Άρειος Πάγος: Η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας

Αυτό επι­βε­βαί­ωσε ο Άρειος Πάγος με απόφαση του (677/2017) που κινεί­ται στη λογική προη­γου­μέ­νων σχε­τι­κών απο­φά­σεων (ΑΠ. 381/2012, ΑΠ 795/2007) με το σχετικό σκε­πτικό να μην ευνοεί εργα­ζο­μέ­νους που παρα­μέ­νουν απλή­ρω­τοι επί πολλούς μήνες σε επι­χει­ρή­σεις, όντας στην πράξη σε εργα­σιακή ομηρεία.

Σύμφωνα με το Ανώτατο Δικα­στή­ριο, από το συν­δυα­σμό των δια­τά­ξεων των άρθρων 349, 648, 652 παρ. 1, 656 του Αστικού Κώδικα, αλλά και των νόμων 2112/1920 και 3198/1955 προ­κύ­πτει ότι η μονο­με­ρής από τον εργο­δότη και δυσμε­νής για το μισθωτό μετα­βολή των όρων της σύμ­βα­σης εργα­σίας δεν συνε­πά­γε­ται χωρίς άλλο τη λύση της, αλλά παρέχει στο μισθωτό το δικαί­ωμα είτε να θεω­ρή­σει τη μετα­βολή αυτή ως άτακτη καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης εκ μέρους του εργο­δότη και να ζητήσει την κατα­βολή της νόμιμης απο­ζη­μί­ω­σης είτε, εμμέ­νο­ντας στη σύμβαση, να αξιώσει την τήρηση των όρων της και την αποδοχή της εργα­σίας του από τον εργο­δότη σύμφωνα με το πριν τη μετα­βολή περιε­χό­μενο της σύμ­βα­σης και, σε περί­πτωση άρνησης του εργο­δότη να απο­δε­χθεί την εργασία αυτή, να ζητήσει μισθούς υπε­ρη­με­ρίας.

«Μόνη όμως η καθυ­στέ­ρηση κατα­βο­λής του μισθού δεν συνιστά βλα­πτική, υπό την εκτε­θείσα έννοια, μετα­βολή των όρων της σύμ­βα­σης εργα­σίας, εκτός αν γίνεται δολίως και δη για να εξα­να­γκα­σθεί ο μισθω­τός σε απο­χώ­ρηση από την εργασία του», ανα­φέ­ρει η απόφαση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ