσε πάνω σε λη­στές, που τον έκλε­ψαν, τον κτύ­πη­σαν άσχη­μα και τον πέ­τα­ξαν σε μια γωνιά του δρό­μου αφή­νο­ντάς τον να πε­θά­νει.

Ο πρώ­τος που τον είδε ήταν ένας κλη­ρι­κός, ο οποί­ος έφυγε μα­κριά του, ο δεύ­τε­ρος ήταν ένας λευί­της, δη­λα­δή κά­ποιος από τους βοη­θούς των κλη­ρι­κών, που κι εκεί­νος απο­μα­κρύν­θη­κε.

Ο τρί­τος άν­θρω­πος που τον είδε ήταν ένας Σα­μα­ρεί­της, που οι κλη­ρι­κοί και οι λευί­τες τον θε­ω­ρού­σαν ξε­πε­σμέ­νο και αμαρ­τω­λό. Ο Σα­μα­ρεί­της στα­μά­τη­σε, κα­θά­ρι­σε τις πλη­γές του, του φό­ρε­σε δικά του ρούχα και τον με­τέ­φε­ρε σε ένα παν­δο­χείο, όπου πλή­ρω­σε για τη δια­μο­νή, το φα­γη­τό του και ό,τι χρεια­ζό­ταν για να γίνει καλά.

Ο Ιη­σούς, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την πα­ρα­βο­λή, ρώ­τη­σε το νο­μο­δι­δά­σκα­λο ποιος από τους τρεις συ­μπε­ρι­φέρ­θη­κε με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο προς τον πλη­σί­ον του, ο κλη­ρι­κός, ο λευί­της ή ο Σα­μα­ρεί­της; Κι ο νο­μο­δι­δά­σκα­λος του είπε, φυ­σι­κά ο Σα­μα­ρεί­της. Τότε κι ο Ιη­σούς του είπε “να κά­νεις και εσύ το ίδιο”.

Ου­σια­στι­κά, στην πα­ρα­βο­λή γί­νε­ται ανα­φο­ρά, όχι στους λη­στές, αλλά στην κοινή γνώμη… Σε εκεί­νους που κά­νουν κακό, σε εκεί­νους που έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να βοη­θή­σουν αλλά αδια­φο­ρούν και σε εκεί­νους που ασχέ­τως πού τους έχει κα­τα­τά­ξει η κοι­νω­νία, επι­λέ­γουν να κά­νουν το καλό. Να αντα­πο­κρί­νο­νται δη­λα­δή στις ανά­γκες του πλη­σί­ον τους, όπως θα αντα­πο­κρί­νο­νταν στα πρό­σω­πα που αγα­πούν.

Η ανα­γω­γή της πα­ρα­βο­λής στα ση­με­ρι­νά γε­γο­νό­τα, σε αυτά που με τρόμο και δέος πα­ρα­κο­λου­θού­με, γί­νε­ται πολύ εύ­κο­λα. Εμείς, κα­λού­μα­στε να επι­λέ­ξου­με πλευ­ρά. Tο βέ­βαιον είναι -επει­δή γί­νε­ται πολύς λόγος για τους κλει­στούς ναούς και πόσο δο­κι­μά­ζε­ται η πίστη μας αυτή την πε­ρί­ο­δο- πως για να είναι κά­ποιος σω­στός Xρι­στια­νός προ­ϋ­πο­θέ­τει να είναι πρω­τί­στως καλός άν­θρω­πος, μέσα αλλά και έξω από την εκ­κλη­σία. Για να είναι κά­ποιος καλός άν­θρω­πος ωστό­σο, δεν είναι απα­ραί­τη­το να είναι Xρι­στια­νός.

«…Αν ξα­να­κα­τε­βείς Χρι­στέ στη γη μας

δε θα `σαι απ’ τον Άννα στον Καϊ­ά­φα να σε κρί­νει.

Ούτε και θα γυρ­νάς στρά­τα τη στρά­τα

ο όχλος να σε τρα­βά­ει και να σε φτύ­νει.

Εί­μα­στε πια πο­λι­τι­σμέ­νοι

όλα μας τώρα είν’ απλά

βγά­ζου­με τόσες απο­φά­σεις

μέσα σε εί­κο­σι λεπτά…»