Ο διεθνώς αναγνωρισμένος Ιταλός Dr. Giacomo Martini συμμετέχει την προσπάθεια για το Εθνικό Θέατρο Ρόδου μετά από πρόσκληση της Ίριδας Μαυράκη

Ο γνω­στός Ιστο­ρι­κός και Κρι­τι­κός του Κι­νη­μα­το­γρά­φου με τον Δη­μή­τρη Γρη­γο­ριά­δη

Αντι­πρό­ε­δρο του Συλ­λό­γου Προ­στα­σί­ας Πε­ρι­βάλ­λο­ντος Ρόδου και την ερ­μη­νεύ­τρια­μου­σι­κό Ίριδα Μαυ­ρά­κη σε συ­νέ­ντευ­ξη που έδω­σαν στην Δη­μο­σιο­γρά­φο Αφρο­δί­τη Ερ­μί­δη

στο Ντο­κου­μέ­ντο 18/10/2020, ανέ­φε­ρε με­τα­ξύ άλλων :

΄΄H κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ζωή της Ελ­λά­δας από τους αρ­χαί­ους χρό­νους γεν­νιό­νταν από

τα θέ­α­τρα όπου συγ­χρω­τι­ζό­ταν ο λαός ο οποί­ος πλού­τι­ζε την γνώση του κι εξε­λισ­σό­ταν

πο­λι­τι­σμι­κά και πο­λι­τι­κά και πάνω απ’ όλα συμ­με­τεί­χε στη ζωή της πόλης. Από το

αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κό θέ­α­τρο με­τα­δό­θη­κε ένα μή­νυ­μα και ένα δί­δαγ­μα προς όλο τον πο­λι­τι­σμέ­νο

κόσμο. Για όλα τα πα­ρα­πά­νω δεν επι­τρέ­πε­ται για κα­νέ­ναν λόγο η Ρόδος να αφή­σει το δικό

της θέ­α­τρο στην κα­τά­στα­ση εγκα­τά­λει­ψης στην οποία βρί­σκε­ται.΄΄

Λόγω του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του δε­σμού του με τα Δω­δε­κά­νη­σα, συ­νυ­πέ­γρα­ψε μαζί με την

Ι. Μαυ­ρά­κη, τον Δ. Γρη­γο­ριά­δη, τον πρώην Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Δ. Γάκη, τον

Π. Αυ­γε­ρι­νό, τον Γ. Πα­πα­δό­που­λο, τον Μ. Μπορ­νό­βα καθώς και με 1057 ακόμα πο­λί­τες

επι­στο­λή στον Δή­μαρ­χο Ρόδου κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη για το θέμα της απο­κα­τά­στα­σης και

επα­να­λει­τουρ­γί­ας του Eθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου πρώην Teatro Giacomo Puccini.

Ο Giacomo Martini γεν­νή­θη­κε στην Porretta Terme (Bologna) της Ιτα­λί­ας το 1943. Η μη­τέ­ρα

του ήταν από την Χάλκη και ήταν η αδελ­φή του Αλέ­ξαν­δρου Διά­κου.

ACADEMIC CERTIFICATIONS, Honor’s degree in Philosophy; Magna cum laude degree in DAMS

(Cinema and Theatre).

Από τους πιο ση­μα­ντι­κούς Ιστο­ρι­κούς και Κρι­τι­κούς του Κι­νη­μα­το­γρά­φου της Ιτα­λί­ας, ήταν

με­τα­ξύ άλλων, υπεύ­θυ­νος για το Κέ­ντρο Κι­νη­μα­το­γρά­φου της Emilia – Romagna για πάνω

από 30 χρό­νια. Συμ­με­τεί­χε σε αρίθ­μη­τα project που αφο­ρού­σαν την Ιστο­ρία του Θε­ά­τρου

και του Κι­νη­μα­το­γρά­φου και είχε ανα­λά­βει την Διεύ­θυν­ση του Ιν­στι­τού­του του τμή­μα­τος

των Τε­χνών και της Μου­σι­κής του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Μπο­λό­νια ως Βοη­θός Κα­θη­γη­τή.

Υπη­ρέ­τη­σε για πολλά χρό­νια ως Καλ­λι­τε­χνι­κός Διευ­θυ­ντής του πε­ριο­δι­κού Cinema Libero,

του Porretta film festival, του Bella Basilicata film festival , Δη­μιουρ­γι­κός Σύμ­βου­λος της

Sciacca film festival και Υπο­διευ­θυ­ντής της distribuzione independente στην Ρώμη και του

Πο­λι­τι­στι­κού Κέ­ντρου Pier Paolo Pasolini. Συγ­γρα­φέ­ας και επι­με­λη­τής εκ­δό­σε­ων και άρ­θρων

για Κι­νη­μα­το­γρα­φι­στές όπως ο Ken Loach, Theodoros Angelopoulos, Francesco Rosi, Nikita

Michalkov, Marco Tullio Giordana, Mario Monicelli, Bernard Tavernier, Amos Gitai, Alan

Parker, Giuseppe Tornatore Marco Bellocchio, Florestano Vancini, Valerio Zurlini,

Michelangelo Antonioni, Tonino Guerra κ.α. Ιδιαί­τε­ρα με­γά­λη έμ­φα­ση έχει δώσει στον ρόλο

και την ση­μα­σία του Cinematheque στον σύγ­χρο­νο πο­λι­τι­σμό στην κα­τα­γρα­φή συ­ντή­ρη­ση

κα απο­κα­τά­στα­ση κλασ­σι­κών και διε­θνών ται­νιών.

Ένα από­σπα­σμα από το συ­γκλο­νι­στι­κό ποί­η­μα του για το νησί της μη­τέ­ρας του την Χάλκη

με­τα­φρα­σμέ­νο στην Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα.

Giacomo Martini

Χάλκη

Η δικιά μου Ιθάκη

θρύμ­μα από βράχο

αρ­χαί­ων ηφαι­στεί­ων

ανα­δύ­ε­ται

πε­ρή­φα­νη και βίαιη

ξερ­νώ­ντας

πέ­τρες από άνεμο

και πλά­κες από αλάτι

πλη­σιά­ζω

στη μο­να­ξιά σου

από την κου­βέρ­τα καϊ­κιού

φα­γω­μέ­νου από την αρ­μύ­ρα

και την αφρο­ντι­σιά

τ’ όνομά του είναι Αφρο­δί­τη,

γέ­ρι­κο, φθαρ­μέ­νο, βρω­με­ρό

μα πε­ρή­φα­νο,

αψηφά μια θά­λασ­σα απει­λη­τι­κή

ανά­με­σα σε μικρά

ξε­χα­σμέ­να νησιά

στην απο­βά­θρα

κάτω απ’ την κα­μά­ρα

του τα­χυ­δρο­μεί­ου

μνη­μείο της δικής μας κα­το­χής

ένας γέρος με κα­νο­τιέ­ρα

με χαι­ρε­τά στα ιτα­λι­κά

προ­σφέ­ρο­ντάς μου κα­ρέ­κλα

να ξε­κου­ρα­στώ

το Αι­γαίο

κα­τα­πί­νει

τυ­φλούς γλά­ρους

και να­νου­ρί­ζει

αθώα δελ­φί­νια

……………………………

…………………..

(Βρε­τα­νία, 03/12/2020 Ίρις Μαυ­ρά­κη).

Εθνι­κό Θέ­α­τρο Ρόδου- πρώην Teatro Giacomo Puccini

1937. Πηγή : Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών της Ιτα­λί­ας

Φά­κε­λος: Ρόδος, Έρευ­να: K. Κο­γιό­που­λος