Συνυπεύθυνος για τις οφειλές της ΑΔΕΚΑΜ ΑΕ και της ΑΔΕΚΤ ΑΕ ο ενιαίος Δήμος Ρόδου!

Με την υπ’ αρίθμ. Α284/2021 απόφαση του 1ου Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου έγινε εν μέρει δεκτή η ανακοπή που άσκησε ο Δήμος Ρόδου για την ακύρωση των από 24 Ιανουα­ρίου 2017 πινάκων βεβαιώ­σεως ληξι­πρό­θε­σμων ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών των υπό εκκα­θά­ριση εται­ρειών ΑΔΕΚΑΜ του πρ. Δήμου Πετα­λού­δων, συνο­λι­κού ποσού 2.917.290,20 ευρώ και ΑΔΕΚΤ Α.Ε. του πρ. Δήμου Ρόδου, συνο­λι­κού ποσού 4.110.962,08 ευρώ, που με τις προ­σαυ­ξή­σεις σήμερα αγγίζει τα 9 εκατ. ευρώ.

Στο Δήμο Ρόδου είχε ανα­κύ­ψει, όπως έγραψε η «δ», μείζον θέμα μετά την αρχική απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου να απορ­ρί­ψει την αίτηση του για χορή­γηση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής με την οποία θα ανα­στέλ­λο­νται κάθε είδους κατα­διω­κτικά μέτρα καθώς και η απα­γό­ρευση έκδοσης ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, μετά και την νέα απόφαση του Ενιαίου Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, δια­δό­χου του Ιδρύ­μα­τος Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων – Ενιαίου Ταμείου Ασφά­λι­σης Μισθω­τών, να κινήσει δια­δι­κα­σίες για την είσπραξη 7.028.252,28 ευρώ για οφειλές, κυρίως εισφο­ρών και πρό­σθε­των τελών των ως άνω, υπό εκκα­θά­ριση, δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων.

Το θέμα ανέλαβε ο νομικός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου κ. Θεό­δω­ρος Παπα­γε­ωρ­γίου ο οποίος σθεναρά υπο­στή­ριξε από την πρώτη στιγμή την άποψη ότι η τακτική που έχει ακο­λου­θή­σει ο ΕΦΚΑ είναι εσφαλ­μένη.

Ο ΕΦΚΑ εκπρο­σω­πή­θηκε από την δικη­γόρο κ Μαρία Μητσού.

Θυμί­ζουμε ότι με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, υπο­βλή­θηκε αίτηση για ρύθμιση των οφειλών στον ΕΦΚΑ και έγιναν κατα­βο­λές ενώ στην απόφαση τονί­ζε­ται ότι η υπαγωγή στη ρύθμιση του Ν. 4611/2019 κατη­γο­ρη­μα­τι­κώς δεν συνιστά ανα­γνώ­ριση συνυ­πευ­θυ­νό­τη­τας ή άλλης ευθύνης, ούτε αναδοχή, ούτε αποδοχή της οφειλής των ως άνω υπό εκκα­θά­ριση δύο ανω­νύ­μων εται­ρειών εκ μέρους του Δήμου, ούτε επίσης ανα­γνώ­ριση μη ύπαρξης και μη από­δο­σης ευθυνών των οργάνων των ως άνω εται­ρειών που βαρύ­νο­νται με τη γέννησή τους, σε περί­πτωση δε ευδο­κί­μη­σης της ανα­κο­πής και ακύ­ρω­σης των πράξεων συνυ­πευ­θυ­νό­τη­τας θα ανα­ζη­τη­θούν από τον ΕΦΚΑ τα κατα­βλη­θέ­ντα ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντα και κατά τον αδι­καιο­λό­γητο πλου­τι­σμό.

Εν πάση περι­πτώ­σει με την ανακοπή ζητή­θηκε η ακύρωση της 1777/26-1-2017 ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης του Διευ­θυ­ντή του Περι­φε­ρεια­κού Κέντρου Είσπρα­ξης Ασφα­λι­στι­κών Οφειλών (Κ.Ε.Α.Ο.) Ρόδου του Ε.Φ.Κ.Α., με την οποία κλήθηκε ο ανα­κό­πτων Δήμος, βάσει της 21109/18-11-2013 από­φα­σης της Διευ­θύ­ντριας του Περι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου του Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ., με την οποία είχε απο­φα­σι­στεί η συνυ­πευ­θυ­νό­τητα αυτού με έξι δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις του, τελού­σες υπό εκκα­θά­ριση, για οφειλές τους από ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές έως την 31η-12-2010, να κατα­βά­λει ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών που είχαν κατα­λο­γι­στεί σε βάρος των υπό εκκα­θά­ριση δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων «Α.Δ.Ε.Κ.Α.Μ. Α.Ε.» και «Α.Δ.Ε.Κ.Τ. Α.Ε.», συνο­λι­κού ύψους 7.028.252,28 ευρώ, και των, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων στους συνημ­μέ­νους στην ως άνω ατομική ειδο­ποί­ηση από 24-1-2017 πίνακες ληξι­πρό­θε­σμων χρεών, που είχαν εκδοθεί σε βάρος των δύο δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων, για τις οποίες επι­σπεύ­δε­ται σε βάρος του ανα­κό­πτο­ντος Δήμου, δυνάμει της ανωτέρω από­φα­σης συνυ­πευ­θυ­νό­τη­τάς του, ανα­γκα­στική εκτέ­λεση.

Το δικα­στή­ριο στην πολυ­σέ­λιδη απόφαση του καταρ­χήν δέχεται τον περί από­σβε­σης της οφειλής συνε­πεία παρα­γρα­φής αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό του ανα­κό­πτο­ντος. Εκρινε έτσι ότι παρα­γρά­φο­νται αξιώ­σεις που προ­έρ­χο­νται από την περίοδο οφειλής από 1-8-2001 έως 31-12-2001, εκδο­θείσα σε βάρος της Α.Δ.Ε.Κ.Α.Μ. Α.Ε., και από περίοδο οφειλής από 1-5-1995 έως 31-12-1998, εκδο­θείσα σε βάρος της Α.Δ.Ε.Κ.Τ. Α.Ε.. Δεν δέχτηκε το ίδιο για άλλες περιό­δους και ανα­γνω­ρί­ζει το δικαί­ωμα του ΕΦΚΑ για την είσπραξη τους.

Περαι­τέρω έκρινε για τις οφειλές των Α.Δ.Ε.Κ.Τ. Α.Ε. και Α.Δ.Ε.Κ.Α.Μ. Α.Ε. από ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, πως είχαν εκδοθεί σε βάρος τους οι πράξεις ταμεια­κής βεβαί­ω­σης, το ύψος και η αιτία αυτών των οφειλών με μνεία των σχε­τι­κών κατα­λο­γι­στι­κών πράξεων και των αριθμών των αντί­στοι­χων ως άνω ταμεια­κών βεβαιώ­σεων, είχαν επα­νει­λημ­μένα γνω­στο­ποι­η­θεί στον Δήμο Ρόδου, κατόπιν αιτη­μά­των του, προ της εκδό­σεως της ανωτέρω από­φα­σης περί συνυ­πευ­θυ­νό­τη­τάς του, με τους από 13-7-2012, 21-1-2013, 19-6-2013 και 18-11-2013 πίνακες ληξι­πρό­θε­σμων χρεών, στους οποίους μνη­μο­νεύ­ο­νται όλα τα προσ­διο­ρι­στικά στοι­χεία του ένδικου χρέους που ανα­φέ­ρο­νται και στους συνημ­μέ­νους στην προ­σβαλ­λό­μενη ατομική ειδο­ποί­ηση πίνακες ληξι­πρό­θε­σμων χρεών.

Ο Δήμος Ρόδου, όπως κρίθηκε, τελούσε σε γνώση του ύψους και της αιτίας του ταμεια­κώς βεβαιω­θέ­ντος χρέους, για το οποίο κηρύ­χθηκε συνυ­πεύ­θυ­νος με την 21109/18-11-2013 απόφαση της Διευ­θύ­ντριας του Περι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου του Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ., απορ­ρι­πτο­μέ­νων των περί του αντι­θέ­του ισχυ­ρι­σμών του.

Σε ό,τι αφορά τους προ­βαλ­λό­με­νους με την ανακοπή λόγους, με τους οποίους ο Δήμος Ρόδου αμφι­σβη­τεί τον υπο­χρε­ω­τικό χαρα­κτήρα της εκ του νόμου ανα­δο­χής των χρεών των ανωτέρω επι­χει­ρή­σεων από οφει­λό­με­νες ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, καθώς και οι λόγοι περί του στενώς ερμη­νευ­τέου των δια­τά­ξεων που προ­βλέ­πουν τη διεύ­ρυνση του κύκλου των συνευ­θυ­νό­με­νων προ­σώ­πων και την επιβολή σε βάρος των τελευ­ταίων οικο­νο­μι­κών βαρών και περί της αντί­θε­σης προς τη συνταγ­μα­τική αρχή της αυτο­διοί­κη­σης των Ο.Τ.Α. κάθε πρό­βλε­ψης ανά­λη­ψης από τους Δήμους των οφειλών των συγκε­κρι­μέ­νων δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τυγ­χά­νουν απα­ρα­δέ­κτως προ­βαλ­λό­με­νοι στη δίκη της ανα­κο­πής, εφόσον αφορούν στο κατ’ ουσίαν βάσιμο της απαί­τη­σης του επι­σπεύ­δο­ντος την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση, δοθέ­ντος ότι στην προ­κεί­μενη περί­πτωση ο ανα­κό­πτων είχε δικαί­ωμα άσκησης προ­σφυ­γής (κατόπιν τήρησης της σχε­τι­κής ενδι­κο­φα­νούς δια­δι­κα­σίας) κατά της ανωτέρω από­φα­σης περί συνυ­πευ­θυ­νό­τη­τάς του που εξέδωσε η Διευ­θύ­ντρια του Περι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου του Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ., ενώπιον δικα­στη­ρίου που απο­φαί­νε­ται με δύναμη δεδι­κα­σμέ­νου, την οποία (προ­σφυγή) άσκησε, παραι­τού­με­νος, εν συνε­χεία, από το δικό­γραφό της.

Περαι­τέρω, απορ­ρί­φθηκε και ως αβά­σι­μος ο ισχυ­ρι­σμός του Δήμου Ρόδου ότι με δια­τά­ξεις νόμου προ­βλέ­πε­ται, σε κάθε περί­πτωση, η ανάληψη εκ μέρους του μόνο των κύριων οφειλών και ότι μη νόμιμα επι­βα­ρύν­θηκε με πρό­σθετα τέλη επί των ανωτέρω εισφο­ρών.