Γ. Χατζημάρκος: Δεν προσφέρονται οι δρόμοι μας για εμπορικούς σκοπούς – Ηρθε η ώρα να αλλάξουμε λογικές και αντιλήψεις

Διευ­κρι­νή­σεις του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, στον λο­γα­ρια­σμό του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης:, σχε­τι­κά με την από­φα­ση να μην κλεί­σει ο οδι­κός άξονα Ρόδος-Αε­ρο­δρό­μιο στο ύψος της Κρε­μα­στής για τις ανά­γκες της εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρης.

Η ανάρ­τη­ση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη:

“Σή­με­ρα, χρειά­στη­κε να διευ­κρι­νί­σου­με ορι­σμέ­να ζη­τή­μα­τα που έχουν να κά­νουν με την δια­χεί­ρι­ση οδι­κών αρ­τη­ριών.

Το θέμα λοι­πόν με το κλεί­σι­μο ή όχι, για το διά­στη­μα 12-23 Αυ­γού­στου, του οδι­κού άξονα Ρόδος-Αε­ρο­δρό­μιο στο ύψος της Κρε­μα­στής για τις ανά­γκες της το­πι­κής εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρης, δεν είναι ζή­τη­μα πο­λι­τι­κής επι­λο­γής. Η νο­μο­θε­σία θέτει συ­γκε­κρι­μέ­νους λό­γους, προ­ϋ­πο­θέ­σεις και όρους που στην πε­ρί­πτω­ση αυτή δεν πλη­ρού­νται. Απλά.

Και επει­δή δεν έχου­με ποτέ κρύ­ψει και την θέση μας, ευ­θύ­νη όσων υπη­ρε­τούν τα κοινά είναι κατά την άποψη μας να πα­ρου­σιά­ζουν σε όλα τα θέ­μα­τα την θέση τους, λέμε πως ήρθε η ώρα να αλ­λά­ξου­με λο­γι­κές και αντι­λή­ψεις και σε ότι αφορά την δια­χεί­ρι­ση οδι­κών αρ­τη­ριών. Δεν προ­σφέ­ρο­νται οι δρό­μοι μας για εμπο­ρι­κούς σκο­πούς και αυτό δεν αφορά φυ­σι­κά μόνο την Κρε­μα­στή της Ρόδου.

Το θρη­σκευ­τι­κό μας κα­θή­κον μπο­ρού­με να το υπη­ρε­τή­σου­με και με λίγη πα­ρα­πά­νω προ­σο­χή και σε­βα­σμό και στην λει­τουρ­γία του νη­σιού απο όλους μας, να λει­τουρ­γή­σου­με συλ­λο­γι­κά υπεύ­θυ­να.

Δεν συ­ναι­νού­με λοι­πόν γιατί η νο­μο­θε­σία δεν μας το επι­τρέ­πει αφού σε κάθε πε­ρί­πτω­ση οι 48 ώρες μπαί­νουν ως σκλη­ρό χρο­νι­κό ορό­ση­μο απο τον νόμο.

Το ότι δεν συμ­φω­νού­με στο κλεί­σι­μο οδι­κών αρ­τη­ριών για ανά­γκες της οποιασ­δή­πο­τε εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρης, οπου­δή­πο­τε, είναι σαφές και θα συ­νε­χί­ζου­με να το υπο­στη­ρί­ζου­με αφού η ανά­γκη να αλ­λά­ξου­με και εμείς νο­ο­τρο­πία σε πολλά τέ­τοια ζη­τή­μα­τα είναι και αυτό συν­θή­κη με­τά­βα­σης σε μια νέα εποχή.

Σε μια νέα, κα­λύ­τε­ρη και πιο υπεύ­θυ­νη, εποχή.”