“Οι άνθρωποι της υπαίθρου είναι φιλόξενοι ακόμα και για εκείνους που γνωρίζουν ότι τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν ιθαηενείς”

Γρά­φει ο Μι­χά­λης Λου­λούς

Ο κα­φε­νές στην επαρ­χία, απο­τε­λεί ίσως το κο­ρυ­φαίο μέσο για να αντι­λη­φθούν οι εκά­στο­τε αι­ρε­τοί την επι­τυ­χία ή την απο­τυ­χία τους. Όχι προ­φα­νώς όταν ο ίδιοι είναι παρών, αλλά στις κα­θη­με­ρι­νές συ­ζη­τή­σεις των αν­θρώ­πων που με το πέρας της θη­τεί­ας απο­κτούν ένα εξαι­ρε­τι­κό αι­σθη­τή­ριο για τα τε­κται­νό­με­να των αυ­το­διοι­κη­τι­κών εξε­λί­ξε­ων.

Δεν είναι τυ­χαίο, ότι πα­ρα­δο­σια­κά τα κα­φε­νεία δί­νουν ίσως τις πιο ακρι­βείς «δη­μο­σκο­πή­σεις», μιας και στις κρί­σεις των αν­θρώ­πων εμπε­ριέ­χε­ται κάτι που οι εται­ρεί­ες δη­μο­σκο­πή­σε­ων δύ­σκο­λα μπο­ρούν να αντι­λη­φθούν, το αλι­σβε­ρί­σι με­τα­ξύ πο­λί­τη και πο­λι­τι­κού που ασχο­λεί­ται κα­θα­ρά με την αυ­το­διοί­κη­ση  αλλά και η αντα­νά­κλα­ση μιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μο­να­δι­κής που στον τόπο του βιώ­νει ο κα­θέ­νας και που δεν μπο­ρεί καμία επι­κοι­νω­νια­κή κα­ται­γί­δα να αλ­λά­ξει την ει­κό­να.

Με δε­δο­μέ­νο ότι βρι­σκό­μα­στε εν μέσω προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου, τα κα­φε­νεία για τους γνω­ρί­ζο­ντες το αυ­το­διοι­κη­τι­κό παι­χνί­δι, απο­τε­λούν μία πρώ­της τά­ξε­ως ευ­και­ρία να με­τρή­σουν δυ­νά­μεις, αλλά κυ­ρί­ως στη πε­ρί­πτω­ση εκεί­νων που δια­τη­ρούν μία κα­ρέ­κλα εξου­σί­ας,να εντο­πί­σουν τα λάθη τους, κοι­τώ­ντας επί της ου­σί­ας τον «κα­θρέ­φτη» το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, κά­νο­ντας  μόνοι τους την σχε­τι­κή αυ­το­διοι­κη­τι­κή εκλο­γι­κή ανα­γω­γή.

Και φυ­σι­κά, μπο­ρεί οι χαι­ρε­τού­ρες, τα χα­μό­γε­λα και οι ευ­γέ­νειες να πε­ρισ­σεύ­ουν στις πε­ριο­δεί­ες ή στις επι­σκέ­ψεις, ωστό­σο αι­ρε­τοί και φι­λό­δο­ξοι υπο­ψή­φιοι οφεί­λουν να μην ξε­χνούν ότι οι άν­θρω­ποι της υπαί­θρου είναι φι­λό­ξε­νοι ακόμα και για εκεί­νους που γνω­ρί­ζουν ότι τους συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν να ήταν ιθα­γε­νείς, αφή­νο­ντάς τους προ­φα­νώς να ζουν τον δικό τους μύθο μέχρι ν’ ανοί­ξουν οι κάλ­πες.

Άλ­λω­στε τα χρό­νια μπο­ρεί να περ­νούν, η κρίση να έχει επη­ρε­ά­σει πολλά πράγ­μα­τα, ωστό­σο ορι­σμέ­να πα­ρα­μέ­νουν ανέγ­γι­χτα μιας και απο­τε­λούν μέρος του DNA αυτού του λαού.