FT: Αλήθειες που δεν ξέρετε για το προσφυγικό

Είναι καιρός να στα­μα­τή­σουμε την κατα­στρο­φο­λα­γνεία και να δούμε την προ­σφυ­γική και μετα­να­στευ­τική κρίση της Ευρώπης από μια εύλογη προ­ο­πτική ανα­φέ­ρουν οι Financial Times.

Σε ολό­κληρη την Ε.Ε., ορι­σμέ­νοι δημα­γω­γοί πολι­τι­κοί και υστε­ρικά μέσα ενη­μέ­ρω­σης προ­κα­λούν πανικό για ανε­ξέ­λεγ­κτα κύματα μετα­να­στών από μη λευκές, συχνά μου­σουλ­μα­νι­κές χώρες που πλημ­μυ­ρί­ζουν την Ευρώπη. Οι μετα­νά­στες αυτοί παρου­σιά­ζο­νται συχνά ως υπο­κι­νη­τές ή δράστες τρο­μο­κρα­τι­κών πράξεων, σεξουα­λι­κών εγκλη­μά­των, δολο­φο­νιών και ληστειών.

Ας παρα­θέσω κάποια δεδο­μένα από μια επίσημη έκθεση της Ε.Ε. που φωτί­ζουν από δια­φο­ρε­τική σκοπιά το ζήτημα της μετα­νά­στευ­σης στην Ευρώπη. Τα δεδο­μένα αφορούν τις άδειες παρα­μο­νής στην Ε.Ε. που χορη­γή­θη­καν σε μη Ευρω­παί­ους. Ομολογώ ότι όταν είδα τα δεδο­μένα για πρώτη φορά έμεινα και εγώ έκπλη­κτος.

Οι πολίτες ποιας χώρας πιστεύ­ετε ότι έλαβαν τις περισ­σό­τε­ρες άδειες παρα­μο­νής στην Ε.Ε. το 2014; Της ρημαγ­μέ­νης από τον πόλεμο Συρίας ή του Ιράκ; Όχι. Του σπα­ρασ­σό­με­νου από τις συγκρού­σεις Αφγα­νι­στάν ή της Ερυ­θραίας, με το έλλειμμα ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των; Όχι.

Ήταν τελικά οι Ουκρα­νοί εκείνοι που έλαβαν τις περισ­σό­τε­ρες άδειες παρα­μο­νής, για την ακρί­βεια 302.772. Αμέσως μετά ακο­λου­θούν οι Αμε­ρι­κα­νοί. Έλαβαν 199.244 άδεις. Στην τρίτη θέση είναι οι Κινέζοι, που εξα­σφά­λι­σαν 169.657 άδειες. Στην τέταρτη θέση είναι οι Ινδοί, με 134.881 άδειες.

Οι επό­με­νες έξι χώρες στην λίστα είναι το Μαρόκο, η Συρία, η Λευ­κο­ρω­σία, η Βρα­ζι­λία και η Τουρκία. Με άλλα λόγια, η πλειο­ψη­φία των αδειών παρα­μο­νής για μη Ευρω­παί­ους το 2014 πήγαν σε ανθρώ­πους από χώρες – με την εξαί­ρεση του Μαρόκου και της Συρίας – που δεν είναι στην Μέση Ανατολή ή στην Βόρεια Αφρική.

Όλες αυτές οι πλη­ρο­φο­ρίες περι­λαμ­βά­νο­νται σε έκθεση που δημο­σί­ευσε τον Νοέμ­βριο η Eurostat, η στα­τι­στική υπη­ρε­σία της Ε.Ε. Eίμαι υπό­χρεος στην Elspeth Guild του Centre for European Policy Studies, μιας δεξα­με­νής σκέψης με έδρα τις Βρυ­ξέλ­λες, που το ανέφερε στην έρευνα της «Επα­νε­ξε­τά­ζο­ντας την κατα­νομή μετα­να­στών στην Ε.Ε.: Να κοι­τά­ξουμε τα στοι­χεία;».

Τα δεδο­μένα απο­κτούν εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον αν δει κανείς ποιες χώρες της Ε.Ε. έδωσαν τις περισ­σό­τε­ρες άδειες παρα­μο­νής το 2014. Όπως περι­μέ­νει κανείς, ήταν η Πολωνία, γει­το­νική χώρα της Ουκρα­νίας, αυτή που έδωσε τις περισ­σό­τε­ρες σε Ουκρα­νούς, σχεδόν σε 250.000. Αυτό αντα­να­κλά την πολι­τική ανα­τα­ραχή, τις στρα­τιω­τι­κές συγκρού­σεις, την οικο­νο­μική κατάρ­ρευση και την ανα­γκα­στική μετα­τό­πιση πολιτών, που μετα­τρά­πη­καν το 2014 σε ένα εξαι­ρε­τικά σοβαρό πρό­βλημα στην Ουκρα­νία.

Αλλά ποιος χορή­γησε όλες αυτές τις άδειες σε Αμε­ρι­κα­νούς, Κινέ­ζους και Ινδούς; Με μεγάλη διαφορά ο πιο γεν­ναιό­δω­ρος εκδότης αδειών ήταν η Βρε­τα­νία (136.000 σε πολίτες των ΗΠΑ και πάνω από 70.000 σε Κινέ­ζους και Ινδούς). Συνο­λικά, η Βρε­τα­νία εξέδωσε 568.000 άδειες παρα­μο­νής το 2014 – πολύ περισ­σό­τε­ρες από την δεύτερη Πολωνία με 355.000, την τρίτη Γερ­μα­νία με 238.000 και την τέταρτη Γαλλία με 218.000.

Δεν χρειά­ζε­ται να υπεν­θυ­μί­σουμε στους ανα­γνώ­στες ότι η βρε­τα­νική κυβέρ­νηση έχει υιο­θε­τή­σει για λαϊκή κατα­νά­λωση, μια ιδιαί­τερα σκληρή γραμμή στην μετα­νά­στευση και αρέ­σκε­ται να κατη­γο­ρεί τους εταί­ρους της στην Ε.Ε. για το λεγό­μενο πρό­βλημα. Όπως βλέ­πουμε, τα στοι­χεία δεί­χνουν μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εικόνα.

Ακόμα ένα ενδια­φέ­ρον σημείο προ­κύ­πτει από την έκθεση της Eurostat. Από το 2008 ως το 2014 οι κυβερ­νή­σεις της Ε.Ε. έχουν εκδώσει έναν εντυ­πω­σιακά σταθερό αριθμό αδειών παρα­μο­νής, σχεδόν πάντοτε μεταξύ 2 και 2,5 εκα­τομ­μυ­ρίων την χρονιά. Να έχετε κατά νου ότι οι κρίσεις του τρα­πε­ζι­κού τομέα και του δημό­σιου χρέους βρί­σκο­νταν στο απόγειο τους εκείνα τα χρόνια, προ­κα­λώ­ντας μια από τις βαθύ­τε­ρες υφέσεις των τελευ­ταίων 100 ετών.

Ωστόσο εκα­τομ­μύ­ρια μετα­νά­στες συνέ­χι­ζαν να λαμ­βά­νουν άδεια για να ζήσουν στην Ευρώπη. Δια­τα­ρά­χθηκε κάπου η κοι­νω­νική τάξη; Όχι.

Αυτό βέβαια δεν σημαί­νει ότι η δια­χεί­ριση της τρέ­χου­σας προ­σφυ­γι­κής και μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο από την Ευρώπη ήταν ήρεμη, αρμο­νική και απο­τε­λε­σμα­τική. Ήταν μια θλιβερή, διχα­στική και αδέξια δια­χεί­ριση της κατά­στα­σης.

Αλλά αυτό που κάνει την κρίση να φαί­νε­ται ανε­ξέ­λεγ­κτη δεν είναι ο τερά­στιος αριθμός των προ­σφύ­γων. Όπως δείχνει και η έκθεση της Eurostat, η Ευρώπη έχει την δυνα­τό­τητα να απορ­ρο­φή­σει μεγάλο αριθμό νεοει­σερ­χό­με­νων.

Το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα είναι η δημα­γω­γία και οι στε­νό­μυα­λες πολι­τι­κές που δια­μορ­φώ­νουν την απά­ντηση της Ευρώπης.

Πηγή: Euro2day.gr