Λογιστής ή «υποζύγιο»; Η ανοχή στέρεψε…

Κων­στα­ντί­νος Δημ. Γραβιάς

Πτυ­χιού­χος Οικον. Παν/μίου Πειραιά

Λογι­στής – φορο­τε­χνι­κός

Η υπομονή έχει τα όριά της. Βάλαμε «πλάτη» εδώ κι ένα χρόνο για να συν­δρά­μουμε στη δύσκολη συγκυ­ρία, όμως καταρ­ρα­κω­θή­καμε ψυχικά και σωμα­τικά απ’ όλη αυτή την ταλαι­πω­ρία που υφι­στά­μεθα επί καθη­με­ρι­νής βάσεως.

Όμως, η κατά­σταση έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο και πλέον προ­σπα­θούμε να ασκή­σουμε το επάγ­γελμά μας εν μέσω χαο­τι­κών κατα­στά­σεων και εντελώς ασαφούς τοπίου. Περαι­τέρω, τα λάθη των υπη­ρε­σια­κών στε­λε­χών στις πλατ­φόρ­μες, οι κακο­γραμ­μέ­νες απο­φά­σεις, οι συνε­χό­με­νες διευ­κρι­νί­σεις που ουσια­στικά δε διευ­κρι­νί­ζουν τίποτε, καθώς και όλο το νομικό πλαίσιο εδώ κι ένα χρόνο, έχουν δημιουρ­γή­σει ένα τοξικό μείγμα που δεν μας αφήνει ούτε να ανα­πνεύ­σουμε.

Κάθε μέρα είναι και χει­ρό­τερη, κάθε μέρα μάς περι­μέ­νει και μια δυσά­ρε­στη έκπληξη.

Πώς να συμ­βου­λεύ­εις ορθά τον πελάτη σου όταν τα δεδο­μένα αλλά­ζουν άρδην κάθε λίγο και λιγάκι, όταν τρο­πο­ποιού­νται συνεχώς οι απο­φά­σεις ή οι εγκύ­κλιοι που καλεί­σαι να εφαρ­μό­σεις ως επαγ­γελ­μα­τίας;

Πώς να εξη­γή­σεις σε όλους τους πελάτες σου τι ακριβώς συμ­βαί­νει; Η μέρα έχει 24 ώρες, πόσο να μείνεις στο γραφείο;

Πώς να κάνεις ένα υπο­τυ­πώδη προ­γραμ­μα­τι­σμό όταν σχεδόν όλα τα επίσημα χρο­νο­δια­γράμ­ματα αλλά­ζουν εν ριπή οφθαλ­μού κονιορ­το­ποιώ­ντας τις δικές σου προ­σπά­θειες;

Πώς να εργα­στείς χωρίς να κάνεις κι εσύ λάθη μέσα σ αυτό το ασαφές τοπίο για το οποίο όμως δεν ευθύ­νε­σαι;

Πως να κάμψεις τα ανθρώ­πινα όρια αντοχής όταν εκτός όλων των άλλων υπο­χρε­ού­σαι εδώ και τόσους μήνες να εργά­ζε­σαι αργίες, Σαβ­βα­το­κύ­ριακα, αφού οι ιθύ­νο­ντες θεσπί­ζουν κατα­λη­κτι­κές ημε­ρο­μη­νίες συνήθως Κυρια­κές;

Πώς να δου­λέ­ψεις με ηρεμία όταν ο βρόχος σφίγγει γύρω από το λαιμό σου και όταν θέτουν όλοι τόσο ασφυ­κτι­κές προ­θε­σμίες;

Πού θα βρεις το δίκιο σου όταν μέσα σε όλον αυτό τον κυκεώνα υπέ­πε­σες σε ένα ανθρώ­πινο λάθος; Γιατί το δικό σου ανθρώ­πινο λάθος πλη­ρώ­νε­ται ενώ των υπη­ρε­σια­κών παρα­γό­ντων ποτέ; Γιατί για το δικό σου λάθος πρέπει να απο­λο­γεί­σαι ή γιατί πρέπει να πλη­ρώ­σεις όταν οι άλλοι βρί­σκο­νται στο απυ­ρό­βλητο;

Υπάρ­χουν ευθύνες για όλα αυτά και πρέπει να απο­δο­θούν. Η λύση πιστεύω θα βρεθεί μόνο μέσω της νομικής οδού. Ενδε­χο­μέ­νως πρέπει να παρέμ­βει και ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη. Δεν είμαι νομικός, οπότε μπορεί όλα αυτά που γράφω να μην έχουν νομικό έρεισμα. Όμως, όπως και να χει, η χρηστή Διοί­κηση, ακόμη κι εν μέσω παν­δη­μίας δεν μπορεί να πάει περί­πατο, ενώ δεν είναι λογικό να μην τηρού­νται ούτε τα βασικά από ορι­σμέ­νες Δημό­σιες Υπη­ρε­σίες.

Ο λογι­στής πλέον έχει μετα­τρα­πεί σ’ ένα υπο­ζύ­γιο. Πόσο θα αντέξει ακόμη; Του αξίζει αυτή η αντι­με­τώ­πιση;

Πηγή taxheaven.gr