Κρίνεται τελεσιδίκως η τύχη 53 συμβασιούχων της ΔΕΥΑ Ρόδου

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου θα συ­ζη­τη­θούν την 9η Δε­κεμ­βρί­ου 2022 οι 4 εφέ­σεις που άσκη­σαν 53 απο­λυ­μέ­νοι συμ­βα­σιού­χοι της ΔΕΥΑΡ, που είχαν προ­σλη­φθεί στις πρώην ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού και Αρ­χαγ­γέ­λου αλλά και οι ισά­ριθ­μες αι­τή­σεις ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων που έχουν υπο­βά­λει.

Το δι­κα­στή­ριο που είχε συ­νε­δριά­σει την 23η Σε­πτεμ­βρί­ου 2022 πα­ρου­σία του δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑ Ρόδου κ. Δη­μή­τρη Τσίκ­κη, είχε απορ­ρί­ψει το αί­τη­μα εκ­δό­σε­ως προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής.

Η δια­δι­κα­σία ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κή καθώς από την έκ­βα­σή της κρί­νε­ται αν τε­λι­κώς οι 53 υπάλ­λη­λοι θα απω­λέ­σουν ορι­στι­κά την ερ­γα­σία τους.

Οι νο­μι­κοί σύμ­βου­λοι της επι­χεί­ρη­σης κ.κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης και Καλ­λι­ρόη Νι­κο­λι­δά­κη συ­νο­μο­λό­γη­σαν το πε­ριε­χό­με­νο των αι­τή­σε­ών τους και επε­σή­μα­ναν ότι κα­λύ­πτουν πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες της ΔΕΥΑΡ και είναι απα­ραί­τη­τοι για τη λει­τουρ­γία της.

Θυ­μί­ζου­με ότι με τρεις απο­φά­σεις το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την δια­δι­κα­σία των ερ­γα­τι­κών δια­φο­ρών απέρ­ρι­ψε ισά­ριθ­μες αγω­γές που άσκη­σαν 14 συμ­βα­σιού­χοι της πρώην ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού και 39 της πρώην ΔΕΥΑ Αρ­χαγ­γέ­λου.

Οι υπάλ­λη­λοι εξέ­θε­σαν ότι καθ’ όλο το χρο­νι­κό διά­στη­μα της ερ­γα­σια­κής τους σχέ­σης, πα­ρεί­χαν διαρ­κώς και αδια­λεί­πτως την ερ­γα­σία τους, στα­θε­ρά πέντε ημέ­ρες την εβδο­μά­δα, με πλή­ρες ωρά­ριο, πά­ντο­τε ακο­λου­θώ­ντας τις οδη­γί­ες και τις υπο­δεί­ξεις των εκά­στο­τε προϊ­στα­μέ­νων τους, ως προς τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο πα­ρο­χής ερ­γα­σί­ας, για την κά­λυ­ψη πά­γιων και διαρ­κών ανα­γκών τους, τα έτη 2004 έως και 2005. Συ­νε­πεία της φύσης της ερ­γα­σί­ας τους, μετά την συ­μπλή­ρω­ση διε­τί­ας πλή­ρους και διαρ­κούς πα­ρο­χής των ερ­γα­σιών τους, η σύμ­βα­σή τους με­τε­τρά­πη από ορι­σμέ­νου σε αο­ρί­στου χρό­νου.

Το­νί­ζουν ότι η ΔΕΥΑ Ρόδου πα­ρα­συ­ρό­με­νη από την εσφαλ­μέ­νη πράξη του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, προ­έ­βη στην άμεση λύση της ερ­γα­σια­κής τους σχέ­σης.

Θυ­μί­ζου­με ότι το VII Tμήμα του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση της ΔΕΥΑ Ρόδου για την ανά­κλη­ση της υπ’ αριθμ. 177/2019 Πρά­ξης του Κλι­μα­κί­ου Προ­λη­πτι­κού Ελέγ­χου Δα­πα­νών στο VII Τμήμα, με την οποία δεν θε­ω­ρή­θη­καν 5 χρη­μα­τι­κά εντάλ­μα­τα πλη­ρω­μής προς ερ­γα­ζό­με­νους, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι δεν συ­νέ­τρε­χαν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις εφαρ­μο­γής του άρ­θρου 13 του ν. 4483/2017 όπως αντι­κα­τα­στά­θη­κε από τότε που ίσχυ­σε από το άρθρο 108 του ν. 4583/2018.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο έκρι­νε τις αγω­γές μη νό­μι­μες και τις απέρ­ρι­ψε το­νί­ζο­ντας ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται η με­τα­τρο­πή των εν λόγω συμ­βά­σε­ων ορι­σμέ­νου χρό­νου σε συμ­βά­σεις αο­ρί­στου χρό­νου ή η μο­νι­μο­ποί­η­ση των πα­ρα­πά­νω προ­σώ­πων, προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί αφε­νός η κα­τα­στρα­τή­γη­ση του συ­νταγ­μα­τι­κού κα­νό­να, που απαι­τεί την πρό­σλη­ψη των υπαλ­λή­λων στον δη­μό­σιο τομέα, είτε με δια­γω­νι­σμό, είτε με επι­λο­γή βάσει προ­κα­θο­ρι­σμέ­νων και αντι­κει­με­νι­κών κρι­τη­ρί­ων, και αφε­τέ­ρου η «τα­κτο­ποί­η­ση» του προ­σω­πι­κού που προ­σλή­φθη­κε με σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου.

Το­νί­ζε­ται ακόμα στην από­φα­ση πως μέ­λη­μα του ανα­θε­ω­ρη­τι­κού νο­μο­θέ­τη του Συ­ντάγ­μα­τος ήταν να απο­τρέ­ψει τη με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου σε συμ­βά­σεις αο­ρί­στου χρό­νου, όχι απλώς εκεί­νων των ερ­γα­ζο­μέ­νων που κά­λυ­πταν πα­ρο­δι­κές και απρό­βλε­πτες ανά­γκες, αλλά ακόμη και εκεί­νων που πράγ­μα­τι κά­λυ­πταν πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες.

Για να απο­τρέ­ψει, λοι­πόν, την διαιώ­νι­ση της πιο πάνω πρα­κτι­κής ο ανα­θε­ω­ρη­τι­κός νο­μο­θέ­της προ­σέ­θε­σε την διά­τα­ξη του εδαφ. γ’ της πα­ρα­γρά­φου 8 του άρ­θρου 103 του Συ­ντάγ­μα­τος, η οποία πλέον αδια­κρί­τως απα­γο­ρεύ­ει την από το νόμο ακόμα μο­νι­μο­ποί­η­ση του κατά τον προ­α­να­φε­ρό­με­νο τρόπο προ­σλαμ­βα­νό­με­νου προ­σω­πι­κού ή τη με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου σε αο­ρί­στου.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ακόμη ότι στις συ­να­φθεί­σες μετά την 17/04/2001 συμ­βά­σεις εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου στο δη­μό­σιο ή σε φο­ρείς του δη­μο­σί­ου τομέα, δεν είναι πλέον δυ­να­τή η εφαρ­μο­γή της διά­τα­ξης του άρ­θρου 8 παρ. 1 και 3 του Ν. 2112/1920. Οποια­δή­πο­τε άλλη αντί­θε­τη ερ­μη­νεία συ­νι­στά contra legem ερ­μη­νεία της ως άνω συ­νταγ­μα­τι­κής διά­τα­ξης.

Το­νί­ζε­ται εξάλ­λου πως δεν είχαν την ευ­χέ­ρεια ούτε οι πρώην δη­μο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις ύδρευ­σης ούτε και η ΔΕΥΑΡ, να συ­νά­ψουν με τους ενά­γο­ντες συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας αο­ρί­στου χρό­νου, λόγω του υφι­στά­με­νου νο­μο­θε­τι­κού πλαι­σί­ου, ούτε κα­τα­λεί­πε­ται πεδίο εκτί­μη­σης στο δι­κα­στή­ριο για τον ορθό νο­μι­κό χα­ρα­κτη­ρι­σμό των επι­δί­κων ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων ως συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας αο­ρί­στου χρό­νου.

Το αυτό ισχύ­ει και για τις συμ­βά­σεις, που συ­νή­ψαν με την ενα­γο­μέ­νη το έτος 2017, ότε και επα­να­προ­σλή­φθη­καν.

Οι υπάλ­λη­λοι εκ­προ­σω­πού­νται από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Δήμο Μου­τά­φη και Πα­να­γιώ­τη Δη­μη­τρό­που­λο.