D. W: Δύσκολη αποστολή για τον Γ. Παπανδρέου

Η επι­στρο­φή του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου δεν θα επι­φέ­ρει με­γά­λες αλ­λα­γές στο ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό, εκτι­μά ο ομό­τι­μος κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Επι­στή­μης του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ντού­ι­σμπουργκ-Έσσεν Χάιντς Γιούρ­γκεν Αξτ.

Όπως είπε σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς τη Deutsche Welle, o Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου θα κα­τα­φέ­ρει να αντλή­σει ψή­φους μόνον από την εξαι­ρε­τι­κά μικρή πλέον δε­ξα­με­νή του ΠΑΣΟΚ. Αντί­θε­τα, όπως εκτι­μά ο κα­θη­γη­τής, θα είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να προ­σελ­κύ­σει ψη­φο­φό­ρους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ καθώς αφε­νός το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης έχει εδραιω­θεί, όπως δεί­χνουν οι τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις, ενώ αφε­τέ­ρου «ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου δεν είναι ένας αμε­ρό­λη­πτος πο­λι­τι­κός που να μπο­ρεί τώρα να υπο­σχε­θεί τα πάντα στους ψη­φο­φό­ρους του. Όταν έγινε γνω­στή η κα­τα­στρο­φή με την ελ­λη­νι­κή κρίση χρέ­ους το 2009, είχε, ως πρω­θυ­πουρ­γός την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη. Ήδη από τότε στή­ρι­ζε την πο­ρεία την οποία υπα­γο­ρεύ­ει μέχρι σή­με­ρα η Τρόι­κα. Και δεν έχει πάρει απο­στά­σεις από αυτήν. Δεν μπο­ρεί άλ­λω­στε γιατί έχει εν μέρει απο­δε­χτεί δη­μο­σί­ως τη συ­νυ­πευ­θυ­νό­τη­τα για τη μι­ζέ­ρια στην Ελ­λά­δα».

Το δί­λημ­μα των εκλο­γών

Σύμ­φω­να με τον κα­θη­γη­τή, το δί­λημ­μα που τί­θε­ται για τους έλ­λη­νες πο­λί­τες στις επι­κεί­με­νες εκλο­γές είναι το εξής: εάν θέ­λουν να πα­ρα­μεί­νει η χώρα τους στο ευρώ θα πρέ­πει να ψη­φί­σουν έναν εκ­πρό­σω­πο των «πα­λιών κομ­μά­των» τα οποία φέ­ρουν όμως την ευ­θύ­νη για την κρίση χρέ­ους και τα όσα δεινά αυτή προ­κά­λε­σε στη χώρα τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Από την άλλη πλευ­ρά ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όπως εκτι­μά, υπό­σχε­ται «τον ου­ρα­νό με τ΄ άστρα, εντού­τοις μέχρι στιγ­μής δεν έχει εξη­γή­σει πως ακρι­βώς μπο­ρεί να υλο­ποι­ή­σει τις υπο­σχέ­σεις του».

Ποιος είναι ο ρόλος που μπο­ρεί να δια­δρα­μα­τί­σει σε όλα αυτά το νέο κόμμα του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου «Κί­νη­μα Δη­μο­κρα­τών Σο­σια­λι­στών»; «Πρό­κει­ται προς το παρόν για ει­κα­σί­ες, αλλά πι­στεύω ότι ο Πα­παν­δρέ­ου και με τη στή­ρι­ξη από διά­φο­ρα στρα­τό­πε­δα, μπο­ρεί να ξε­πε­ρά­σει το εκλο­γι­κό όριο του 3 %. (…) Κα­νείς δεν πί­στευε ποτέ ότι ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου μπο­ρεί να είναι ένας χα­ρι­σμα­τι­κός ηγέ­της. Θυ­μά­μαι πολύ καλά τις δε­κα­ε­τί­ες του 1980 και 1990. Τότε έλε­γαν πάντα ότι με τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου θα πε­θά­νει και το ΠΑΣΟΚ. Ωστό­σο ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου τα πήγε αρ­κε­τά καλά, κα­τα­φέρ­νο­ντας πάντα να προ­σελ­κύ­ει ψη­φο­φό­ρους».

Ο πρω­τα­γω­νι­στι­κός ρόλος των πο­λι­τι­κών οι­κο­γε­νειών

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, όπως εξη­γεί ο Χάιντς Γιούρ­γκεν Αξτ, τα με­γά­λα κόμ­μα­τα και οι με­γά­λες πο­λι­τι­κές οι­κο­γέ­νειες στην Ελ­λά­δα, συ­νε­χί­ζουν να παί­ζουν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στα πο­λι­τι­κά δρώ­με­να της χώρας:

«Οι Έλ­λη­νες προ­σα­να­το­λί­ζο­νταν πά­ντο­τε σε χα­ρι­σμα­τι­κούς ηγέ­τες. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ως επί το πλεί­στον το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό προ­έρ­χο­νταν ανέ­κα­θεν από τρεις με­γά­λες οι­κο­γέ­νειες: τους Μη­τσο­τά­κη, Κα­ρα­μαν­λή και Πα­παν­δρέ­ου. Και ήταν πάντα οι εκά­στο­τε χα­ρι­σμα­τι­κοί ηγέ­τες οι οποί­οι προ­σέλ­κυαν τους ψη­φο­φό­ρους και όχι τα πο­λι­τι­κά προ­γράμ­μα­τα. Τα προ­γράμ­μα­τα των κομ­μά­των, έτσι όπως τα γνω­ρί­ζου­με στην κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη, δεν παί­ζουν στην Ελ­λά­δα ιδιαί­τε­ρο ρόλο».

DW.DE