Αγώνας μετ’ εμποδίων σε ναρκοπέδιο οι εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση

Αγώνας μετ’ εμπο­δίων σε ναρ­κο­πέ­διο, προ­οιω­νί­ζε­ται το προ­ε­κλο­γικό σκηνικό στην τοπική αυτο­διοί­κηση στην περιοχή μας και ορι­σμέ­νες παρα­τά­ξεις έχουν ήδη αρχίσει να βελ­τι­στο­ποιούν τεχνι­κές απο­δό­μη­σης, παί­ζο­ντας με τις ευαί­σθη­τες χορδές της ηθικής.

Η πρόωρη ως και αδι­καιο­λό­γητη υπο­βάθ­μιση της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης είναι ένα γενικό συμπέ­ρα­σμα, που τελικά δεν απο­φέ­ρει πολι­τικά οφέλη, εκ της προσ­δο­κώ­με­νης φθοράς του αντι­πά­λου, αφού δεν ενδια­φέ­ρει τους ψηφο­φό­ρους, αλλά μόνο ένα σκληρό πυρήνα στε­λε­χών τους.

Γράφει ο  Δαμια­νός Αθα­να­σίου

«Αλλη­λο­σπα­ρά­ζο­νται» διεκ­δι­κη­τές θώκων ακόμη και στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, με την κοινή γνώμη να δείχνει αδιά­φορη σε «κοκο­ρο­μα­χίες», που στή­θη­καν σε μια περίοδο, που το ζητού­μενο είναι να προ­σφέ­ρουν ελπίδα και προ­ο­πτική για τη βελ­τί­ωση των συν­θη­κών δια­βί­ω­σης στα πολύ­παθα νησιά, στο μέτρο των δυνα­το­τή­των, που τους δίνει ο πρώτος και δεύ­τε­ρος βαθμός αυτο­διοί­κη­σης.

Εφόσον οι «μονο­μά­χοι» επι­λέ­ξουν να αντι­πα­ρα­τε­θούν και στην πορεία με όρους δια­συρ­μού και υπο­βάθ­μι­σης της πολι­τι­κής, τότε θα χάσουν δυνά­μεις και καλ­λιερ­γώ­ντας ακραία πόλωση, τελικά, την κοι­νω­νία.

Ο Πλά­τω­νας έγραφε στο διάλογο Φαίδρο πως “η ομοιό­τητα γεννά φιλία”…

Είναι εξαι­ρε­τικά χρήσιμο να ερευ­νή­σει κανείς ποιοι έχουν πλαι­σιώ­σει μέχρι σήμερα τους διεκ­δι­κη­τές και τι ρόλο παίζουν στην χάραξη της προ­ε­κλο­γι­κής τους τακτι­κής.

Η Ρόδος είναι μικρή και η δια­πί­στωση ότι έχουν ξεκι­νή­σει ανίερες συμ­μα­χίες με πρόσωπα, που κάτω από άλλες περι­στά­σεις, θα ήταν αδιά­φορα, πλη­γώ­νει.

Ανα­στή­θη­καν και γεν­νή­θη­καν άτομα, που θέλουν να παίξουν ρόλο και στην τοπική ενη­μέ­ρωση, με μόνο τους κρι­τή­ριο, την εμπά­θεια έναντι του αντι­πά­λου και πλαι­σιώ­νουν συν­δυα­σμούς, που τους ανέ­χο­νται ως και τους επι­τρέ­πουν να έχουν λόγο, στην δια­μόρ­φωση της προ­ε­κλο­γι­κής τους ατζέ­ντας. Είναι και κάποιοι άλλοι που θεωρούν τις εκλογές ως εφόδιο για την επι­βί­ωση τους. «Μάνα εξ ουρανού» οι εκλογές γι’ αυτούς…

Οι «φίλοι μας» όμως καθρε­φτί­ζουν τον εαυτό μας, ακόμα κι αν αυτό νομί­ζουμε ότι δεν είναι φανερό.

Το φαι­νό­μενο μάλιστα τείνει να προ­σλά­βει δια­στά­σεις χιο­νο­στι­βά­δας για συγκε­κρι­μένο διεκ­δι­κητή της ψήφου των νησιω­τών αφού δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι με «τέτοιες» παρέες και σχη­μα­τί­ζο­ντας συν­δυα­σμό με «ορφανά» ως και με «εξό­ρι­στους», δεν θα μπο­ρέ­σει να πείσει ότι κινη­τή­ριος δύναμη των φίλων του δεν είναι το μίσος έναντι του αντι­πά­λου του ενώ δύσκολα, θα ξεπε­ρά­σει το αφήγημα της εξυ­πη­ρέ­τη­σης συγκε­κρι­μέ­νων επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι ενα­ντίον μας, είναι η τακτική που ακο­λου­θούν όσοι δεν ξέρουν να κερ­δί­ζουν.

Καλ­λιερ­γώ­ντας συν­θή­κες ακραίας πόλωσης ορι­σμέ­νοι επι­διώ­κουν να συγκρα­τή­σουν μια συμπαγή ομάδα, που θα τους επι­τρέ­ψει να παρα­μεί­νουν, ακόμα και μετά μια εκλο­γική ήττα, καθο­ρι­στι­κοί παίκτες στο σύστημα της απλής ανα­λο­γι­κής.

Από εκεί και πέρα η επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση των όσων συμ­βαί­νουν στο προ­σκή­νιο και στο παρα­σκή­νιο είναι η χει­ρό­τερη όσων έχουν ζήσει οι νησιώ­τες. Παρεμ­βά­σεις επί παρεμ­βά­σεων και δηλώ­σεις επί δηλώ­σεων σε καθη­με­ρινή σχεδόν βάση στην λογική ότι τίποτε δεν μένει ανα­πά­ντητο ή ασχο­λί­α­στο. Κανένα φίλτρο για το ποιος θα απα­ντή­σει και τι θα πει, αλλά και σε ποιον θα απα­ντή­σει κι αν αξίζει να ασχο­λεί­ται κανείς μαζί του.

«Υπε­ρευαι­σθη­σίες» εκεί που η καλύ­τερη στάση θα ήταν η περι­φρό­νηση.

«Πώς να παντρευ­τείτε έναν εκα­τομ­μυ­ριούχο»… είναι ο τίτλος επι­τυ­χη­μέ­νης ταινίας του 1953. Τρεις απέ­ντα­ρες αλλά γοη­τευ­τι­κές πρω­τα­γω­νί­στριες ενοι­κιά­ζουν ένα πανά­κριβο δια­μέ­ρι­σμα στο Manhattan με σκοπό να «τυλί­ξουν» τρεις εκα­τομ­μυ­ριού­χους από τον καλό κόσμο της Νέας Υόρκης. Τα σχέδιά τους όμως δεν εξε­λίσ­σο­νται κανο­νικά, γιατί αφενός κυκλο­φο­ρούν και απέ­ντα­ροι άντρες που παρι­στά­νουν τους εκα­τομ­μυ­ριού­χους και αφε­τέ­ρου με την πολυ­τελή ζωή που κάνουν τους τελειώ­νουν πολύ γρήγορα τα χρήματα που έχουν και αρχί­ζουν να πουλάνε τα ξένα έπιπλα του δια­με­ρί­σμα­τος!

Το έργο είναι πολύ δια­σκε­δα­στικό και θυμίζει την κατά­σταση που πάει να δια­μορ­φω­θεί σε συγκε­κρι­μένα επι­τε­λεία.

Σωρεία εμπει­ρι­κών δεδο­μέ­νων έχει δείξει πως οι επι­λο­γές μας βασί­ζο­νται στον τρόπο που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε και αξιο­λο­γούμε την παρούσα κατά­σταση (status quo), η οποία και απο­τε­λεί το βασικό σημείο ανα­φο­ράς.

Πολλές από τις απο­φά­σεις μας παίρ­νουν έτσι τη μορφή μιας επι­λο­γής ανάμεσα στη δια­τή­ρηση της παρού­σας κατά­στα­σης και στην αποδοχή μιας εναλ­λα­κτι­κής λύσης, ανάλογα με τα πλε­ο­νε­κτή­ματα ή τα μειο­νε­κτή­ματα κάθε επι­λο­γής.

Αφού λοιπόν το σημείο ανα­φο­ράς είναι το παρόν, τα όποια πλε­ο­νε­κτή­ματα των εναλ­λα­κτι­κών λύσεων εκλαμ­βά­νο­νται ως κέρδη και τα όποια μειο­νε­κτή­ματα ως ζημίες.

Έχει επίσης απο­δει­χτεί πει­ρα­μα­τικά πως οι ζημίες και τα μειο­νε­κτή­ματα έχουν μεγα­λύ­τερο βάρος στην τελική προ­τί­μηση από τα κέρδη και τα πλε­ο­νε­κτή­ματα, πράγμα που συν­δέ­ε­ται με την απο­στροφή των ανθρώ­πων για το ενδε­χό­μενο ζημιών.

Ακριβώς επειδή οι ζημίες φαντά­ζουν μεγα­λύ­τε­ρες στον ανθρώ­πινο εγκέ­φαλο από ό,τι τα κέρδη, οι απο­φά­σεις μας κλίνουν προς τη δια­τή­ρηση της παρού­σας κατά­στα­σης.

Εντού­τοις, είναι πιθανό να υπάρξει «αντι­στροφή προ­τί­μη­σης», κατά την οποία, ιδίως σε περι­στά­σεις μετα­βο­λής του αρχικού σημείου ανα­φο­ράς, η απο­στροφή για τις ζημίες μετα­τρέ­πε­ται σε επι­δί­ωξη κιν­δύ­νου.

Όπως εξηγούν συγ­γρα­φείς, η επι­δί­ωξη κιν­δύ­νου κυριαρ­χεί «όταν οι άνθρω­ποι έχουν να επι­λέ­ξουν ανάμεσα σε μια βέβαιη απώλεια και την ισχυρή πιθα­νό­τητα μιας ακόμη μεγα­λύ­τε­ρης απώ­λειας».

Αυτές οι θεω­ρη­τι­κές γνώσεις απο­τε­λούν κατάλ­ληλο πλαίσιο για την κατα­νό­ηση του τρόπου που επι­λέ­γει το εκλο­γικό σώμα.

Και είναι να απορεί κανείς αν πιστεύ­ουν ορι­σμέ­νοι υπο­ψή­φιοι ότι ο κόσμος δεν τους έχει ήδη «ζυγίσει», αλλά και δεν έχει «αξιο­λο­γή­σει» τους αντι­πά­λους τους.

Και με κάποιες τέτοιες αρχές «στή­νο­νται» επι­κοι­νω­νια­κές «καμπά­νιες» όχι με ύβρεις, συκο­φα­ντίες, δια­δό­σεις και καφε­νεια­κού τύπου συζη­τή­σεις ούτε με καθη­με­ρι­νές απα­ντή­σεις επί αυτών.