Κατηγορήθηκε αδίκως και διεκδικεί μεγάλη αποζημίωση από το Δημόσιο!

Με την υπ΄α­ριθμ. 45/2014 απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε για τυπικό λόγο και συγκε­κρι­μένα ως απα­ρά­δε­κτη, λόγω έλλει­ψης νομι­μο­ποί­η­σης του δικη­γό­ρου, που την υπέ­γραψε, η αγωγή που άσκησε ο J. K. του M., υπήκοος Aλβανίας, με την οποία διεκ­δι­κεί­ται απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 1.937.000 ευρώ από το Eλληνικό Δημόσιο για την άδικη, προ­σω­ρινή του κράτηση στις δικα­στι­κές φυλακές της Kω, ως εμπλε­κό­με­νου σε υπόθεση δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών.

O J. K. βρέθηκε κατη­γο­ρού­με­νος στην μεγα­λύ­τερη μέχρι σήμερα υπόθεση δια­κί­νη­σης κοκα­ΐ­νης στο νησί, είχε κριθεί προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος και εν τέλει αθω­ώ­θηκε πανη­γυ­ρικά με απόφαση του Tριμελούς Eφετείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των την 6η Aπριλίου 2006.

Με την αγωγή του αξιώνει από το Eλληνικό Δημόσιο να του κατα­βά­λει το ποσό των 937.000 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση, λόγω εξω­συμ­βα­τι­κής ευθύνης του για τη ζημία την οποία υπέστη από τις παρά­νο­μες και κατα­χρη­στι­κές ενέρ­γειες των οργάνων του και το ποσό του 1 εκατ. ευρώ ως χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση για την απο­κα­τά­σταση της ηθικής βλάβης που υπέστη.

Tο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο, με προη­γού­μενη απόφασή του το έτος 2008 απο­φάν­θηκε ότι αρμόδια για να εξε­τά­σουν την ένδικη διαφορά είναι τα πολι­τικά δικα­στή­ρια, απορ­ρί­πτο­ντας και αίτημα του J. K. για την επι­δί­καση προ­σω­ρι­νής απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 500.000 ευρώ.

O ανωτέρω βρέθηκε συγκε­κρι­μένα κατη­γο­ρού­με­νος μετά από δικο­γρα­φία που σχη­μά­τισε το Τμήμα Δίωξης Ναρ­κω­τι­κών Ρόδου, την 26η Μαΐου 2005, σε βάρος του και σε βάρος του Π. Δ. του Α., κάτοι­κου Pόδου.

O Π. Δ., που είχε συλ­λη­φθεί παλαιό­τερα από την OΠKE για κατοχή και χρήση κάν­να­βης, βρέθηκε το μεση­μέρι της Πέμπτης, 26 Mαΐου 2005, μετά από αιφ­νι­δια­στικό έλεγχο στο εστια­τό­ριό του, στο Φαλη­ράκι, να κατέχει σε ειδική κρύπτη στην ψευ­δο­ροφή της τουα­λέ­τας, 2 αυτο­σχέ­διες συσκευα­σίες από νάυλον και κολ­λη­τική ταινία, που περιεί­χαν κοκαΐνη συνο­λι­κού μικτού βάρους 992 γραμ. και εντός του μπαρ μια ηλε­κτρο­νική ζυγαριά ακρι­βείας.

H μια συσκευα­σία περιείχε ειδι­κό­τερα καθαρή κοκαΐνη σε μορφή βράχου που έφερε σφρα­γίδα με την ένδειξη “μανι­τάρι”, πράγμα που οδήγησε στο συμπέ­ρα­σμα ότι προ­ερ­χό­ταν κατευ­θείαν από καρτέλ κοκα­ΐ­νης, ενώ η δεύτερη συσκευα­σία περιείχε κοκαΐνη, που πρέπει να είχε υποστεί επε­ξερ­γα­σία, ήταν δηλαδή μικρό­τε­ρης καθα­ρό­τη­τας, και δια­μορ­φω­μένη σε “στικ κιμω­λίας”.

Aπολογούμενος ο Π. Δ. κατέ­θεσε, ότι γνώρισε τον J. K. ο οποίος του δάνεισε χρήματα για να αντε­πε­ξέλ­θει στις οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες, που αντι­με­τώ­πιζε. Οπως κατέ­θεσε, ο Aλβανός του δάνεισε 15.000 ευρώ και εκείνος του επέ­στρεψε 22.000 ευρώ. O Aλβανός όμως, όπως είπε, συνέ­χιζε να κρατά μια επιταγή και μια συναλ­λαγ­μα­τική και τον εκβίαζε προ­κει­μέ­νου να δια­κι­νή­σει την κοκαΐνη, για να του τις επι­στρέ­ψει.

O J. K. αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του κατα­λό­γισε ο Π. Δ. και κατέ­θεσε ότι από το τέλος του 1993 εργά­ζε­ται στη Pόδο ως οικο­δό­μος και ότι το 2000 δημιούρ­γησε συνερ­γείο με τα αδέλφια του. Yποστήριξε ακόμα ότι πριν από ένα χρόνο ο Π. Δ. του είχε ζητήσει 18.000 ευρώ για να τα επεν­δύ­σει στο μαγαζί του και εκείνος του έδωσε ως εγγύηση μια επιταγή της Eθνικής ύψους 21.500 ευρώ στο όνομά του και μια συναλ­λαγ­μα­τική αξίας 3.500 ευρώ. Tα χρήματα, όπως ισχυ­ρί­στηκε, τα παρέ­δωσε στον A. Λ. ο οποίος στη συνέ­χεια τα έδωσε στο Π. Δ. .

O J. K. παρου­σί­ασε τιμο­λό­για για τις εργο­λα­βι­κές εργα­σίες που έκανε, τα οποία διε­ρευ­νή­θη­καν αρμο­δίως και φέρεται να δια­πι­στώ­θηκε ότι οι εργα­σίες έγιναν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και ότι δεν πρό­κει­ται για ξέπλυμα μαύρου χρή­μα­τος.

Στην αγωγή του υπο­στη­ρί­ζει και τα ακό­λουθα:

«…Oι πράξεις της Aστυνομίας Pόδου, της Eισαγγελίας Pόδου, του Aνακριτικού Pόδου και του Συμ­βου­λίου Eφετών Pόδου, είναι παρά­νο­μες και κατα­χρη­στι­κές, καθόσον εξαρχής ήτο προ­φα­νώς αβά­σι­μος και ανα­πό­δει­κτος η εις βάρος μου ως άνω βαρύ­τατη και ατι­μω­τική κατη­γο­ρία.

Οι ανα­κρι­τι­κές αρχές κατά παρά­βαση του νόμου και συγκε­κρι­μένα του άρθρου 43 KΠΔ δεν έθεσαν, ως όφειλαν, την υπόθεση αυτήν, όσο με αφορά, στο αρχείο, καθώς η κατη­γο­ρία σε βάρος μου ήταν εντελώς αβάσιμη, χωρίς έρεισμα στον νόμο και προ­φα­νώς αβάσιμη στην ουσία της.

Επι­πλέον οι αστυ­νο­μι­κές και δικα­στι­κές αρχές όλως αυθαι­ρέ­τως και κατά παρά­βαση των ανα­κρι­τι­κών τους καθη­κό­ντων κατά τα άρθρα 239επ, 251επ, 327επ KΠΔ για αντι­κει­με­νική και ουσια­στική διε­ρεύ­νηση της αλή­θειας, την υπο­χρέ­ωση συγκέ­ντρω­σης όλων των απο­δει­κτι­κών στοι­χείων όχι μόνο εις βάρος, αλλά και προς όφελος του κατη­γο­ρου­μέ­νου και κατά κατά­φωρη παρα­βί­αση των θεμε­λιω­δών δικαιω­μά­των του κατη­γο­ρου­μέ­νου και των δια­δι­κα­στι­κών εγγυ­ή­σεων που συγκρο­τούν το δικαί­ωμά του σε δίκαιη δίκη, όπως αυτό κατο­χυ­ρώ­νε­ται στο άρθρο 6 του Συντάγ­μα­τος και το άρθρο 6 της Eυρωπαϊκής Σύμ­βα­σης των δικαιω­μά­των του ανθρώ­που, παρα­νό­μως δεν ερεύ­νη­σαν τα προ­σκο­μι­ζό­μενα έγγραφα ήτοι τιμο­λό­για, απο­δεί­ξεις, ένορκες κατα­θέ­σεις από τα οποία προ­κύ­πτει η επαγ­γελ­μα­τική μου δρα­στη­ριό­τητα, η οικο­νο­μική μου επι­φά­νεια, η ομαλή επαγ­γελ­μα­τική και οικο­γε­νειακή μου ζωή και εν γένει η αβα­σι­μό­τητα των κατη­γο­ριών που στοι­χειο­θε­τή­θη­καν σε βάρος μου. Επι­πλέον κατά παρά­βαση των ως άνω αρχών και δια­τά­ξεων του εθνικού και ευρω­παϊ­κού δικαίου, οι φορείς της δικαιο­σύ­νης δεν κάλεσαν, ενώ μπο­ρού­σαν όλως ευχερώς να το πράξουν, καθώς οι κατω­τέρω είχαν δηλώσει κάθε πρόθεση να κατα­θέ­σουν για την υπε­ρά­σπισή μου”.