Ο Δήμος Ρόδου συνεχίζει να διεκδικεί την κυριότητα της Ροδιακής Επαυλης

Στον υπουργό Επι­κρα­τείας κ. Αλέκο Φλα­μπου­ράρη, προ­ω­θή­θηκε, δια του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου κ. Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, το αίτημα της δημο­τι­κής αρχής, για την παρα­χώ­ρηση κατά κυριό­τητα της Ροδια­κής Επαυλης στον Δήμο Ρόδου.

Το θέμα της παρα­χώ­ρη­σης στον Δήμο Ρόδου της Ροδια­κής Επαύλης είχαν στη­ρί­ξει μετ’ επι­τά­σεως, υπο­βάλ­λο­ντας μάλιστα και δύο ερω­τή­σεις με την δια­δι­κα­σία του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ελέγχου οι βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ, επί δημαρ­χίας του Στάθη Κου­σουρνά.

Πλην όμως καμία δια­δι­κα­σία δεν προ­χώ­ρησε, ενώ εκφρά­στη­καν σκέψεις ότι επι­διώ­κε­ται η αξιο­ποί­ησή του από το ΤΑΙΠΕΔ, στην ιδιο­κτη­σία του οποίου περι­ήλθε μετά την απορ­ρό­φηση της ΕΤΑΔ.

Η όλη προ­σπά­θεια κατα­βάλ­λε­ται μάλιστα με επεί­γο­ντα χαρα­κτήρα καθώς την 11η Οκτω­βρίου 2016 έχει προσ­διο­ρι­στεί με κλήση του 4ου Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, η εκδί­καση της αίτησης ακύ­ρω­σης, που άσκησε ο Δήμος Ρόδου, για το ακίνητο.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», στην αίτηση ακύ­ρω­σης, ο Δήμος Ρόδου,  στρέ­φε­ται κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, όπως νόμιμα εκπρο­σω­πεί­ται, από τον Γενικό Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, από τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών και τον  Υπουργό Εσω­τε­ρι­κών.

Ζητά συγκε­κρι­μένα την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 29/2014 από­φα­σης της Επι­τρο­πής του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δωδε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου και κάθε άλλης συνα­φούς πράξεως και παρα­λεί­ψεως οργάνου της Γενικής Γραμ­μα­τείας Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου και της Διοί­κη­σης που έκριναν ότι το ακίνητο δεν είναι κοι­νό­χρη­στο.

Ειση­γή­τρια στην υπόθεση διο­ρί­στηκε η πρό­ε­δρος κ. Σπυ­ρι­δούλα Χρυ­σι­κο­πού­λου.

Η ανά­πλαση του χώρου είχε εντα­χθεί παρα­τύ­πως στο ΕΣΠΑ, διότι ο Δήμος Ρόδου δεν έχει την κυριό­τητά του.

Ο Δήμος Ρόδου εκθέτει ότι, με την ως άνω απόφαση της επι­τρο­πής του άρθρου 152 ακυ­ρώ­θηκε η υπ’ αρίθμ. 158/2014 απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, που απο­δέ­χθηκε ομο­φώ­νως την ενσω­μα­τω­μένη σε αυτήν εισή­γηση της Νομικής Υπη­ρε­σίας και την επίσης ενσω­μα­τω­μένη σε αυτήν επι­βε­βαιω­τική – δια­πι­στω­τική πράξη  της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού, ότι κατ’ εφαρ­μογή της παρ. 2 του άρθρου 12 του Ν. 2100/1952, αυτο­δί­καια ως κοι­νό­χρη­στοι χώροι τόσο κατά το εγκε­κρι­μένο σχέδιο πόλης  όσο και από τον τρόπο διά­θε­σης και χρη­σι­μο­ποί­η­σης αυτών, έχουν περιέλ­θει κατά κυριό­τητα  στο Δήμο Ρόδου  οι  εκτά­σεις επτά όμορων κτη­μα­το­λο­γι­κών  μερίδων, μαζί με τα επ’ αυτών κτί­σματα και τις εγκα­τα­στά­σεις που ενιαία συγκρο­τούν κοι­νό­χρη­στο χώρο πρα­σί­νου μέσα στην πόλη της Ρόδου με την κοινώς γνωστή  ονο­μα­σία «Ροδιακή Έπαυλη», συνο­λι­κής έκτασης εδάφους 25.948 τ.μ.

Για τον παρα­πάνω λόγο η απόφαση εξου­σιο­δό­τησε το δήμαρχο, σε εκτέ­λεση της δια­πι­στω­τι­κής  παρα­πάνω από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, να προβεί σε έκδοση μετα­γρα­πτέας  στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου δια­πι­στω­τι­κής πράξης περί της αυτο­δί­καιης περιέ­λευ­σης της κυριό­τη­τας των παρα­πάνω κτη­μα­το­με­ρί­δων, σύμφωνα με θεω­ρη­μένο από­σπα­σμα της οικείας πινα­κί­δας του ρυμο­το­μι­κού σχεδίου της πόλεως Ρόδου και τα βεβαιω­τικά έγγραφα της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού.

Η Επι­τροπή του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δωδε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου με την υπ’αρ. 29/2014 απόφασή της δέχθηκε  την προ­σφυγή της ΕΤΑΔ Α.Ε. και ακύρωσε τόσο την σε πρώτο βαθμό διοι­κη­τική  σιωπηρή απόρ­ριψη της προ­σφυ­γής της από τον Γενικό Γραμ­μα­τέα Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, όσο και την με αριθμό 158/2-4-2014 απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, με την εξής αιτιο­λο­γία:

1) Τα ακίνητα που συγκρο­τούν τη Ροδιακή Έπαυλη ανήκουν στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου, είναι ενταγ­μένα στο σχέδιο πόλης Ρόδου στα Ο.Τ. 73Α και 74 και όχι σε κοι­νό­χρη­στο χώρο.

2) Ως εκ του τρόπου η διάθεση ή χρη­σι­μο­ποί­ησή τους δεν έχουν κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα, έχοντας εκμι­σθω­θεί κατά τμήματα από τον Οικο­νο­μικό Έφορο Δημο­σίων Κτη­μά­των Ρόδου, δια του τότε δημάρ­χου Ρόδου στο Δήμο Ρόδου με τα μισθω­τή­ρια αρ. 1494/19-10-1979 με 1008 δρχ. το μήνα και αρ. 2050/8-5-1980 με 2000 δρχ. το μήνα.

Ο Δήμος Ρόδου θεωρεί ότι  η αιτιο­λο­γία της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης είναι μη νόμιμη διότι:

α) Η ένταξη των ακι­νή­των στα Ο.Τ. 73Α και 74 δεν συνε­πά­γε­ται ότι ανήκουν στην ιδιω­τική περιου­σία του δημο­σίου και ότι δεν  είναι ενταγ­μένα στο σχέδιο πόλης Ρόδου και δεν απο­τε­λούν κοι­νό­χρη­στο χώρο, σύμφωνα με τις γενικώς  ισχύ­ου­σες  δια­τά­ξεις του  άρθρου 22 του ν.δ. 17.7.1923  (ΣτΕ 2490/1980)  καθώς επίσης με τις ισχύ­ου­σες στη Δωδε­κά­νησο  ειδικές δια­τά­ξεις  του άρθρου 12 παρ. 2 του Ν. 2100/1952.

β) Η διάθεση και η χρη­σι­μο­ποί­ηση τους, κατ’ εφαρ­μογή και της δεύ­τε­ρης περί­πτω­σης των παρα­πάνω ειδικών δια­τά­ξεων, έχει αμιγώς κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα, σύμφωνα και με βεβαιω­τική πράξη της Δ/νσης Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού του Δήμου Ρόδου, η οποία είναι η κατά νόμο καθ΄ύ­λην και κατά τόπο αρμόδια υπη­ρε­σία, επί των πολε­ο­δο­μι­κών θεμάτων στη περι­φέ­ρεια  του Δήμου Ρόδου.

γ)Η προ­σβαλ­λό­μενη πράξη εκδό­θηκε χωρίς να κληθεί ο Δήμος Ρόδου  να εκφρά­σει τις απόψεις του,  ενώπιον της Επι­τρο­πής του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δωδε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου.

Εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει το γεγονός ότι ο Δήμος Ρόδου δια­τεί­νε­ται ότι η «Ροδιακή Επαυλη» έχει κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα, σε εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων της παρ. 2 του άρθρου 12 Ν.2100/1952 με τις οποίες  προ­βλέ­πε­ται ότι ειδικά στη  Δωδε­κά­νησο χώροι που φέρο­νται  ως ιδιο­κτη­σία του δημο­σίου εκ δια­δο­χής του Ιτα­λι­κού και είναι  κοι­νό­χρη­στοι, είτε  κατά το εγκε­κρι­μένο σχέδιο πόλεως, είτε στην πράξη από τον  τρόπο της δια­θέ­σεως και χρη­σι­μο­ποι­ή­σεως αυτών, δηλαδή οδοί, πλα­τείες, δεν­δρο­στοι­χίες, ανθό­κη­ποι, άλση, φυτώρια κ.λ.π, με  εξαί­ρεση τους  αιγια­λούς και παρα­χω­ρού­νται δωρεάν μετά των επ’ αυτών κτι­σμά­των και εγκα­τα­στά­σεων στην  κυριό­τητα των οικείων δήμων, δυνάμει του  νόμου, αυτο­δί­καια και χωρίς άλλη δια­τύ­πωση.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι η παρα­πάνω αυτο­δί­καιη  περιέ­λευση έχει ανα­γνω­ρι­σθεί, και απο­τε­λεί κατά κάποιο τρόπο και για τη «Ροδιακή ΄Επαυλη» δεδι­κα­σμένο και σε κάθε περί­πτωση νομο­λο­γία, για το παρα­κεί­μενο –σχεδόν όμορο- πάρκο απέ­να­ντι από το πρώην ξενο­δο­χείο «Θέρμαι».

Συγκε­κρι­μένα με δύο απο­φά­σεις του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, την 240/2006 και την 236/2009, με αντι­κεί­μενο επίσης την εγγραφή στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου όμοιας πράξης του δημάρ­χου Ροδίων αυτο­δί­καιης περιέ­λευ­σης κατά τις δια­τά­ξεις  της παρ. 2 του άρθρου 12 Ν.2100/1952,  ανα­γνω­ρί­σθηκε ότι όλος ο  κήπος απέ­να­ντι από το  πρώην ξενο­δο­χείο «Θέρμαι»  είχε περιέλ­θει με τις παρα­πάνω δια­τά­ξεις στον Δήμο Ρόδου, αφού στο σχέδιο πόλεως προ­βλέ­πε­ται σαν χώρος πρα­σί­νου.

Στην προ­κει­μένη  περί­πτωση και για τη Ροδιακή ΄Επαυλη,  η Δ/νση Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού, επι­βε­βαί­ωσε ότι   η  «Ροδιακή Επαυλη» είναι ελεύ­θε­ρος χώρος πρα­σί­νου του εγκε­κρι­μέ­νου σχεδίου πόλεως Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι με την προ­σφυγή της ΕΤΑΔ Α.Ε επι­ση­μάν­θηκε ότι στη Γενική Συνέ­λευσή της το Ελλη­νικό Δημόσιο εκπρο­σω­πεί­ται πλέον από το ΤΑΙΠΕΔ, τα προ­ϊ­ό­ντα αξιο­ποί­η­σης των ακι­νή­των του οποίου χρη­σι­μο­ποιού­νται για την απο­πλη­ρωμή του δημο­σίου χρέους της χώρας και αν απω­λε­σθούν υπάρχει παρά­βαση δια­τά­ξεων νόμου και επη­ρε­ά­ζε­ται «η ζωή του κάθε πολίτη αυτής της χώρας».