Ραφαέλα Σπανουδάκη: «Όνειρο μου η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες»

Η Ρα­φα­έ­λα Σπα­νου­δά­κη ανή­κει στη nouvelle vague του ελ­λη­νι­κού κλα­σι­κού αθλη­τι­σμού και μέσα στο 2017 έχει κάνει ιδιαί­τε­ρα αι­σθη­τή την πα­ρου­σία της στην κούρ­σα της… μιας ανά­σας, κα­ταρ­ρί­πτο­ντας το ένα ατο­μι­κό ρεκόρ μετά το άλλο στα 60 μέτρα του κλει­στού στί­βου.

Στο διε­θνές μί­τινγκ της γαλ­λι­κής πόλης Ρεμς τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο, όλοι ρω­τού­σαν ποια είναι αυτή η όμορ­φη κο­πέ­λα που ήρθε από το… που­θε­νά για να πάρει τη δεύ­τε­ρη θέση με 7.30, μία επί­δο­ση που της έδωσε το ει­σι­τή­ριο για τον Πα­νευ­ρω­παϊ­κό Πρω­τά­θλη­μα του Βε­λι­γρα­δί­ου. Εκεί η τύχη της γύ­ρι­σε την πλάτη, καθώς έκανε άκυρη εκ­κί­νη­ση στην προ­κρι­μα­τι­κή σειρά και απο­κλεί­στη­κε από τη σπου­δαία αυτή διορ­γά­νω­ση αλλά η ίδια δεν το βάζει κάτω. Είναι, άλ­λω­στε, μόνο 23 ετών κι έχει μπρο­στά της του­λά­χι­στον μία δε­κα­ε­τία για να κυ­νη­γή­σει ακόμα με­γα­λύ­τε­ρες δια­κρί­σεις και το με­γά­λο της όνει­ρο που δεν είναι άλλο από τη συμ­με­το­χή στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες.

«Σί­γου­ρα με στε­νο­χώ­ρη­σε η ακύ­ρω­σή μου από το Πα­νευ­ρω­παϊ­κό αλλά είναι και αυτό μέσα στο πρό­γραμ­μα. Δεν ήρθε και το τέλος του κό­σμου, θέλω να πι­στεύω ότι έχω μπρο­στά μου αρ­κε­τά χρό­νια για να πε­τύ­χω αυτά που ονει­ρεύ­ο­μαι μέσα στο στίβο. Δεν το έχω κρύ­ψει ότι θα ήθελα πάρα πολύ να συμ­με­τά­σχω στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες και μα­κά­ρι να κα­τα­φέ­ρω να είναι παρών στην Ολυ­μπιά­δα του Τόκυο, αλλά σί­γου­ρα θα υπάρ­ξουν κι άλλες σπου­δαί­ες διορ­γα­νώ­σεις στο μέλ­λον. Είναι, άλ­λω­στε, μόλις τρία χρό­νια που έχω ξε­κι­νή­σει να ασχο­λού­μαι συ­στη­μα­τι­κά και μέχρι τώρα είμαι αρ­κε­τά ικα­νο­ποι­η­μέ­νη από την πο­ρεία μου» είπε η ρο­δί­τισ­σα αθλή­τρια που κα­τά­λα­βε ότι θα μπο­ρού­σε να κάνει κα­ριέ­ρα στις κούρ­σες τα­χύ­τη­τας όταν πέ­ρα­σε στη Γυ­μνα­στι­κή Ακα­δη­μία: «Από μικρή ήμουν καλή στο τρέ­ξι­μο αλλά όχι η γρη­γο­ρό­τε­ρη του σχο­λεί­ου. Στα ΤΕΦΑΑ άρ­χι­σα να συ­νει­δη­το­ποιώ ότι οι χρό­νοι μου βελ­τιώ­νο­νταν διαρ­κώς και όλα άλ­λα­ξαν από την ημέρα που ξε­κί­νη­σα να συ­νερ­γά­ζο­μαι με τον Κώστα Βο­για­τζά­κη.

Η αρχή έγινε στα 100 και στα 200 μέτρα, όμως πέ­ρυ­σι συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι με συ­στη­μα­τι­κή και σκλη­ρή δου­λειά τα απο­τε­λέ­σμα­τα μπο­ρούν να έρ­θουν πιο γρή­γο­ρα στο 60άρι του κλει­στού στί­βου. Για την ώρα δεν απορ­ρί­πτω τί­πο­τα, θα συ­νε­χί­σω να δου­λεύω με την ίδια όρεξη και στον ανοι­χτό. Το μόνο που εύ­χο­μαι είναι να μείνω μα­κριά από τραυ­μα­τι­σμούς, γιατί τον άνοι­ξη τα­λαι­πω­ρή­θη­κα αρ­κε­τά από μία τε­νο­ντί­τι­δα στον αρι­στε­ρό δι­κέ­φα­λο, εξαι­τί­ας της οποί­ας έχασα ορι­σμέ­νους ση­μα­ντι­κούς αγώ­νες κι έμει­να λίγο πίσω».

Ο ΣΕΓΑΣ που πλή­ρω­σε μία φορά και τέλος!

Στην Ελ­λά­δα την εποχή της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης ο ΣΕΓΑΣ που υπο­τί­θε­ται ότι κό­πτε­ται για την ανά­δει­ξη νέων πρω­τα­θλη­τών και πρω­τα­θλη­τριών ση­κώ­νει τα… χέρια ψηλά σε ό,τι έχει να κάνει με την οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση των αθλη­τών του στί­βου και η πε­ρί­πτω­ση της Ρα­φα­έ­λας που πε­ρι­μέ­νει με αγω­νία τη θε­τι­κή απά­ντη­ση σχε­τι­κά με την πα­ρου­σία της στη διε­θνή συ­νά­ντη­ση στί­βου στην ιτα­λι­κή Πά­ντο­βα, είναι η πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή. Η νεαρή σπρί­ντερ έχει… σπά­σει τα χρο­νό­με­τρα τους πρώ­τους μήνες της φε­τι­νής χρο­νιάς, όμως οι­κο­νο­μι­κή αντα­πό­κρι­ση δεν υπάρ­χει, ούτε καν στα έξοδα συμ­με­το­χής σε διε­θνή μί­τινγκ. «Σί­γου­ρα αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι οι επο­χές είναι δύ­σκο­λες, το βλέπω πα­ντού γύρω μου στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου και μπορώ να κα­τα­λά­βω ότι είναι αδύ­να­το για τον ΣΕΓΑΣ να ενι­σχύ­σει οι­κο­νο­μι­κά όλους τους αθλη­τές. Του­λά­χι­στον όταν είχα πάει στη Γαλ­λία μου πλή­ρω­σαν τα ει­σι­τή­ρια» υπο­στη­ρί­ζει η γλυ­κιά Ρα­φα­έ­λα που κιν­δυ­νεύ­ει να χάσει κά­ποιον ή κά­ποιους διε­θνείς αγώ­νες υψη­λού επι­πέ­δου μέσα στους επό­με­νους μήνες αν δεν βρει κά­ποιον χο­ρη­γό να της κα­λύ­ψει τα έξοδα: «Για την ώρα ο χο­ρη­γός που έχω μου πα­ρέ­χει υπο­στή­ρι­ξη σε συ­μπλη­ρώ­μα­τα. Μα­κά­ρι κά­ποια στιγ­μή στο μέλ­λον να βρε­θεί λύση του­λά­χι­στον για τις με­τα­κι­νή­σεις. Θα είναι ένα βήμα πα­ρα­πά­νω που θα μου επι­τρέ­ψει να είμαι πιο συ­γκε­ντρω­μέ­νη στην προ­ε­τοι­μα­σία μου».

Πόσες ώρες προ­πό­νη­ση την ημέρα απαι­τεί άραγε ο πρω­τα­θλη­τι­σμός; «Σε ότι έχει να κάνει με μένα, το πρό­γραμ­μά μου φτά­νει τις 6 ώρες κα­θη­με­ρι­νά, πέντε με έξι ημέ­ρες κάθε εβδο­μά­δα και δεν με κου­ρά­ζει κα­θό­λου γιατί είναι κάτι που πραγ­μα­τι­κά μου αρέ­σει πάρα πολύ. Σε αυτό έχει παί­ξει ρόλο και ο προ­πο­νη­τής μου, Κώ­στας Βο­για­τζά­κης, με τον οποίο γυ­μνά­ζο­μαι τρία χρό­νια τώρα και με έχει βοη­θή­σει να αλ­λά­ξω επί­πε­δο».

Η Ρα­φα­έ­λα έχει πολ­λούς φαν στις τά­ξεις του αν­δρι­κού φύλου και είναι γε­γο­νός πως η γλυ­κιά πα­ρου­σία της δεν περ­νά­ει απα­ρα­τή­ρη­τη, ει­δι­κά όταν συν­δυά­ζε­ται και με ρεκόρ μέσα στους αθλη­τι­κούς χώ­ρους. «Η εμ­φά­νι­ση έχει να κάνει μόνο με την ανα­γνώ­ρι­ση και τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Οι επι­τυ­χί­ες μέσα στα γή­πε­δα έρ­χο­νται μόνο με σκλη­ρή δου­λειά. Είμαι της άπο­ψης ότι αν δεν κο­πιά­σει κά­ποιος δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να πε­τύ­χει αυτό που θέλει. Όπως στη ζωή, έτσι και στο στίβο κα­νείς δεν σου χα­ρί­ζει τί­πο­τα, ει­δι­κά σή­με­ρα» το­νί­ζει η όμορ­φη Ρο­δί­τισ­σα που θαυ­μά­ζει πολύ τη συ­μπα­τριώ­τισ­σά της Νίκη Ξάν­θου, παλιά άλ­τρια του μή­κους: «Είναι ένα από τα πρό­τυ­πα που έχω. Ελ­πί­ζω κά­ποια στιγ­μή να τη γνω­ρί­σω και από κοντά».

ΑΕ­ΚΑ­ΡΑ μέχρι… το κόκ­κα­λο

Πα­ράλ­λη­λα με τις δικές της υπο­χρε­ώ­σεις και όταν φυ­σι­κά της το επι­τρέ­πει ο χρό­νος, η Ρα­φα­έ­λα Σπα­νου­δά­κη ασχο­λεί­ται αρ­κε­τά με το πο­δό­σφαι­ρο και με την αγα­πη­μέ­νη της ομάδα που δεν είναι άλλη από την ΑΕΚ. «Με την ΑΕ­ΚΑ­ΡΑ πα­θιά­ζο­μαι, τη λα­τρεύω αυτήν την ομάδα, λόγω και του μπα­μπά μου που την υπο­στη­ρί­ζει από μι­κρός. Δεν έχω κα­τα­φέ­ρει μέχρι τώρα να πάω στο γή­πε­δο να πα­ρα­κο­λου­θή­σω κά­ποιο παι­χνί­δι από κοντά, γιατί δεν μου το επι­τρέ­πει το δικό μου εξα­ντλη­τι­κό πρό­γραμ­μα, όμως είμαι σί­γου­ρη ότι στο μέλ­λον θα έχω την ευ­και­ρία» λέει η Ελ­λη­νί­δα πρω­τα­θλή­τρια των δρό­μων τα­χύ­τη­τας που αι­σθάν­θη­κε την ανά­γκη να ευ­χα­ρι­στή­σει και το σύλ­λο­γό της, τον Γ.Σ. Ηλιού­πο­λης «γιατί με έχει βοη­θή­σει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρό­νια που είμαι φοι­τή­τρια στην Αθήνα και σί­γου­ρα ανή­κει και σε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους ένα ση­μα­ντι­κό με­ρί­διο για όσα έχω κα­τα­φέ­ρει μέχρι τώρα».

ΠΗΓΗ: www.iapopsi.gr