δημοκρατική
Από το 1982 η Εφημερίδα της Ρόδου
ΤΡΙΤΗ 18° Αραιή συννεφιά Η Ρόδος σήμερα
Από το 1982 η Εφημερίδα της Ρόδου
ELEN

ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γιάννης Βαληνάκης: Ο διάλογος κινδυνεύει να οδηγήσει στην εφ’ όλης της (τουρκικής) ύλης διαπραγμάτευση

news room 12 λεπτά ανάγνωση
βαληνακης γ

«Βλέ­πο­ντας την Ελλάδα να θέτει την κόκκινη γραμμή στα 6 ν.μ. ο Ερντο­γάν φοβάμαι ότι βγάζει τα πολύ επι­κίν­δυνα συμπε­ρά­σματα», επι­ση­μαί­νει και τονίζει με νόημα: «Στη διπλω­μα­τία δεν υπάρχει Άη Βασίλης που φέρνει δώρα».

«Σήμερα αγω­νι­ζό­μα­στε (κι είναι δυστυ­χώς οξύμωρο!) για ένα διάλογο που κατά βάση, έτσι όπως πάει να γίνει -και ξέρω καλά τι λέω- δεν θα έπρεπε να τον θέλουμε. Γιατί ξέρουμε όσοι ασχο­λού­μα­στε με τα θέματα αυτά ότι δυστυ­χώς κιν­δυ­νεύει να οδη­γή­σει στην εφόλης της (τουρ­κι­κής) ύλης δια­πραγ­μά­τευση».

Τα παρα­πάνω τονίζει σε μια πολύ ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξή του στο iEidiseis ο Γιάννης Βαλη­νά­κης.

«Αν θέλεις κάτι πολύ, δεν μπορείς να το εγκα­τα­λεί­ψεις και μάλιστα αμαχητί», προει­δο­ποιεί μάλιστα χαρα­κτη­ρι­στικά, απα­ντώ­ντας σε ερώτηση για την κόκκινη γραμμή της Ελλάδας μεταξύ 6 και 12 νμ, ενώ τονίζει: «Βλέ­πο­ντας την Ελλάδα να θέτει την κόκκινη γραμμή στα 6 ν.μ. ο Ερντο­γάν φοβάμαι ότι βγάζει τα εξής πολύ επι­κίν­δυνα συμπε­ρά­σματα: ότι η χώρα μας δεν θα παλέψει δυνα­μικά για τα 10 ν.μ. ενα­έ­ριου χώρου (τα οποία είναι σχεδόν βέβαιο ότι παρα­βιά­στη­καν από την τουρ­κική αρμάδα αφού τα ελι­κό­πτερά της πέταξαν μεταξύ 6 και 10 ν.μ.), ούτε για την υφα­λο­κρη­πίδα της, ούτε για την ΑΟΖ της, ούτε για τη συνο­ρεύ­ουσα ζώνη της (24ν.μ.) ή για το FIR Αθηνών και την απορ­ρέ­ουσα ζώνη έρευνας και διά­σω­σης, ούτε για τον χάρτη της Σεβίλ­λης  (εκκω­φα­ντική η σχετική σιωπή…), ούτε κατά του χάρτη της «γαλά­ζιας πατρί­δας»…Μπορεί λοιπόν άφοβα να τα παρα­βιά­ζει εξυ­φαί­νο­ντας τετε­λε­σμένα, με μόνο κόστος «αυστη­ρές» ελλη­νι­κές δια­μαρ­τυ­ρίες (το θέμα έγινε πια καθη­με­ρι­νό­τητα και δεν φαί­νε­ται καν να απα­σχο­λεί τα ΜΜΕ) και λίγες, μάλλον ερμα­φρό­δι­τες (πλην Γαλλίας) διε­θνείς νου­θε­σίες;»

-Τραμπ ή Μπάι­ντεν  σήμερα;

-Το ποιός θα κερ­δί­σει τους περισ­σό­τε­ρους εκλέ­κτο­ρες (γιατί αυτό μετράει στις αμε­ρι­κα­νι­κές εκλογές) είναι δύσκολα προ­βλέ­ψιμο με τις μεταξύ τους οριακές δια­φο­ρές σε κρί­σι­μες Πολι­τείες. Όλοι σχεδόν νομίζω οι Έλληνες είμαστε υπέρ του Μπάι­ντεν που επί πολλά χρόνια ήταν κοντά στην ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νική κοι­νό­τητα. Κυρίως όμως είμαστε βέβαια ενα­ντίον του Τραμπ για την προ­κλη­τικά μερο­λη­πτική στάση του υπέρ του Ερντο­γάν: έχει πχ ομο­λο­γή­σει  ότι εκτιμά τους «σκλη­ρούς» ηγέτες, έχει συχνές τηλε­φω­νι­κές (και άλλες) επαφές μαζί του και τον ξεχω­ρί­ζει μάλιστα ανάμεσα στους σημα­ντι­κό­τε­ρους (!) διε­θνείς παρά­γο­ντες. Έχουν κατα­γρα­φεί ωμό­τα­τες παρεμ­βά­σεις του στην αμε­ρι­κα­νική δικαιο­σύνη υπέρ φίλων του Ερντο­γάν (σκάν­δαλο ξεπλύ­μα­τος της Halkbank, λομπί­στες της Τουρ­κίας κλπ). Γνωστά είναι και τα προ­σω­πικά οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα που έχει στην Τουρκία, ενώ αρνεί­ται να εφαρ­μό­σει και τους αμε­ρι­κα­νι­κούς νόμους επι­βάλ­λο­ντας κυρώ­σεις για τους S-400.

– Και τι επι­πτώ­σεις θα έχει για τη χώρα μας και την περιοχή η κάθε περί­πτωση; 

Αν κερ­δί­σει ο Τραμπ θα έχουμε για 4 χρόνια μια άκρως επι­κίν­δυνη παρα­πέρα απο­θρά­συνση του Ερντο­γάν

-Αν κερ­δί­σει ο Τραμπ θα έχουμε για 4 χρόνια μια άκρως επι­κίν­δυνη παρα­πέρα απο­θρά­συνση του Ερντο­γάν : οι ΗΠΑ θα μετα­κι­νη­θούν ακόμη πιο πέρα από τις παρα­δο­σια­κές ίσες απο­στά­σεις μεταξύ θύτη και θύματος μερο­λη­πτικά υπέρ του. Αν πάλι χάσει, δεν θα κατα­θέ­σει τα όπλα εύκολα και η μετα­βα­τική περί­ο­δος θα παρα­τεί­νει το παρά­θυρο ευκαι­ρίας για την Άγκυρα. Φυσικά τα πράγ­ματα με τον Μπάι­ντεν θα είναι λογικά καλύ­τερα. Θέλω όμως να υπο­γραμ­μίσω ότι σε κάθε περί­πτωση θαύματα δεν γίνο­νται και η Τουρκία είναι δυστυ­χώς ένα μέγεθος που ένας Αμε­ρι­κα­νός Πρό­ε­δρος θα εγκα­τα­λεί­ψει υπέρ της Ελλάδας μόνο αν δεν έχει άλλη επιλογή.

Θαύματα δεν γίνο­νται και η Τουρκία είναι δυστυ­χώς ένα μέγεθος που ένας Αμε­ρι­κα­νός Πρό­ε­δρος θα εγκα­τα­λεί­ψει υπέρ της Ελλάδας μόνο αν δεν έχει άλλη επιλογή

-Έχετε υπη­ρε­τή­σει –και κατά κοινή ομολογία- με επι­τυ­χία στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών. Ποια, κατ΄ε­σάς, είναι η κόκκινη γραμμή με την Τουρκία όσον αφορά την έρευνα  του Ορούτς Ρέις μεταξύ 6 και 12 νμ;

-Η κόκκινη γραμμή αφορά ευθέως την απο­τρε­πτική σου στρα­τη­γική. Είναι γι αυτό σοβα­ρό­τατη εθνική υπόθεση και θέλει πολύ­πλευρο ζύγισμα και προ­ε­τοι­μα­σία. Δεν δια­τυ­πώ­νε­ται πολυ­φω­νικά ή στο πόδι, δεν πρέπει να εκπέ­μπει αμφί­σημα ή λάθος μηνύ­ματα  και πρέπει να είσαι έτοιμος ακόμη και με αίμα να την υπε­ρα­σπι­στείς. Προ­σω­πικά θεωρώ ότι πρέπει επι­πλέον να εμπε­ριέ­χει και εθνική φιλο­δο­ξία, δηλ. κέρδη για τη χώρα. Αν θέλεις κάτι πολύ, δεν μπορείς να το εγκα­τα­λεί­ψεις και μάλιστα αμαχητί. Βλέ­πο­ντας την Ελλάδα να θέτει την κόκκινη γραμμή στα 6 ν.μ. ο Ερντο­γάν φοβάμαι ότι βγάζει τα εξής πολύ επι­κίν­δυνα συμπε­ρά­σματα: ότι η χώρα μας δεν θα παλέψει δυνα­μικά για τα 10 ν.μ. ενα­έ­ριου χώρου (τα οποία είναι σχεδόν βέβαιο ότι παρα­βιά­στη­καν από την τουρ­κική αρμάδα αφού τα ελι­κό­πτερά της πέταξαν μεταξύ 6 και 10 ν.μ.), ούτε για την υφα­λο­κρη­πίδα της, ούτε για την ΑΟΖ της, ούτε για τη συνο­ρεύ­ουσα ζώνη της (24ν.μ.) ή για το FIR Αθηνών και την απορ­ρέ­ουσα ζώνη έρευνας και διά­σω­σης, ούτε για τον χάρτη της Σεβίλ­λης  (εκκω­φα­ντική η σχετική σιωπή…), ούτε κατά του χάρτη της «γαλά­ζιας πατρί­δας»…Μπορεί λοιπόν άφοβα να τα παρα­βιά­ζει εξυ­φαί­νο­ντας τετε­λε­σμένα, με μόνο κόστος «αυστη­ρές» ελλη­νι­κές δια­μαρ­τυ­ρίες (το θέμα έγινε πια καθη­με­ρι­νό­τητα και δεν φαί­νε­ται καν να απα­σχο­λεί τα ΜΜΕ) και λίγες, μάλλον ερμα­φρό­δι­τες (πλην Γαλλίας) διε­θνείς νου­θε­σίες; Χλευά­ζει επι­πλέον δυστυ­χώς τη στε­ρε­ό­τυπη επα­νά­ληψη για «δυνάμει» δικαιώ­ματα που ενώ καθη­με­ρινά πλέον αμφι­σβη­τού­νται, απο­δυ­να­μώ­νο­νται και κατα­πα­τώ­νται έμπρα­κτα, συνεχώς ανα­βάλ­λε­ται η άσκησή τους. Πάντως, για να το ξεκα­θα­ρί­σουμε, η εναλ­λα­κτική επιλογή δεν είναι βέβαια να συρθείς σε τυφλή στρα­τιω­τική σύγκρουση.

– Και τι πρέπει να γίνει όταν η Άγκυρα επι­χει­ρή­σει έρευνες μεταξύ των 6 και 12 νμ στην Κρήτη ή στη Ρόδο;

-Αν έχεις στρα­τη­γική, σου το λέει μόνη της. Για να πω τη δική μου γνώμη υπεύ­θυνα, θα έπρεπε πρώτα να γνωρίζω αν ζητή­θη­καν συγκε­κρι­μέ­νες (και βάσει σχεδίου και σενα­ρίων) κινή­σεις συμπα­ρά­τα­ξης από χώρες όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Αίγυ­πτος κλπ, και τι μας απά­ντη­σαν «κεκλει­σμέ­νων των θυρών» στις τρι­με­ρείς και διμε­ρείς συνα­ντή­σεις που έγιναν. Διε­ρευ­νώ­ντας (με προ­τά­σεις, πίεση, αλλά και ανταλ­λάγ­ματα) τα όριά τους, ζυγί­ζεις κι εσύ τα επόμενα βήματά σου. Σε κάθε πάντως περί­πτωση δεν υπάρχει μία μαγική κίνηση-πανάκεια αλλά πολλές καλές που θα δρούσαν παράλ­ληλα και σωρευ­τικά. Απα­ριθμώ ενδει­κτικά μερικές. Πολι­τικά χτίζεις ένα αρραγές εθνικό μέτωπο σύμπνοιας και ενη­μέ­ρω­σης της κοινής γνώμης για τα δύσκολα που έρχο­νται και για το πώς θα προ­λη­φθούν τα χει­ρό­τερα. Η επέ­κταση στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο, νότια της Κρήτης και της Δωδε­κα­νή­σου χθες γινόταν με μηδέν κίνδυνο σύγκρου­σης, σήμερα γίνεται με κίνδυνο 10, αύριο που ο κίν­δυ­νος σε κάποια σημεία θα σκαρ­φα­λώ­σει στο 1000, απλά δεν θα γίνει ποτέ. Εξάλλου, πριν από μεγάλες κινή­σεις ζυγί­ζεις φυσικά και τον διεθνή περί­γυρο. Διπλω­μα­τικά ζητάς την στρατιωτική-αποτρεπτική συμπα­ρά­ταξη της Γαλλίας δίπλα στον στόλο σου και στην κόκκινη γραμμή σου και βολι­δο­σκο­πείς και άλλους για έμπρα­κτες διμε­ρείς συν­δρο­μές στο σχέδιό σου. Παίρ­νεις «επι­θε­τι­κές» πρω­το­βου­λίες σε επίπεδο ΕΕ κυρίως, αλλά και ΝΑΤΟ, Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας ΟΗΕ, Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης.

Πολι­τικά χτίζεις ένα αρραγές εθνικό μέτωπο σύμπνοιας και ενη­μέ­ρω­σης της κοινής γνώμης για τα δύσκολα που έρχο­νται και για το πώς θα προ­λη­φθούν τα χει­ρό­τερα

Δεν ξεκινάς ότι θα καρ­πο­φο­ρή­σουν οπωσ­δή­ποτε δεδο­μέ­νης της απαι­τού­με­νης ομο­φω­νίας. Όμως ασκείς πιέσεις για αξιο­ποί­ηση κάθε θεσμι­κής δια­δι­κα­σίας, ακόμη και για τα γρα­νά­ζια που κινού­νται και τον συμ­βο­λι­σμό που εκπέ­μπουν. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα ορθά κινή­θηκε ενα­ντίον της συμ­φω­νίας τελω­νεια­κής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας και ζητώ­ντας ένα εμπάρ­γκο όπλων, ειδικά από τη Γερ­μα­νία και την Ισπανία. Μπο­ρούμε όμως κι άλλα πολλά εντός της ΕΕ μαζί με τη Γαλλία. Διπλω­μα­τικά παίρ­νεις και «αμυ­ντι­κές» πρω­το­βου­λίες: πχ «σκο­τώ­νεις» έγκαιρα την πολυ­μερή διά­σκεψη για την Αν. Μεσό­γειο (τουρ­κι­κής έμπνευ­σης που υιο­θέ­τησε άκριτα ο Πρό­ε­δρος της ΕΕ!), τις νέες υπο­κρι­τι­κές κι επι­κίν­δυ­νες πρω­το­βου­λίες για το Κυπριακό κλπ. Τέλος, δεν «φωνά­ζεις» πόσο πολύ θέλεις να απο­φύ­γεις τη στρα­τιω­τική εμπλοκή, αλλά αντί­θετα εξο­πλί­ζε­σαι ταχύ­τατα (όπως ορθά κάνουμε) και πείθεις τον αντί­παλο (αλλά και τους τρίτους) ότι θα μπεις κι εσύ ανεν­δοί­α­στα στο φρε­νο­κο­μείο αν χρεια­στεί. Αυτά (και πολλά παρό­μοια) συνι­στούν κατά τη γνώμη μου εθνικό σχέδιο, αξιό­πι­στη απο­τρε­πτική στρα­τη­γική και απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία των εθνικών συμ­φε­ρό­ντων.

Η επέ­κταση στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο, νότια της Κρήτης και της Δωδε­κα­νή­σου χθες γινόταν με μηδέν κίνδυνο σύγκρου­σης, σήμερα γίνεται με κίνδυνο 10, αύριο που ο κίν­δυ­νος σε κάποια σημεία θα σκαρ­φα­λώ­σει στο 1000, απλά δεν θα γίνει ποτέ

– Εκτι­μάτε ότι μπο­ρούμε όντως να οδη­γη­θούμε σε διάλογο και στη Χάγη με την Τουρκία με μόνο θέμα την υφα­λο­κρη­πίδα και τις θαλάσ­σιες ζώνες; Δεν το έκανε τόσες δεκα­ε­τίες η Άγκυρα, τι προ­δι­κά­ζει ότι θα το κάνει ο Ερντο­γάν; 

Σήμερα αγω­νι­ζό­μα­στε (κι είναι δυστυ­χώς οξύμωρο!) για ένα διάλογο που κατά βάση, έτσι όπως πάει να γίνει -και ξέρω καλά τι λέω- δεν θα έπρεπε να τον θέλουμε

-Σε αντί­θεση με πολλούς «υπερ­πα­τριώ­τες» υπο­στή­ριξα τη δεκα­ε­τία του ‘80 τον διάλογο και την προ­σφυγή στη Χάγη με την Τουρκία γιατί τότε ήταν άλλα τα δεδο­μένα, άρα είχε νόημα και θα είχαμε και ευνοϊκό απο­τέ­λε­σμα. Θετικός ήμουν και την περίοδο που ήμουν στο ΥΠΕΞ αφού πρώτα η Τουρκία ως υπο­ψή­φια χώρα θα υπέ­γραφε υπο­χρε­ω­τικά τη Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασ­σας -άρα για ένα ευρω­τουρ­κικό διάλογο κι από θέση ισχύος, κι όχι διμερή και υπό πίεση.  Σήμερα αγω­νι­ζό­μα­στε (κι είναι δυστυ­χώς οξύμωρο!) για ένα διάλογο που κατά βάση, έτσι όπως πάει να γίνει- και ξέρω καλά τι λέω- δεν θα έπρεπε να τον θέλουμε. Γιατί ξέρουμε όσοι ασχο­λού­μα­στε με τα θέματα αυτά ότι δυστυ­χώς κιν­δυ­νεύει να οδη­γή­σει στην εφόλης της (τουρ­κι­κής) ύλης δια­πραγ­μά­τευση.

– Τι εννο­είτε; Για τη Χάγη τι πιστεύ­ετε; 

-Εννοώ ότι στο τραπέζι του δια­λό­γου που τόσο πολύ κάποιοι φαί­νο­νται να θέλουν, η μεν Τουρκία έχει βάλει επι­θε­τικά κι επίμονα ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο που συνο­δεύει με σφυ­ρο­κό­πημα «τετε­λε­σμέ­νων» («γκρίζες ζώνες», «γαλάζια πατρίδα», απο­στρα­τι­κο­ποί­ηση νησιών, τουρ­κο­λι­βυκό «μνη­μό­νιο», αμφι­σβή­τηση της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας και απειλές πολέμου αν δεν συμ­μορ­φω­θούμε κλπ.), ενώ εμείς ως φιλει­ρη­νική, ψύχραιμη Ελλάδα αντι­πα­ρα­τάσ­σουμε μια άκρως μινι­μα­λι­στική άμυνα στα 6 ν.μ. Για τα υπό­λοιπα δικαιώ­ματα και συμ­φέ­ρο­ντά μας, μιλάμε δυνη­τικά, θεω­ρη­τικά και αόριστα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο τι πιθα­νό­τη­τες επι­τυ­χίας και τι συγκε­κρι­μένα κέρδη πιστεύ­ουμε ειλι­κρινά ότι μπορεί να έχουμε; Αλλά και ο δρόμος για τη Χάγη (ειδικά ως πολι­τικά βολική λύση-πανάκεια και χωρίς σοβαρή προ­ε­τοι­μα­σία) έχει πολλές παγίδες για την Ελλάδα και γι αυτό προ­σω­πικά έχω σοβαρές επι­φυ­λά­ξεις.

Ο δρόμος για τη Χάγη (ειδικά ως πολι­τικά βολική λύση-πανάκεια και χωρίς σοβαρή προ­ε­τοι­μα­σία) έχει πολλές παγίδες για την Ελλάδα και γι αυτό προ­σω­πικά έχω σοβαρές επι­φυ­λά­ξεις

– Και τότε τι προ­τεί­νετε; 

-Μια αξιο­πρε­πής χώρα-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ δεν συζη­τάει υπό το κράτος ωμών πολε­μι­κών απειλών. Σε κάθε περί­πτωση δεν θεο­ποιείς αδιέ­ξο­δες δια­δι­κα­σίες, αλλά ενι­σχύ­εις τη θέση σου, προ­ε­τοι­μά­ζε­σαι σοβαρά και επι­λέ­γεις εσύ πού και πώς θα δώσεις τη «μάχη». Σημειώνω ότι δικαιού­σαι να βάζεις λόγω της ιταμής πίεσης περισ­σό­τε­ρες και όχι λιγό­τε­ρες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να αρχίσει ένας διά­λο­γος. Δια­βά­στε πχ. πώς απά­ντησε ο Μακρόν (που σίγουρα θα μας στη­ρί­ξει να πούμε κι εμείς όπως εκείνος) τι θέλουμε προ πάσης συζή­τη­σης από τον Ερντο­γάν: «Ποια είναι η επι­θυ­μία μας; Η απο­κλι­μά­κωση, να μας σεβα­στεί η Τουρκία, ο Τούρκος πρό­ε­δρος να σεβα­στεί τη Γαλλία [σ.σ. την Ελλάδα και την Κύπρο] , την Ευρω­παϊκή Ένωση, τις αξίες της, να μην ψεύ­δε­ται, να μην προ­σβάλ­λει. Θα ήταν κάτι το εξαι­ρε­τικό και πιστεύω πως είναι το ελά­χι­στο. Στη συνέ­χεια, ο Τούρκος πρό­ε­δρος θα πρέπει να […] στα­μα­τή­σει τις μονο­με­ρείς ενέρ­γειες κατά της Ευρώπης [Ελλάδας και Κύπρου]. Αυτή είναι η θέση μου».

Μια αξιο­πρε­πής χώρα-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ δεν συζη­τάει υπό το κράτος ωμών πολε­μι­κών απειλών. Σε κάθε περί­πτωση δεν θεο­ποιείς αδιέ­ξο­δες δια­δι­κα­σίες, αλλά ενι­σχύ­εις τη θέση σου, προ­ε­τοι­μά­ζε­σαι σοβαρά και επι­λέ­γεις εσύ πού και πώς θα δώσεις τη «μάχη»

–  Εκτι­μάτε ότι οι ευρω­α­τλα­ντι­κοί σύμ­μα­χοι όντως θα μας στη­ρί­ξουν ή θα είμαστε ουσια­στικά μόνοι σε τυχόν θερμό επει­σό­διο στο Αιγαίο; Και τι πιθα­νό­τη­τες δίνετε για κάτι τέτοιο;

-Ας γίνουμε ρεα­λι­στές για να μην προ­σγειω­θούμε ανώμαλα ρίχνο­ντας το φταί­ξιμο στους άλλους: κανείς σύμ­μα­χος ή εταίρος δεν θα μας βοη­θή­σει αν δεν έχει κάτι να κερ­δί­σει. Καμιά ευρω­παϊκή χώρα δεν θα στείλει τα παιδιά της να σκο­τω­θούν για μας, ειδικά αν εμείς πρώτοι δεν φαι­νό­μα­στε έτοιμοι να το κάνουμε. Όμως μπο­ρούμε με «έξυπνες» κινή­σεις και συνο­λικό σχέδιο να πετύ­χουμε πολλά αξιο­ποιώ­ντας όπου υπάρ­χουν – και υπάρ­χουν!- κοινές επι­διώ­ξεις και συμ­φέ­ρο­ντα. Αυτή είναι και η τέχνη της διπλω­μα­τίας που έχει χαρίσει και μεγάλες εθνικές επι­τυ­χίες στην σύγ­χρονη ιστορία μας.

Κανείς σύμ­μα­χος ή εταίρος δεν θα μας βοη­θή­σει αν δεν έχει κάτι να κερ­δί­σει. Καμιά ευρω­παϊκή χώρα δεν θα στείλει τα παιδιά της να σκο­τω­θούν για μας, ειδικά αν εμείς πρώτοι δεν φαι­νό­μα­στε έτοιμοι να το κάνουμε

– Στο Κυπριακό τι εκτι­μάτε ότι θα γίνει κ. καθη­γητά;

Η Κυπριακή Δημο­κρα­τία, ως μέλος της ΕΕ και με οριο­θε­τη­μένη ΑΟΖ, μπορεί να ορθώσει το ανά­στημά της στον κ. Μισέλ και να απορ­ρί­ψει προ­λη­πτικά τη στημένη (για να μπει απ’ την πίσω πόρτα και ο Ταρτάρ) πολυ­μερή διά­σκεψη για την Αν. Μεσό­γειο

-Διαβλέπω όπως και γενι­κό­τερα μια ανυ­πο­μο­νη­σία του Ερντο­γάν για λύση, αλλά φυσικά στα μέτρα των εξω­φρε­νι­κών του επι­διώ­ξεων. Σίγου­ρος ότι οι Ελλη­νο­κύ­πριοι εξα­κο­λου­θούν να ανα­τρι­χιά­ζουν στην ιδέα της διχο­τό­μη­σης, την προ­τεί­νει (ενώ δεν την θέλει!) , σπρώ­χνο­ντάς τους έτσι έντεχνα και με απειλές στην εναλ­λα­κτική «λύση» της συνο­μο­σπον­δίας. Μέσω ενός δικέ­φα­λου κυπρια­κού κράτους  —που  πάντα επι­δί­ωκε η Τουρκία— θέλει να συγκυ­βερ­νή­σει σε ολό­κληρο το νησί και βέβαια παράλ­ληλα να υπο­τά­ξει και τον κυπριακό Ελλη­νι­σμό. Ποτέ δεν επι­δί­ωξε πραγ­μα­τικά την ανα­γνώ­ριση των κατε­χο­μέ­νων. Όμως λόγω της μεγάλης φόρ­τι­σης από την τρα­γω­δία του 1974, επι­κρα­τεί ακόμη μια συναι­σθη­μα­τική προ­σέγ­γιση του Κυπρια­κού. Ανα­ρω­τιέ­μαι βέβαια πώς σ’ αυτό το τόσο ευφυές και επι­τυ­χη­μένο τμήμα του Ελλη­νι­σμού μπορούν ακόμη αρκετοί να βλέπουν ως «λύση» των δεινών τους τη «συγκυ­βέρ­νηση» με τον Ερντο­γάν -γιατί αυτό σημαί­νει συνο­μο­σπον­δία. Θέλω να ελπίζω ότι η επι­κρά­τηση του εκλε­κτού του Σουλ­τά­νου στα κατε­χό­μενα και τα όσα εμετικά εξυ­φαί­νο­νται με το «πικ-νικ» στο Βαρώσι, θα δια­λύ­σουν τέτοιες ψευ­δαι­σθή­σεις. Η Κυπριακή Δημο­κρα­τία, ως μέλος της ΕΕ και με οριο­θε­τη­μένη ΑΟΖ, μπορεί να ορθώσει το ανά­στημά της στον κ. Μισέλ και να απορ­ρί­ψει προ­λη­πτικά τη στημένη (για να μπει απ’ την πίσω πόρτα και ο Ταρτάρ) πολυ­μερή διά­σκεψη για την Αν. Μεσό­γειο. Το ίδιο πρέπει να κάνει και με τις κυο­φο­ρού­με­νες πρω­το­βου­λίες του ΟΗΕ που σχε­διά­στη­καν για να οδη­γή­σουν στο χει­ρό­τερο σενάριο για τον Ελλη­νι­σμό: να γίνει η «Νέα Κύπρος» αμαχητί τουρ­κικό προ­τε­κτο­ράτο, η Τουρκία μέσω αυτής de facto μέλος της ΕΕ και να περάσει όλος ο πλούτος και η δύναμη των θαλασ­σών της Αν. Μεσο­γείου στα χέρια  του Σουλ­τά­νου! Κατα­θλι­πτική μεν, δυστυ­χώς όμως ορατή προ­ο­πτική, αν δεν αλλά­ξουμε έγκαιρα ρότα.

Σίγου­ρος ο Ερντο­γάν ότι οι Ελλη­νο­κύ­πριοι εξα­κο­λου­θούν να ανα­τρι­χιά­ζουν στην ιδέα της διχο­τό­μη­σης, την προ­τεί­νει (ενώ δεν την θέλει!) , σπρώ­χνο­ντάς τους έτσι έντεχνα και με απειλές στην εναλ­λα­κτική «λύση» της συνο­μο­σπον­δίας

– Μήπως κ. Βαλη­νάκη ήρθε η ώρα να δια­μορ­φώ­σουμε μια νέα εθνική στρα­τη­γική για τις σχέσεις μας με την Τουρκία;

Τα γεγο­νότα, όπως του­λά­χι­στον εγώ τα διαβάζω, είναι αμεί­λι­κτα, τα μηνύ­ματα εκκω­φα­ντικά και στη διπλω­μα­τία δεν υπάρχει Άη Βασίλης που φέρνει δώρα.

-Εδώ και πολύ καιρό υπο­στη­ρίζω με όλες τις μικρές δυνά­μεις μου την ανάγκη για μιά  νέα εθνική στρα­τη­γική και ανα­προ­σαρ­μογή πορείας. Επί δεκα­ε­τίες που ασχο­λού­μαι με τα ελλη­νο­τουρ­κικά βλέπω προ­βλή­ματα που με την συνεχή αναβολή δυστυ­χώς διο­γκώ­νο­νται και προ­τει­νό­με­νες «λύσεις» που χει­ρο­τε­ρεύ­ουν. Θα ήθελα πραγ­μα­τικά πολύ όλα τα παρα­πάνω να απο­δει­κνύ­ο­νταν κιν­δυ­νο­λο­γία. Όμως τα γεγο­νότα, όπως του­λά­χι­στον εγώ τα διαβάζω, είναι αμεί­λι­κτα, τα μηνύ­ματα εκκω­φα­ντικά και στη διπλω­μα­τία δεν υπάρχει Άη Βασίλης που φέρνει δώρα.

Πηγή : ieidiseis.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.