Ο Δήμος Ρόδου συνεχίζει να διεκδικεί την κυριότητα της Ροδιακής Επαυλης

Στον υπουρ­γό Επι­κρα­τεί­ας κ. Αλέκο Φλα­μπου­ρά­ρη, προ­ω­θή­θη­κε, δια του βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου κ. Νε­κτά­ριου Σα­ντο­ρι­νιού, το αί­τη­μα της δη­μο­τι­κής αρχής, για την πα­ρα­χώ­ρη­ση κατά κυ­ριό­τη­τα της Ρο­δια­κής Επαυ­λης στον Δήμο Ρόδου.

Το θέμα της πα­ρα­χώ­ρη­σης στον Δήμο Ρόδου της Ρο­δια­κής Επαύ­λης είχαν στη­ρί­ξει μετ’ επι­τά­σε­ως, υπο­βάλ­λο­ντας μά­λι­στα και δύο ερω­τή­σεις με την δια­δι­κα­σία του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ελέγ­χου οι βου­λευ­τές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, επί δη­μαρ­χί­ας του Στάθη Κου­σουρ­νά.

Πλην όμως καμία δια­δι­κα­σία δεν προ­χώ­ρη­σε, ενώ εκ­φρά­στη­καν σκέ­ψεις ότι επι­διώ­κε­ται η αξιο­ποί­η­σή του από το ΤΑΙ­ΠΕΔ, στην ιδιο­κτη­σία του οποί­ου πε­ρι­ήλ­θε μετά την απορ­ρό­φη­ση της ΕΤΑΔ.

Η όλη προ­σπά­θεια κα­τα­βάλ­λε­ται μά­λι­στα με επεί­γο­ντα χα­ρα­κτή­ρα καθώς την 11η Οκτω­βρί­ου 2016 έχει προσ­διο­ρι­στεί με κλήση του 4ου Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, η εκ­δί­κα­ση της αί­τη­σης ακύ­ρω­σης, που άσκη­σε ο Δήμος Ρόδου, για το ακί­νη­το.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», στην αί­τη­ση ακύ­ρω­σης, ο Δήμος Ρόδου,  στρέ­φε­ται κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, όπως νό­μι­μα εκ­προ­σω­πεί­ται, από τον Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, από τον Υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών και τον  Υπουρ­γό Εσω­τε­ρι­κών.

Ζητά συ­γκε­κρι­μέ­να την ακύ­ρω­ση της υπ’ αριθμ. 29/2014 από­φα­σης της Επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δω­δε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου και κάθε άλλης συ­να­φούς πρά­ξε­ως και πα­ρα­λεί­ψε­ως ορ­γά­νου της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου και της Διοί­κη­σης που έκρι­ναν ότι το ακί­νη­το δεν είναι κοι­νό­χρη­στο.

Ει­ση­γή­τρια στην υπό­θε­ση διο­ρί­στη­κε η πρό­ε­δρος κ. Σπυ­ρι­δού­λα Χρυ­σι­κο­πού­λου.

Η ανά­πλα­ση του χώρου είχε εντα­χθεί πα­ρα­τύ­πως στο ΕΣΠΑ, διότι ο Δήμος Ρόδου δεν έχει την κυ­ριό­τη­τά του.

Ο Δήμος Ρόδου εκ­θέ­τει ότι, με την ως άνω από­φα­ση της επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 ακυ­ρώ­θη­κε η υπ’ αρίθμ. 158/2014 από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, που απο­δέ­χθη­κε ομο­φώ­νως την εν­σω­μα­τω­μέ­νη σε αυτήν ει­σή­γη­ση της Νο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας και την επί­σης εν­σω­μα­τω­μέ­νη σε αυτήν επι­βε­βαιω­τι­κή – δια­πι­στω­τι­κή πράξη  της Διεύ­θυν­σης Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού, ότι κατ’ εφαρ­μο­γή της παρ. 2 του άρ­θρου 12 του Ν. 2100/1952, αυ­το­δί­καια ως κοι­νό­χρη­στοι χώροι τόσο κατά το εγκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο πόλης  όσο και από τον τρόπο διά­θε­σης και χρη­σι­μο­ποί­η­σης αυτών, έχουν πε­ριέλ­θει κατά κυ­ριό­τη­τα  στο Δήμο Ρόδου  οι  εκτά­σεις επτά όμο­ρων κτη­μα­το­λο­γι­κών  με­ρί­δων, μαζί με τα επ’ αυτών κτί­σμα­τα και τις εγκα­τα­στά­σεις που ενιαία συ­γκρο­τούν κοι­νό­χρη­στο χώρο πρα­σί­νου μέσα στην πόλη της Ρόδου με την κοι­νώς γνω­στή  ονο­μα­σία «Ρο­δια­κή Έπαυ­λη», συ­νο­λι­κής έκτα­σης εδά­φους 25.948 τ.μ.

Για τον πα­ρα­πά­νω λόγο η από­φα­ση εξου­σιο­δό­τη­σε το δή­μαρ­χο, σε εκτέ­λε­ση της δια­πι­στω­τι­κής  πα­ρα­πά­νω από­φα­σης του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, να προ­βεί σε έκ­δο­ση με­τα­γρα­πτέ­ας  στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου δια­πι­στω­τι­κής πρά­ξης περί της αυ­το­δί­και­ης πε­ριέ­λευ­σης της κυ­ριό­τη­τας των πα­ρα­πά­νω κτη­μα­το­με­ρί­δων, σύμ­φω­να με θε­ω­ρη­μέ­νο από­σπα­σμα της οι­κεί­ας πι­να­κί­δας του ρυ­μο­το­μι­κού σχε­δί­ου της πό­λε­ως Ρόδου και τα βε­βαιω­τι­κά έγ­γρα­φα της Διεύ­θυν­σης Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού.

Η Επι­τρο­πή του άρ­θρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δω­δε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου με την υπ’αρ. 29/2014 από­φα­σή της δέ­χθη­κε  την προ­σφυ­γή της ΕΤΑΔ Α.Ε. και ακύ­ρω­σε τόσο την σε πρώτο βαθμό διοι­κη­τι­κή  σιω­πη­ρή απόρ­ρι­ψη της προ­σφυ­γής της από τον Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, όσο και την με αριθ­μό 158/2-4-2014 από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου, με την εξής αι­τιο­λο­γία:

1) Τα ακί­νη­τα που συ­γκρο­τούν τη Ρο­δια­κή Έπαυ­λη ανή­κουν στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου, είναι ενταγ­μέ­να στο σχέ­διο πόλης Ρόδου στα Ο.Τ. 73Α και 74 και όχι σε κοι­νό­χρη­στο χώρο.

2) Ως εκ του τρό­που η διά­θε­ση ή χρη­σι­μο­ποί­η­σή τους δεν έχουν κοι­νό­χρη­στο χα­ρα­κτή­ρα, έχο­ντας εκ­μι­σθω­θεί κατά τμή­μα­τα από τον Οι­κο­νο­μι­κό Έφορο Δη­μο­σί­ων Κτη­μά­των Ρόδου, δια του τότε δη­μάρ­χου Ρόδου στο Δήμο Ρόδου με τα μι­σθω­τή­ρια αρ. 1494/19-10-1979 με 1008 δρχ. το μήνα και αρ. 2050/8-5-1980 με 2000 δρχ. το μήνα.

Ο Δήμος Ρόδου θε­ω­ρεί ότι  η αι­τιο­λο­γία της προ­σβαλ­λό­με­νης πρά­ξης είναι μη νό­μι­μη διότι:

α) Η έντα­ξη των ακι­νή­των στα Ο.Τ. 73Α και 74 δεν συ­νε­πά­γε­ται ότι ανή­κουν στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του δη­μο­σί­ου και ότι δεν  είναι ενταγ­μέ­να στο σχέ­διο πόλης Ρόδου και δεν απο­τε­λούν κοι­νό­χρη­στο χώρο, σύμ­φω­να με τις γε­νι­κώς  ισχύ­ου­σες  δια­τά­ξεις του  άρ­θρου 22 του ν.δ. 17.7.1923  (ΣτΕ 2490/1980)  καθώς επί­σης με τις ισχύ­ου­σες στη Δω­δε­κά­νη­σο  ει­δι­κές δια­τά­ξεις  του άρ­θρου 12 παρ. 2 του Ν. 2100/1952.

β) Η διά­θε­ση και η χρη­σι­μο­ποί­η­ση τους, κατ’ εφαρ­μο­γή και της δεύ­τε­ρης πε­ρί­πτω­σης των πα­ρα­πά­νω ει­δι­κών δια­τά­ξε­ων, έχει αμι­γώς κοι­νό­χρη­στο χα­ρα­κτή­ρα, σύμ­φω­να και με βε­βαιω­τι­κή πράξη της Δ/νσης Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού του Δήμου Ρόδου, η οποία είναι η κατά νόμο κα­θ΄ύ­λην και κατά τόπο αρ­μό­δια υπη­ρε­σία, επί των πο­λε­ο­δο­μι­κών θε­μά­των στη πε­ρι­φέ­ρεια  του Δήμου Ρόδου.

γ)Η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη εκ­δό­θη­κε χωρίς να κλη­θεί ο Δήμος Ρόδου  να εκ­φρά­σει τις από­ψεις του,  ενώ­πιον της Επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 του Ν. 3463/2006 Νομού Δω­δε­κα­νή­σου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου.

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον έχει το γε­γο­νός ότι ο Δήμος Ρόδου δια­τεί­νε­ται ότι η «Ρο­δια­κή Επαυ­λη» έχει κοι­νό­χρη­στο χα­ρα­κτή­ρα, σε εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων της παρ. 2 του άρ­θρου 12 Ν.2100/1952 με τις οποί­ες  προ­βλέ­πε­ται ότι ει­δι­κά στη  Δω­δε­κά­νη­σο χώροι που φέ­ρο­νται  ως ιδιο­κτη­σία του δη­μο­σί­ου εκ δια­δο­χής του Ιτα­λι­κού και είναι  κοι­νό­χρη­στοι, είτε  κατά το εγκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο πό­λε­ως, είτε στην πράξη από τον  τρόπο της δια­θέ­σε­ως και χρη­σι­μο­ποι­ή­σε­ως αυτών, δη­λα­δή οδοί, πλα­τεί­ες, δεν­δρο­στοι­χί­ες, αν­θό­κη­ποι, άλση, φυ­τώ­ρια κ.λ.π, με  εξαί­ρε­ση τους  αι­για­λούς και πα­ρα­χω­ρού­νται δω­ρε­άν μετά των επ’ αυτών κτι­σμά­των και εγκα­τα­στά­σε­ων στην  κυ­ριό­τη­τα των οι­κεί­ων δήμων, δυ­νά­μει του  νόμου, αυ­το­δί­καια και χωρίς άλλη δια­τύ­πω­ση.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι η πα­ρα­πά­νω αυ­το­δί­καιη  πε­ριέ­λευ­ση έχει ανα­γνω­ρι­σθεί, και απο­τε­λεί κατά κά­ποιο τρόπο και για τη «Ρο­δια­κή ΄Ε­παυ­λη» δε­δι­κα­σμέ­νο και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση νο­μο­λο­γία, για το πα­ρα­κεί­με­νο –σχε­δόν όμορο- πάρκο απέ­να­ντι από το πρώην ξε­νο­δο­χείο «Θέρ­μαι».

Συ­γκε­κρι­μέ­να με δύο απο­φά­σεις του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, την 240/2006 και την 236/2009, με αντι­κεί­με­νο επί­σης την εγ­γρα­φή στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου όμοιας πρά­ξης του δη­μάρ­χου Ρο­δί­ων αυ­το­δί­και­ης πε­ριέ­λευ­σης κατά τις δια­τά­ξεις  της παρ. 2 του άρ­θρου 12 Ν.2100/1952,  ανα­γνω­ρί­σθη­κε ότι όλος ο  κήπος απέ­να­ντι από το  πρώην ξε­νο­δο­χείο «Θέρ­μαι»  είχε πε­ριέλ­θει με τις πα­ρα­πά­νω δια­τά­ξεις στον Δήμο Ρόδου, αφού στο σχέ­διο πό­λε­ως προ­βλέ­πε­ται σαν χώρος πρα­σί­νου.

Στην προ­κει­μέ­νη  πε­ρί­πτω­ση και για τη Ρο­δια­κή ΄Ε­παυ­λη,  η Δ/νση Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού, επι­βε­βαί­ω­σε ότι   η  «Ρο­δια­κή Επαυ­λη» είναι ελεύ­θε­ρος χώρος πρα­σί­νου του εγκε­κρι­μέ­νου σχε­δί­ου πό­λε­ως Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι με την προ­σφυ­γή της ΕΤΑΔ Α.Ε επι­ση­μάν­θη­κε ότι στη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­σή της το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εκ­προ­σω­πεί­ται πλέον από το ΤΑΙ­ΠΕΔ, τα προ­ϊ­ό­ντα αξιο­ποί­η­σης των ακι­νή­των του οποί­ου χρη­σι­μο­ποιού­νται για την απο­πλη­ρω­μή του δη­μο­σί­ου χρέ­ους της χώρας και αν απω­λε­σθούν υπάρ­χει πα­ρά­βα­ση δια­τά­ξε­ων νόμου και επη­ρε­ά­ζε­ται «η ζωή του κάθε πο­λί­τη αυτής της χώρας».