FT: Πρόβλημα χρέους έχει και η… Γερμανία

«Οι μεγα­λύ­τε­ρες κρα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις στην ΕΕ αφορούν τη Γερ­μα­νία, όπου ανέρ­χο­νται στο υπέ­ρο­γκο 145% του ΑΕΠ. Ολλαν­δία και Σλο­βε­νία βρί­σκο­νται με από­σταση στη δεύτερη και τρίτη θέση με 115% και 111%, αντι­στοί­χως», ανα­φέ­ρει σε σημε­ρινό του άρθρο στους Financial Times o Ferdinando Giuliano, ανα­δει­κνύ­ο­ντας μέσα από τα στοι­χεία που δημο­σί­ευσε η Eurostat μία άλλη παρά­με­τρο.

Ανα­λυ­τικά όλο το άρθρο:

«Η ευρω­ζώνη έχει βυθι­στεί σε μία έντονη αντι­πα­ρά­θεση ανα­φο­ρικά με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, που αντι­στοι­χεί περίπου στο 175% του ΑΕΠ της χώρας και είναι το υψη­λό­τερο στη νομι­σμα­τική ένωση. Τα νέα στοι­χεία που ανα­κοι­νώ­θη­καν την Τρίτη, όμως, δημιουρ­γούν προ­βλη­μα­τι­σμό ως προς το εάν τα κράτη-μέλη θα πρέπει να στα­μα­τή­σουν να ανη­συ­χούν για τα δημο­σιο­νο­μικά προ­βλή­ματα της Αθήνας και να αρχί­σουν να ανη­συ­χούν περισ­σό­τερο για εκείνα του Βερο­λί­νου.

Τα στοι­χεία που δημο­σί­ευσε η Eurostat αφορούν τις ενδε­χό­με­νες κρα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις (contingecy liabilities). Πρό­κει­ται για χρέη τα οποία ο δημό­σιος τομέας δεν είναι ακόμη επι­σή­μως υπο­χρε­ω­μέ­νος να απο­πλη­ρώ­σει, αλλά θα πρέπει να τιμήσει στο μέλλον.

Η λίστα περι­λαμ­βά­νει κρα­τι­κές εγγυ­ή­σεις προς φορείς του ιδιω­τι­κού τομέα, όπως τρά­πε­ζες και επεν­δυ­τι­κές συμπρά­ξεις δημο­σίου και ιδιωτών όπου η κυβέρ­νηση δεσμεύ­ε­ται να αγο­ρά­σει μελ­λο­ντι­κές υπη­ρε­σίες σε αντάλ­λαγμα για την κατα­σκευή και τη λει­τουρ­γία υπο­δο­μών (ΡΡΡ).

Για πρώτη φορά στην ιστορία, η Eurostat συνέ­λεξε αυτά τα στοι­χεία από τις εθνικές στα­τι­στι­κές υπη­ρε­σίες και τα δημο­σί­ευσε στη δική της ιστο­σε­λίδα. Με μία πρώτη ματιά, το απο­τέ­λε­σμα είναι εντυ­πω­σιακό: Οι μεγα­λύ­τε­ρες κρα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις στην ΕΕ αφορούν τη Γερ­μα­νία, όπου ανέρ­χο­νται στο υπέ­ρο­γκο 145% του ΑΕΠ. Ολλαν­δία και Σλο­βε­νία βρί­σκο­νται με από­σταση στη δεύτερη και τρίτη θέση με 115% και 111%, αντι­στοί­χως.

Ως προς την Ελλάδα, βρί­σκε­ται πολύ πίσω στην κατά­ταξη με το ελά­χι­στο 17%. Εάν αθροί­σει κανείς τις συνο­λι­κές ενδε­χό­με­νες υπο­χρε­ώ­σεις και το επίσημο κρατικό χρέος, τότε το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι το ανα­με­νό­μενο.

Το μεγα­λύ­τερο βάρος χρέους βρί­σκε­ται στην Ιρλαν­δία (234% του ΑΕΠ). Στη δεύτερη θέση, αλλά σε μικρή από­σταση, βρί­σκε­ται η Γερ­μα­νία, με 222% του ΑΕΠ. Οι υπο­χρε­ώ­σεις του γερ­μα­νι­κού δημο­σίου είναι κατά 24 ποσο­στιαίες μονάδες υψη­λό­τε­ρες των πορ­το­γα­λι­κών και κατά 30 ποσο­στιαίες μονάδες μεγα­λύ­τε­ρες των ελλη­νι­κών.

Μπορεί να σκέ­φτε­στε: «Απο­κλεί­ε­ται αυτό να είναι σωστό». Η αλήθεια, όμως, είναι λίγο πιο περί­πλοκη. Η πλειο­νό­τητα των ενδε­χό­με­νων υπο­χρε­ώ­σεων της Γερ­μα­νίας αντι­στοι­χούν σε αυτό που η Eurostat απο­κα­λεί «μονάδες που ελέγ­χο­νται από το Δημόσιο και ταξι­νο­μού­νται εκτός γενικής κυβέρ­νη­σης».

Οι Ευρω­παίοι στα­τι­στι­κοί δεν παρέ­χουν περισ­σό­τε­ρες εξη­γή­σεις ως προς το τι ακριβώς κρύ­βε­ται πίσω από αυτούς τους αριθ­μούς. Η Destatis, όμως, η ομο­σπον­διακή στα­τι­στική αρχή της Γερ­μα­νίας, δήλωσε στους FT πως αυτός ο επι­βλη­τι­κός όγκος ενδε­χό­με­νων χρεών απο­δί­δε­ται, κυρίως, σε υπο­χρε­ώ­σεις προς τις τρά­πε­ζες. Μεταξύ αυτών, περι­λαμ­βά­νε­ται σε ομο­σπον­διακό επίπεδο η KfW και οι τρά­πε­ζες κρα­τι­δίων (Landensbanken), όπως και οι τοπικές απο­τα­μιευ­τι­κές τρά­πε­ζες (Sparkassen).

Αυτό σημαί­νει πως τα ευρω­παϊκά στοι­χεία γι’ αυτού του τύπου τις υπο­χρε­ώ­σεις περι­λαμ­βά­νουν χρήματα τα οποία οι Γερ­μα­νοί κατα­θέ­τες κρατούν στον τρα­πε­ζικό τομέα και τα οποία εμφα­νί­ζο­νται από την πλευρά του παθη­τι­κού στον ισο­λο­γι­σμό των κρατικά ελεγ­χό­με­νων χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών ιδρυ­μά­των.

Δεδο­μέ­νου, όμως ότι τα στοι­χεία της Eurostat είναι μεικτά, αγνοούν τις αντί­στοι­χες τοπο­θε­τή­σεις και στοι­χεία ενερ­γη­τι­κού που έχουν οι τρά­πε­ζες, με απο­τέ­λε­σμα να δίνεται μία αμφι­σβη­τή­σιμη εικόνα αδυ­να­μίας για τα δημο­σιο­νο­μικά της Γερ­μα­νίας.

Τα στοι­χεία της Eurostat, λένε ότι το Βερο­λίνο είναι βαριά εμπλε­κό­μενο στο γερ­μα­νικό τρα­πε­ζικό κλάδο: Κάτι που ήδη γνω­ρί­ζαμε.

Είναι, λοιπόν, αυτή η άσκηση άχρηστη; Καθόλου. Όπως επι­ση­μαί­νει και ο David Heald, καθη­γη­τής Λογι­στι­κής στο University of Aberdeen, υπάρ­χουν δύο ακόμη στοι­χεία στην ανα­κοί­νωση της Eurostat που είναι ενδε­χο­μέ­νως πολύ πιο ενδια­φέ­ρο­ντα. Ανα­φέ­ρε­ται στις «κρα­τι­κές εγγυ­ή­σεις» και στις «εκκρε­μείς υπο­χρε­ώ­σεις που συν­δέ­ο­νται με ΡΡΡ».

Εάν αθροί­σει κανείς αυτά τα δύο στοι­χεία, τότε το νούμερο για τις περισ­σό­τε­ρες χώρες είναι σχετικά. Αυστρία και Ιρλαν­δία βρί­σκο­νται στην κορυφή με υπο­χρε­ώ­σεις που αντι­στοι­χούν περίπου στο 35% του ΑΕΠ. Το 18% της Γερ­μα­νίας παρα­μέ­νει υψη­λό­τερο από το 10% της Ελλάδας, αλλά δείχνει μικρό­τερο από το συνο­λικό νούμερο.

Ο κ. Heald θεωρεί πως τα στοι­χεία αυτά έχουν σημασία, καθώς απο­τε­λούν ένδειξη για το είδος των οικο­νο­μι­κών μαγικών που ανέ­πτυ­ξαν οι κυβερ­νή­σεις, καθώς προ­σπα­θούν να βελ­τιώ­σουν τους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς τους και να σεβα­στούν τα όρια για έλλειμμα και χρέος.

«Καθώς οι κυβερ­νή­σεις πιέ­ζο­νται όλο και περισ­σό­τερο οικο­νο­μικά, παρα­τη­ρεί­ται αυξα­νό­μενη χρήση στοι­χείων εκτός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των εγγυ­ή­σεων και των ΡΡΡ», εξηγεί.

Ανα­φέ­ρει, επίσης ότι, ενώ οι πολι­τι­κοί απο­κτούν όλο και μεγα­λύ­τερη επί­γνωση για τους κιν­δύ­νους που σχε­τί­ζο­νται με τα ΡΡΡ, δεν έχουν γίνει ακόμη πλήρως κατα­νοη­τοί οι κίν­δυ­νοι από τις κρα­τι­κές εγγυ­ή­σεις. Όπως ανα­φέ­ρει και σε πρό­σφατη έρευνα:

«Οι υπο­χρε­ώ­σεις μπορεί να αυξά­νο­νται σημα­ντικά, καθώς δημιουρ­γού­νται όλο και περισ­σό­τερα τέτοια σχέδια εγγυ­ή­σεων, στο βαθμό που δεν θεω­ρεί­ται ότι αυξά­νουν τις άμεσες δαπάνες, οπότε μπορεί ακόμη και να περά­σουν απα­ρα­τή­ρητα. Η δομή της οικο­νο­μι­κής πλη­ρο­φό­ρη­σης είναι τέτοια που μπορεί να αυξά­νε­ται ο κίν­δυ­νος, ενώ δεν αυξά­νο­νται οι δαπάνες, επειδή αυτές οι υπο­χρε­ώ­σεις είναι κυρίως ή απο­κλει­στικά, εκτός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών».

Η προει­δο­ποί­ηση αυτή αφορά όλες τις κυβερ­νή­σεις της ευρω­ζώ­νης–όχι μόνο τη Γερ­μα­νία ούτε βεβαίως μόνο την Ελλάδα».

Πηγή: euro2day.gr