Κυριάκος Μπάκης: «Η ζωή μου ένα ταξίδι…»

• Από τα decks των θρυ­λι­κών clubs της Ρόδου σε σύμ­βου­λο ψυ­χι­κής υγεί­ας στη Σκαν­δι­να­βία, με σταθ­μούς το Βέλ­γιο, τη Σου­η­δία και την Κρη­τη­νία!

Από τη βοή της νύ­χτας στα φώτα των club της Ρόδου, ως τις σιω­πη­λές δια­δρο­μές της ψυ­χι­κής υγεί­ας στη Σκαν­δι­να­βία, ο Κυ­ριά­κος Μπά­κης έχει ζήσει μια ζωή που δύ­σκο­λα χωρά σε τί­τλους. Γεν­νη­μέ­νος στο Βέλ­γιο από Ρο­δί­τες γο­νείς με ρίζες από την Κρη­τη­νία, η δια­δρο­μή του δεν υπήρ­ξε ποτέ γραμ­μι­κή: Ήταν ένα τα­ξί­δι γε­μά­το ρυθμό, αλ­λα­γές, απο­φά­σεις και με­τα­μορ­φώ­σεις. Βοη­θός DJ και «ενορ­χη­στρω­τής» στον φω­τι­σμό στα θρυ­λι­κά Hi Way και Le Palais στα ‘80s, με­τα­νά­στης από επι­λο­γή στη Σου­η­δία στα 23 του και σή­με­ρα, ένας άν­θρω­πος που προ­σφέ­ρει ελ­πί­δα και φρο­ντί­δα σε όσους τη χρειά­ζο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο, μέσα από πρω­το­πο­ρια­κά προ­γράμ­μα­τα ψυ­χι­κής υπο­στή­ρι­ξης στο Μάλμε.

Σε μια χώρα με προηγ­μέ­νο κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα Πρό­νοιας, ο Κυ­ριά­κος δεν επέ­λε­ξε τον εύ­κο­λο ρόλο του πα­ρα­τη­ρη­τή. Δεν έμει­νε απλά στη μου­σι­κή, εμπνεύ­στη­κε προ­γράμ­μα­τα. Πρό­σφε­ρε «Ελ­πί­δα» και «Μέλ­λον», κυ­ριο­λε­κτι­κά και με­τα­φο­ρι­κά, σε εκα­το­ντά­δες πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νους αν­θρώ­πους που βρή­καν ξανά μια θέση στην κοι­νω­νία.

Με αφε­τη­ρία ένα δι­σκο­πω­λείο σε ένα μικρό χωριό, πέ­ρα­σε σε ενερ­γή δράση στον χώρο της ψυ­χι­κής υγεί­ας, με προ­σή­λω­ση, με­θο­δο­λο­γία και πάνω απ’ όλα, με καρ­διά κα­τα­κτώ­ντας τον τίτλο «Πο­λί­της της Χρο­νιάς 2016» στην πόλη Σβε­ντά­λα. Και όμως, δεν είναι μόνο η επι­μο­νή του ακόμη και σή­με­ρα να δια­τη­ρή­σει τη δη­μιουρ­γι­κή του ταυ­τό­τη­τα που εντυ­πω­σιά­ζει – γρά­φο­ντας μου­σι­κά έργα τα οποία χρη­σι­μο­ποιού­νται σή­με­ρα από ιδιώ­τες, εται­ρί­ες, ορ­γα­νι­σμούς και φο­ρείς με πλη­ρω­μέ­να πνευ­μα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα – είναι κυ­ρί­ως η από­φα­σή του να με­τα­τρέ­ψει την εμπει­ρία της ζωής σε μοχλό κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς.

Ο Κυ­ριά­κος (Ντο­μι­νίκ, όπως τον λένε οι φίλοι του) δεν στα­μά­τη­σε ποτέ να δη­μιουρ­γεί. Ούτε να νοιά­ζε­ται. Κι αυτή είναι ίσως η πιο σπου­δαία μου­σι­κή, που μπο­ρεί να αφή­σει…

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Από το Βέλ­γιο, στη Ρόδο και από δω στη Σου­η­δία σχε­δόν 4 δε­κα­ε­τί­ες τώρα. Γεν­νη­θή­κα­τε στο Βέλ­γιο από Ρο­δί­τες γο­νείς με κα­τα­γω­γή από την Κρη­τη­νία, ήρ­θα­τε στη Ρόδο για να ερ­γα­σθεί­τε σε νεαρή ηλι­κία σε γνω­στά clubs της επο­χής και μετά από 6 χρό­νια απο­φα­σί­σα­τε να πάτε στη Σου­η­δία, όπου και μέ­νε­τε εδώ και 36 χρό­νια. Το με­τα­νιώ­σα­τε ποτέ που φύ­γα­τε από τη Ρόδο;

Όχι, δεν το με­τά­νιω­σα ποτέ! Την ημέρα που έφυγα από τη Ρόδο, τον Νο­έμ­βριο του 1989, στις 3 τα ξη­με­ρώ­μα­τα από το αε­ρο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» δεν ήξερα ότι ο νε­α­ρός Κυ­ριά­κος θα περ­νού­σε 36 χρό­νια στη Σου­η­δία!!

• Θέλω να μου πείτε για την ημέρα που θα φεύ­γα­τε από τη Ρόδο στη Σου­η­δία. Η σκέψη ήταν για ένα σύ­ντο­μο τα­ξί­δι ή πη­γαί­να­τε με την προ­ο­πτι­κή για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον;

Ήταν ο κα­λύ­τε­ρός μου φίλος και συ­νά­δελ­φος, ο Τέρης Χα­τζη­ιω­άν­νου, που με πήγε στο αε­ρο­δρό­μιο. Ήμα­σταν σαν αδέλ­φια. Εί­χα­με την κα­λύ­τε­ρη συ­νερ­γα­σία στη δου­λειά και απί­στευ­τα όμορ­φες στιγ­μές εκτός δου­λειάς.

Η σκέψη ήταν να κάνω ένα μικρό τα­ξί­δι για να ξε­κου­ρα­στώ από τη νύχτα και να σκε­φτώ το μέλ­λον μου, αλλά η αγάπη με έκανε να μείνω στη Σου­η­δία και να ξε­κι­νή­σω μια νέα ζωή. Ήμουν 23 χρο­νών!

• Εκεί ποιες ήταν οι με­γα­λύ­τε­ρες δυ­σκο­λί­ες που συ­να­ντή­σα­τε;

Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα που αντι­με­τώ­πι­σα ήταν η έλ­λει­ψη του κα­λύ­τε­ρού μου φίλου, όλων των συ­να­δέλ­φων από το Le Palais και το Hi Way. Ήμα­σταν οι­κο­γέ­νεια για εννιά μήνες, όσο κρα­τού­σε η σεζόν. Εί­χα­με δε εξαι­ρε­τι­κή σχέση και με το «αφε­ντι­κό», τον Γιάν­νη Κλού­βα. Μου έλει­πε η οι­κο­γέ­νειά μου από τη Ρόδο και το Βέλ­γιο, το ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό και η θά­λασ­σα. Δεν είχα πρό­βλη­μα να μάθω σου­η­δι­κά ή να βρω δου­λειά, αλλά ο πο­λι­τι­σμός ήταν δια­φο­ρε­τι­κός.

• Η αγάπη για τη μου­σι­κή και η επι­θυ­μία σας για να ασχο­λη­θεί­τε με τη μου­σι­κή ως dj σας έφερε από το Βέλ­γιο σε νεαρή ηλι­κία στη Ρόδο και δου­λέ­ψα­τε στα γνω­στά club σας δε­κα­ε­τί­ες του ’80, την Hi Way και τη Le Palais, πάντα δίπλα στον Τέρη Χα­τζη­ιω­άν­νου. Ποιες ήταν οι κα­λύ­τε­ρες στιγ­μές από εκεί­να τα χρό­νια που κου­βα­λά­τε πάντα στην καρ­διά σας;

Οι κα­λύ­τε­ρες στιγ­μές που θα κου­βα­λάω στην καρ­διά μου μέχρι την τε­λευ­ταία μου ανάσα είναι οι ανα­μνή­σεις από τη χαρά που έβλε­πα κάθε βράδυ σε όλους τους αν­θρώ­πους που χό­ρευαν στη μου­σι­κή της επο­χής, με τα light show στις φα­ντα­στι­κές δι­σκο­θή­κες Hi Way και το Le Palais / Blue Lagoon. Έπρε­πε να ήσουν εκεί για να κα­τα­λά­βεις! Ακόμα και όσοι απλά κά­θο­νταν στο μπαρ, απο­λάμ­βα­ναν όλη την εμπει­ρία. Και φυ­σι­κά, οι συ­νά­δελ­φοί μου οι αεί­μνη­στοι Τάκης Χρυ­σο­βέρ­γης, Μάρ­τιν Αλτα και πάνω απ’ όλα, ο κα­λύ­τε­ρός μου φίλος, ο Τέρης.

• Για πολλά χρό­νια και στη Σου­η­δία ασχο­λη­θή­κα­τε με τη μου­σι­κή και μά­λι­στα εί­χα­τε δικό σας κα­τά­στη­μα. Όμως από τότε μέχρι σή­με­ρα, έχετε αλ­λά­ξει επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­ριέ­ρα και τα τε­λευ­ταία χρό­νια ερ­γά­ζε­στε ως σύμ­βου­λος ανά­πτυ­ξης ψυ­χια­τρι­κής υγεί­ας, πα­ρέ­χο­ντας υπο­στη­ρι­κτι­κές υπη­ρε­σί­ες σε ασθε­νείς που νο­ση­λεύ­ο­νται στο ψυ­χια­τρείο του Μάλμε και σε άτομα πε­ρι­θω­ρια­κά, μέσα από προ­γράμ­μα­τα του Δήμου. Πώς απο­φα­σί­σα­τε να ασχο­λη­θεί­τε μ’ αυτό;

Για όλα τα χρό­νια που είχα το κα­τά­στη­μα στο μικρό χωριό Σβε­ντά­λα, όπου και ζούσα, συ­να­ντού­σα κα­θη­με­ρι­νά αν­θρώ­πους που δεν ένιω­θαν καλά και άκου­γα πολ­λές τρα­γι­κές ιστο­ρί­ες από νέους που είχαν χάσει τον δρόμο τους. Και όταν έκλει­σα το κα­τά­στη­μα, ένιω­σα πως ήθελα να κάνω κάτι και­νούρ­γιο και ση­μα­ντι­κό. Ένα πρω­ι­νό, το 2013, απο­φά­σι­σα πως ήθελα να βοη­θή­σω αν­θρώ­πους να νιώ­σουν κα­λύ­τε­ρα και -αν είναι δυ­να­τόν-να επι­στρέ­ψουν στην αγορά ερ­γα­σί­ας. Έγρα­ψα ένα πρό­γραμ­μα που ονό­μα­σα «Ελ­πί­δα» και κα­τά­φε­ρα να το χρη­μα­το­δο­τή­σει ο Δήμος για μια δο­κι­μα­στι­κή πε­ρί­ο­δο 9 μηνών το 2015- και πήγε καλά. Μπό­ρε­σα να συ­νε­χί­σω και το 2016 και μά­λι­στα έλαβα το βρα­βείο «Πο­λί­της της Χρο­νιάς στη Σβε­ντά­λα» το ίδιο έτος. Τα υπό­λοι­πα είναι ιστο­ρία, δεν έχω στα­μα­τή­σει από τότε και αυτή τη στιγ­μή ερ­γά­ζο­μαι σε ένα με­γα­λύ­τε­ρο πρό­γραμ­μα που λέ­γε­ται «Μέλ­λον» στο Μάλμε.

• Πόσα άτομα έχετε βοη­θή­σει μέχρι σή­με­ρα μέσα από αυτά τα συμ­βου­λευ­τι­κά προ­γράμ­μα­τα που πα­ρέ­χε­τε;

Μια πολύ δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση, γιατί κάθε άν­θρω­πος χρειά­ζε­ται δια­φο­ρε­τι­κό χρο­νι­κό διά­στη­μα για να βοη­θη­θεί, από την αρχή μέχρι το τέλος. Αλλά θα έλεγα ότι έχω βοη­θή­σει πε­ρί­που 400 με 500 άτομα μέσα σε 10 χρό­νια. Δεν ακού­γε­ται πολύ, αλλά χρειά­ζε­ται απί­στευ­τα πολύς χρό­νος και υπο­μο­νή για να μπο­ρέ­σει κα­νείς να αλ­λά­ξει μια δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση!

• Σκέ­φτε­στε κά­ποια στιγ­μή να επι­στρέ­ψε­τε μό­νι­μα στη Ρόδο; Κάθε κα­λο­καί­ρι άλ­λω­στε επι­σκέ­πτε­στε τον τόπο κα­τα­γω­γή σας τη Ρόδο και το χωριό σας την Κρη­τη­νία;

Βε­βαί­ως, σκέ­φτο­μαι να επι­στρέ­ψω ορι­στι­κά στη Ρόδο κά­ποια μέρα. Όμως θα προη­γη­θεί ένα μοί­ρα­σμα του χρό­νου με­τα­ξύ Σου­η­δί­ας και του υπέ­ρο­χου χω­ριού μου, της Κρη­τη­νί­ας, όπου βα­σι­λεύ­ει η ηρε­μία και ρέει η δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα μέσα σε ένα αυ­θε­ντι­κό, μα­γευ­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον και φύση. Ένας πραγ­μα­τι­κός πα­ρά­δει­σος για ξε­κού­ρα­ση.

Εγώ και η σύ­ζυ­γός μου σχε­διά­ζου­με να φτιά­ξου­με ένα μικρό στού­ντιο για να δη­μιουρ­γού­με πε­ρισ­σό­τε­ρη μου­σι­κή, βί­ντεο για το YouTube, podcast και πολλά άλλα. Τα τε­λευ­ταία 7 χρό­νια έχου­με δη­μιουρ­γή­σει πολλή μου­σι­κή εδώ στην Κρη­τη­νία, την οποία έχου­με χρη­σι­μο­ποι­ή­σει σε διά­φο­ρα πρό­τζεκτ και στα σε­μι­νά­ριά μας.

Όμως προς το παρόν, απο­λαμ­βά­νου­με το μο­να­δι­κό ρο­δί­τι­κο κα­λο­καί­ρι!