Ο «ακήρυχτος πόλεμος» για το Ταμείο-«γίγας» των 50 δισ.

Η δομή του νέου υπερ­τα­μείου απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεων και το πώς θα δια­μορ­φω­θεί το πλαίσιο της δια­κυ­βέρ­νη­σής του ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σουν δύο από τα «αγκάθια» στο πλαίσιο των δια­βου­λεύ­σεων μεταξύ κυβέρ­νη­σης και δανει­στών.

Ωστόσο, πέρα από το πώς θα στηθεί το νέο Ταμείο-«γίγας» των υπο­τι­θέ­με­νων 50 δισ. ευρώ, πόσα μέλη θα έχει το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο, αν θα έχει ως «θυγα­τρι­κές» το ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας (ΤΧΣ) και την ΕΤΑΔ, πέρα από την διευ­θέ­τηση πλήθους λεπτο­με­ρειών που πρέπει να περιέ­χει ο «οδικός χάρτης» για τη σύσταση του εν λόγω φορέα, υπάρχει μια ακόμα παρα­σκη­νιακή παρά­με­τρος με… «ζουμί» και μέλλον.

Η οποία δεν είναι άλλη από τον «ακή­ρυ­χτο», ή μήπως… κηρυγ­μένο(;), «πόλεμο» μεταξύ Βερο­λί­νου και Λουξεμβούργου-Βρυξελλών, ανάμεσα στον γερμανό ΥΠΟΙΚ, Βόλ­φανγκ Σόιμπλε και τον επι­κε­φα­λής του ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ, για το «ποιος» θα έχει τον τελικό λόγο, τον ρόλο του υπερ-επόπτη του Ταμείου, ποιος δηλαδή θα ασκεί τον έλεγχο, όπως και με ποιον τρόπο θα γίνει η αξιο­ποί­ηση των asstes που θα μπούνε σε αυτό. Στο ταμείο ανα­μέ­νε­ται να ενσω­μα­τω­θούν, βάσει συμ­φω­νίας που έλαβε χώρα τον περα­σμένο Ιούλιο, πέραν της ακί­νη­της περιου­σίας και των assets του ΤΑΙΠΕΔ (κινητή ή όχι), και η συρ­ρι­κνω­μένη πλέον περιου­σία του δημο­σίου στις τρά­πε­ζες, τα μετο­χικά μερίδια σε ΔΕΚΟ ή και τα μελ­λο­ντικά δικαιώ­ματα στα όποια ενερ­γειακά απο­θέ­ματα.

Μπορεί στην κυβέρ­νηση να δια­τεί­νο­νται ότι το Ταμείο θα έχει «έδρα» την Αθήνα, και όχι το Λου­ξεμ­βούργο, ότι το ταμείο είναι στα «χέρια» τα ελλη­νικά με ενορ­χη­στρωτή τον Γκλεν Κιμ, σύμ­βουλο του πρώην ΥΠΟΙΚ Γιάνη Βαρου­φάκη που «ξέμεινε» και στην υπη­ρε­σία του νυν υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών, Ευκλείδη Τσα­κα­λώ­του, ωστόσο, το θέμα είναι… τι λένε και οι εταίροι μας. Όπως βέβαια, και τι σχέδια έχουν για το Ταμείο.

Ο Σόιμπλε επι­μέ­νει, και μάλιστα με εμφα­τικό τρόπο, το Ταμείο να λει­τουρ­γή­σει στα πρότυπα της αξιο­ποί­η­σης, ή αλλιώς ξεπου­λή­μα­τος, της δημό­σιας περιου­σίας (κρατική βιο­μη­χα­νία κατά κύριο λόγο) στην πρώην Ανα­το­λική Γερ­μα­νία. Μπορεί το μοντέλο να μην πέτυχε καθώς τα κρα­τί­δια της πρώην Αν. Γερ­μα­νίας ακόμα να συνέλ­θουν οικο­νο­μικά ωστόσο ο γερ­μα­νός ΥΠΟΙΚ με τον γνωστό «σκληρό» του τρόπο φέρεται να σκέ­φτηκε ότι ται­ριά­ζει κάτι ανάλογο στην Ελλάδα για να… «σπάσει ο ομφά­λιος λώρος δια­πλο­κής, μεταξύ δημο­σίου και πολι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κού κατε­στη­μέ­νου».

Ωστόσο, ο ESM εγείρει ενστά­σεις, δεν συμ­φω­νεί με τη λογική Βερο­λί­νου και θέλει μια πιο «επεν­δυ­τική» προ­ο­πτική. Δηλαδή, την αξιο­ποί­ηση σε βάθος χρόνου των ελλη­νι­κών assets, όταν η οικο­νο­μία ανα­κάμ­ψει και οι συν­θή­κες ωρι­μά­σουν, ώστε να προ­στε­θεί αξία στην κρατική περιου­σία και να βρεθούν καλύ­τε­ρες τιμές. Και έως τότε, να εκδο­θούν τίτλοι με σκοπό την μείωση του χρέους. Η πρόταση αυτή αφενός εξυ­πη­ρε­τεί τον ESM που θέλει πίσω τα λεφτά που έβαλε για το νέο σχέδιο διά­σω­σης της Ελλάδας, αφε­τέ­ρου… βολεύει την κυβέρ­νηση καθώς πλη­σιά­ζει στην λογική της, η οποία συνο­ψί­ζε­ται στη δημιουρ­γία ενός ταμείου που θα δια­χει­ρί­ζε­ται περισ­σό­τερο τη δημόσια περιου­σία, παρά θα προχωρά σε ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις.

Σε κάθε περί­πτωση η υπόθεση «Ταμείο-γίγας» είναι σε εξέλιξη, με το Βερο­λίνο και τον ESM να κοντρά­ρο­νται για τον τρόπο αξιο­ποί­η­σης της δημό­σιας περιου­σίας η οποία, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι υπό τον έλεγχο των Βρυ­ξελ­λών.

Γιώργος Παπα­κων­στα­ντί­νου

Πηγή: reporter.gr