Μαρινάκης: Προτεραιότητα της κυβέρνησης η μείωση των φόρων

Τη δυ­να­τό­τη­τα μεί­ω­σης των φόρων κάθε χρόνο μέσω της αύ­ξη­σης των εσό­δων του Κρά­τους, έθεσε ως μία από τις προ­τε­ραιό­τη­τες της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής, ο Παύ­λος Μα­ρι­νά­κης.

Ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος, μι­λώ­ντας στο Action 24, τό­νι­σε ότι η δεύ­τε­ρη διε­τία της δεύ­τε­ρης θη­τεί­ας είναι «πολύ δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δος για μία κυ­βέρ­νη­ση, καθώς συσ­σω­ρεύ­ο­νται πα­ρά­πο­να και υπάρ­χει η πε­ρι­βό­η­τη φθορά».

Ξε­κα­θά­ρι­σε δε ότι «η δου­λειά της κυ­βέρ­νη­σης αυτής τα επό­με­να 1,5 – 2 χρό­νια είναι να κα­τα­φέ­ρει να τρέ­ξει πιο γρή­γο­ρα από τη φθορά που δη­μιουρ­γεί ένα με­γά­λο πρό­βλη­μα, το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος ζωής. Με λίγα λόγια να «μι­λά­ει λίγο» και να φέρ­νει πα­ρα­δο­τέα». Μά­λι­στα, ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος απά­ντη­σε και σε πιο προ­σω­πι­κές ερω­τή­σεις, σχε­τι­κά με την οι­κο­γέ­νεια του, το επάγ­γελ­μα του δι­κη­γό­ρου ή το αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα με το οποίο έχει δια­γνω­στεί. Επί­σης, απο­κά­λυ­ψε αν πι­στεύ­ει ότι η πο­λι­τι­κή έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης και απά­ντη­σε στο αν η επι­κοι­νω­νία επη­ρε­ά­ζει αρ­νη­τι­κά την πο­λι­τι­κή. Ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος τό­νι­σε ότι εκ­προ­σω­πώ­ντας την Κυ­βέρ­νη­ση και τον Πρω­θυ­πουρ­γό «κά­ποια πράγ­μα­τα που όταν τα λες πρέ­πει να είσαι σί­γου­ρος ότι είναι ώριμα να ει­πω­θούν. Γιατί όταν εκ­προ­σω­πείς μια κυ­βέρ­νη­ση, πολλώ δε μάλ­λον τον Πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας, πρέ­πει να ξέ­ρεις ότι μια σου φράση για κάτι το οποίο μπο­ρεί να ανα­κοι­νώ­σεις, αν δεν είναι σί­γου­ρο, μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα. Πρέ­πει να με­τρά­με τα λόγια μας όταν κάτι ακόμα είναι υπό διερ­γα­σία», ενώ για το αν έχει κάνει κά­ποια «γκάφα» δή­λω­σε: «Προ­σέ­χω όσο μπορώ πα­ρα­πά­νω να δι­πλο­τσε­κά­ρω τις πλη­ρο­φο­ρί­ες, γιατί ο εκά­στο­τε εκ­πρό­σω­πος, βα­σί­ζε­ται πάρα πολύ στην πλη­ρο­φο­ρία που παίρ­νει μαζί με τους συ­νερ­γά­τες του από τα υπουρ­γεία, τα οποία κά­νουν την κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή δου­λειά… Έχου­με, λοι­πόν, μια εμπει­ρία πλέον μετά από πε­ρί­που 2,5 χρό­νια, μαζί με το επι­τε­λείο, με τα παι­διά που δου­λεύ­ου­με και λόγω και της δια­προ­σω­πι­κής σχέ­σης με τους υπουρ­γούς και τους υφυ­πουρ­γούς, να τσε­κά­ρου­με αυτές τις πλη­ρο­φο­ρί­ες και γε­νι­κά πρέ­πει να μην είσαι και πολύ από­λυ­τος όταν με­τα­φέ­ρεις κάτι. Δόξα τω Θεώ αυτά τα χρό­νια -να χτυ­πή­σω ξύλο- έχουν πάει καλά. Το πρώτο πράγ­μα που μου είπαν όσοι έχουν πε­ρά­σει από αυτή τη θέση και πολύ πιο πα­λιοί, είναι ότι είναι μια «ηλε­κτρι­κή κα­ρέ­κλα». Είναι πράγ­μα­τι, αλλά οφεί­λεις να την δια­χει­ρι­στείς».

Με­ρι­κά από όσα ανέ­φε­ρε ο Παύ­λος Μα­ρι­νά­κης:

Για την αύ­ξη­ση των μι­σθών: «Ένας ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τί­ας ή μι­σθω­τός το ίδιο είναι, σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις απλά δια­φέ­ρει η κλί­μα­κα. Φόρος ει­σο­δή­μα­τος μέχρι να ανα­λά­βου­με εμείς 29%. Πόσο έχει πάει σή­με­ρα; 20. Είχε πάει 22%. Τώρα το πή­γα­με 20% και αν έχεις παι­διά 18%, 16% και πάει λέ­γο­ντας. Προ­κα­τα­βο­λή φόρου 100% ήταν, άρα 29% και 29%, κάντε τον λο­γα­ρια­σμό 58% αν δεν κάνω λάθος. Το 20% τώρα δεν είναι επί 2, προ­κα­τα­βο­λή φόρου, είναι 50%. Οι ει­σφο­ρές 6 μο­νά­δες λι­γό­τε­ρες, τα με­ρί­σμα­τα στις επι­χει­ρή­σεις έχουν συ­ντε­λε­στή 5%. Όλα αυτά είναι το λε­γό­με­νο μη μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος, δη­λα­δή οι φόροι και ει­σφο­ρές που πλη­ρώ­νει κά­ποιος επι­πλέ­ον του μι­σθού του. Ένας ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τί­ας τις πλη­ρώ­νει στο εκ­κα­θα­ρι­στι­κό του, ο μι­σθω­τός το βλέ­πει σε κρα­τή­σεις και εκεί που πρέ­πει να πάρει 2 χι­λιά­ρι­κα, παίρ­νει 1.300. Τώρα με αυτά που ανα­κοι­νώ­σα­με όλοι θα δουν λι­γό­τε­ρες κρα­τή­σεις, άρα με­γα­λύ­τε­ρο μισθό. Πολύ πα­ρα­πά­νω, ποιοι; Οι νέοι: ο μέχρι 25, μηδέν φόρο μέχρι 20.000 και ο μέχρι 30 χιλ. 9% φόρο και όσοι έχουν παι­διά. Ο στό­χος ποιος είναι; Κάθε χρόνο με τα έσοδα του κρά­τους να μειώ­νου­με τους φό­ρους σε μια χώρα που λει­τουρ­γού­σε με όρους -στην οι­κο­νο­μία- κομ­μου­νι­στι­κών κρα­τών, υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση τα προη­γού­με­να χρό­νια μέχρι, να ανα­λά­βου­με την εξου­σία».

Για την πο­ρεία του μέχρι τώρα: «Όλη μου η ζωή είναι μία αμ­φι­σβή­τη­ση όσων ήμουν από­λυ­τος. Από μένα τον ίδιο. Δη­λα­δή πέ­ρα­σα στη Νο­μι­κή λέ­γο­ντας ότι «παι­διά, απο­κλεί­ε­ται να γίνω δι­κη­γό­ρος, θα πάρω το πτυ­χίο και θα γίνω δη­μο­σιο­γρά­φος». Και τώρα έχω δι­κη­γο­ρι­κή εται­ρεία και έχω πε­ρά­σει από αρ­κε­τά δι­κη­γο­ρι­κά γρα­φεία. Όταν ξε­κί­νη­σα να σπου­δά­ζω έλεγα «μα­κριά από την ενα­σχό­λη­ση με τις φοι­τη­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις». Στη συ­νέ­χεια εξε­λέ­γην πρό­ε­δρος μετά από κά­ποια χρό­νια της ΟΝΝΕΔ, αφού έκανα μία πο­ρεία «ερα­σι­τε­χνι­κής» ενα­σχό­λη­σης και τώρα εί­μα­στε εδώ. ‘Αρα, ποτέ μη λες ποτέ. Δεύ­τε­ρον, όταν ανα­λαμ­βά­νεις κάτι -γιατί μου έχει δώσει δύο πολύ με­γά­λες ευ­και­ρί­ες ο Πρω­θυ­πουρ­γός και όταν εξε­λέ­γην γραμ­μα­τέ­ας του κόμ­μα­τος και τώρα ως κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος- δεν ξέ­ρεις αν μπο­ρείς να το κά­νεις αυτό καλά ή όχι. Σφίγ­γεις τα δό­ντια και προ­χω­ράς.».

Για την δεύ­τε­ρη θη­τεία της Κυ­βέρ­νη­σης: «Η δεύ­τε­ρη τε­τρα­ε­τία και μά­λι­στα η δεύ­τε­ρη διε­τία της δεύ­τε­ρης τε­τρα­ε­τί­ας, είναι πολύ πιο δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δος για μία κυ­βέρ­νη­ση. Γιατί συσ­σω­ρεύ­ο­νται κά­ποια πα­ρά­πο­να, υπάρ­χει η πε­ρι­βό­η­τη φθορά… Από την άλλη έχεις και πα­ρα­πά­νω πράγ­μα­τα να πεις. Νο­μί­ζω ότι η ισορ­ρο­πία είναι με­τα­ξύ του να προ­βά­λεις με πολύ πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο και απλό τρόπο, όχι απλοϊ­κό, στον κόσμο, το πως αυτό που κά­νεις εφά­πτε­ται, ακου­μπά­ει στη ζωή του άλλου. Τί ση­μαί­νει δη­λα­δή ότι μειώ­θη­κε αυτός ο φόρος; Τί ση­μαί­νει το Τα­μείο Ανά­καμ­ψης; Σου λέει ο άλλος τρώ­γε­ται το Τα­μείο Ανά­καμ­ψης; Τί με νοιά­ζει εμένα;» ενώ μί­λη­σε και για το αν υπάρ­χουν ψευ­δείς ει­δή­σεις στις οποί­ες κα­λεί­ται να απα­ντή­σει: «Η ζωή μου, δη­λα­δή τα τε­λευ­ταία δυό­μι­ση χρό­νια και ει­δι­κά το τε­λευ­ταίο εξά­μη­νο και λίγο πα­ρα­πά­νω, είναι να απα­ντάω σε ψέ­μα­τα τα οποία δεν μπο­ρείς να φα­ντα­στείς ότι δια­τυ­πώ­νο­νται από το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα- ένα μέρος του- και κά­ποιους δη­μο­σιο­γρά­φους που τα ανα­πα­ρά­γουν. Εκεί είναι ακόμα πιο δύ­σκο­λο, γιατί υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που έχουν «πο­τί­σει». Δη­λα­δή τα έχουν κάνει λόγω και των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, δεύ­τε­ρη φύση των αν­θρώ­πων με τον τρόπο που τα δια­δί­δουν οι διά­φο­ροι του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος».

Για το αν υπάρ­χουν φαι­νό­με­να αλα­ζο­νεί­ας που έχουν προ­κα­λέ­σει φθορά στην Κυ­βέρ­νη­ση: «Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι οι οποί­οι αντι­λαμ­βά­νο­νται το εφή­με­ρο της πο­λι­τι­κής. Λόγω και της επαγ­γελ­μα­τι­κής μου ενα­σχό­λη­σης και καλών φίλων που έχω, το πρώτο πράγ­μα που σκέ­φτο­μαι όταν κά­θο­μαι σε μία κα­ρέ­κλα είναι ότι είμαι προ­σω­ρι­νός. Υπάρ­χουν και άν­θρω­ποι που δεν το αντι­λαμ­βά­νο­νται δια­χρο­νι­κά και επί των δικών μας ημε­ρών και νο­μί­ζουν ότι είναι για πάντα. Έχο­ντας κα­θη­με­ρι­νή και στενή συ­νερ­γα­σία- έχο­ντας αυτή την τιμή- με τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, θεωρώ ότι είναι μία από τις πιο άδι­κες κα­τη­γο­ρί­ες που η αντι­πο­λί­τευ­ση του έχει επιρ­ρί­ψει. Είναι το αντί­θε­το της αλα­ζο­νεί­ας: η στάση του, η ζωή του, η προ­σω­πι­κή του ζωή. Από κει και πέρα, ναι, υπήρ­ξαν συ­μπε­ρι­φο­ρές τα τε­λευ­ταία χρό­νια και την πρώτη τε­τρα­ε­τία και τη δεύ­τε­ρη τε­τρα­ε­τία. Θεωρώ λι­γό­τε­ρες ανα­λο­γι­κά σε σχέση με άλλες κυ­βερ­νή­σεις, οι οποί­ες πλή­γω­σαν τον κόσμο και στοί­χι­σαν σε όλους μας και τις εί­δα­με και στις ευ­ρω­ε­κλο­γές. Είναι στο χέρι μας λοι­πόν να κα­τα­λά­βου­με ότι στις θέ­σεις αυτές εί­μα­στε για όσο θέλει ο Πρω­θυ­πουρ­γός, που είναι στη θέση αυτή, για όσο θέλει ο κό­σμος. ‘Αρα ποιος είναι ο τε­λι­κός κρι­τής; Η κοι­νω­νία. Δύο πράγ­μα­τα δεν συγ­χω­ρού­νται. Η αχα­ρι­στία και η αλα­ζο­νεία και ει­δι­κά στην πο­λι­τι­κή. Η δου­λειά της κυ­βέρ­νη­σης αυτής τα επό­με­να 1,5 – 2 χρό­νια είναι να κα­τα­φέ­ρει να τρέ­ξει πιο γρή­γο­ρα από τη φθορά που δη­μιουρ­γεί ένα με­γά­λο πρό­βλη­μα, το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος ζωής. Με λίγα λόγια να «μι­λά­ει λίγο» και να φέρ­νει πα­ρα­δο­τέα».

Για το κομ­μά­τι της επι­κοι­νω­νί­ας: «Θεωρώ ότι αυτό που χρειά­ζε­ται η κυ­βέρ­νη­ση και ευ­τυ­χώς έχει τέ­τοια στε­λέ­χη, είναι να βγαί­νουν μπρο­στά και να υπε­ρα­σπί­ζο­νται τις θέ­σεις όχι μόνο του δικού τους χαρ­το­φυ­λα­κί­ου, που είναι το βα­σι­κό τους που πρέ­πει να κά­νουν, αλλά και συ­νο­λι­κά σε δύ­σκο­λες στιγ­μές. Για πα­ρά­δειγ­μα, όταν εί­χα­με την επέ­τειο των Τε­μπών του τρα­γι­κού δυ­στυ­χή­μα­τος και μαζί με τη συλ­λο­γι­κή ανά­γκη για δι­καιο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας, χτί­στη­κε και το πιο απα­ρά­δε­κτο αφή­γη­μα ερ­γα­λειο­ποί­η­σης από την αντι­πο­λί­τευ­ση. Εκεί ήταν πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό ότι κά­ποια κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη βγή­καν μπρο­στά και βο­ή­θη­σαν στη δική μας δου­λειά. Γιατί στο τέλος της ημέ­ρας επι­χει­ρή­θη­κε να σπι­λω­θεί όχι μια κυ­βέρ­νη­ση, ένας Πρω­θυ­πουρ­γός, μια ολό­κλη­ρη πα­ρά­τα­ξη με πράγ­μα­τα τα οποία λί­γους μήνες μετά φά­νη­κε, ότι δεν είχαν καμία σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Τότε ναι, «με­τρού­σα­με» αυ­τούς οι οποί­οι πραγ­μα­τι­κά το «έλεγε η καρ­διά τους».»

Πηγή: eleftherostypos.gr