Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε χρεώσεις τελών αποχέτευσης για ακίνητο που ποτέ δεν συνδέθηκε με το δίκτυο

Σημα­ντική δικα­στική εξέλιξη σημειώ­θηκε χθες στη Ρόδο, με το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο να εκδίδει απόφαση που ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει σημείο ανα­φο­ράς για ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των στο νησί. Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την αγωγή που είχε κατα­τε­θεί κατά της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι ιδιο­κτή­τρια κατοι­κίας στην παραλία Ιαλυσού δεν είχε ποτέ νόμιμη υπο­χρέ­ωση να κατα­βάλ­λει τέλη χρήσης απο­χε­τευ­τι­κού δικτύου, καθώς το ακίνητό της ουδέ­ποτε συν­δέ­θηκε με το σχετικό δίκτυο.

Το ιστο­ρικό και η τεχνική κατά­σταση του ακι­νή­του

Σύμφωνα με τα στοι­χεία της αγωγής, η ενά­γουσα είχε υπο­γρά­ψει σύμβαση υδρο­δό­τη­σης με τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ιαλυσού, της οποίας καθο­λι­κός διά­δο­χος είναι σήμερα η ΔΕΥΑΡ, ήδη από το 1997. Το ακίνητο, αρχικά οικό­πεδο και στη συνέ­χεια μονο­κα­τοι­κία, βρί­σκε­ται σε ανώνυμη πάροδο της οδού Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου στην παραλία Ιαλυσού και χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως κύρια κατοι­κία από το 1999.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο δικό­γραφο, για τεχνι­κούς λόγους που αφορούν την ίδια την επι­χεί­ρηση, η κατοι­κία δεν συν­δέ­θηκε ούτε πρό­κει­ται να συν­δε­θεί ποτέ με το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης και βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού. Η εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών απο­χέ­τευ­σης γίνεται από πλήρως στεγανό βόθρο εντός του ακα­λύ­πτου τμή­μα­τος του ακι­νή­του. Ενδει­κτικό της αυτο­νο­μίας από το δημο­τικό δίκτυο απο­τε­λεί το γεγονός ότι σε διά­στημα 25 ετών η ιδιο­κτή­τρια χρειά­στηκε μόλις μία φορά, το 2016, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει βυτιο­φόρο για την απο­μά­κρυνση λυμάτων.

Το νομικό πλαίσιο και η αμφι­σβή­τηση των χρε­ώ­σεων

Η αγωγή εδρά­ζε­ται κατά κύριο λόγο στις δια­τά­ξεις του άρθρου 16 του ν. 1069/1980, σύμφωνα με τις οποίες υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής τέλους χρήσης δικτύου απο­χέ­τευ­σης φέρουν απο­κλει­στικά οι ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των που είναι συν­δε­δε­μένα με αυτό, είτε νόμιμα είτε αυθαί­ρετα, και μόνο από τη στιγμή της σύν­δε­σης και μετέ­πειτα.

Στο δικό­γραφο επι­ση­μαί­νε­ται ότι ο εγκρι­θείς με την 79/2019 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της επι­χεί­ρη­σης Κανο­νι­σμός Απο­χέ­τευ­σης δεν κατα­λαμ­βά­νει την περί­πτωση της ενά­γου­σας, ενώ δεν τη δεσμεύει ούτε ο καθο­ρι­σμός τέλους χρήσης υπο­νό­μου σε ποσοστό 50% επί της αξίας του κατα­να­λι­σκό­με­νου ύδατος για ακίνητα συν­δε­δε­μένα ή δυνά­μενα να συν­δε­θούν, ούτε το αντί­στοιχο τέλος 20% για ακίνητα σε περιο­χές χωρίς δίκτυο.

Η συμ­βι­βα­στική επίλυση που δεν τηρή­θηκε

Καθο­ρι­στικό στοι­χείο της υπό­θε­σης απο­τε­λεί η προ­γε­νέ­στερη δικα­στική εμπλοκή. Ύστερα από αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων το 2012, εκδό­θηκε το 23/2013 Πρα­κτικό Συμ­βι­βα­στι­κής Επί­λυ­σης Δια­φο­ράς, με το οποίο η επι­χεί­ρηση φέρεται να ανα­γνώ­ρισε ότι η κατοι­κία δεν είναι συν­δε­δε­μένη με το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης, ότι η ιδιο­κτή­τρια δεν υπο­χρε­ού­ται στην κατα­βολή τέτοιων τελών και ότι οι σχε­τι­κές χρε­ώ­σεις από τον Μάιο του 2008 και έπειτα ήταν εσφαλ­μέ­νες. Παράλ­ληλα, η επι­χεί­ρηση είχε ανα­λά­βει την υπο­χρέ­ωση να προβεί σε εκκα­θά­ριση του συνο­λι­κού λογα­ρια­σμού, υπο­λο­γί­ζο­ντας τα ήδη κατα­βλη­θέ­ντα μέσω παρα­κα­τα­θή­κης ποσά.

Τα παρά­δοξα των λογα­ρια­σμών

Παρά την κατάρ­τιση του πρα­κτι­κού, που απο­τε­λεί εκτε­λε­στό τίτλο σύμφωνα με το άρθρο 904 παρά­γρα­φος 2 του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας, οι αμφι­σβη­τού­με­νες χρε­ώ­σεις συνε­χί­στη­καν. Στον λογα­ρια­σμό για το διά­στημα από 13 Ιανουα­ρίου έως 13 Απρι­λίου 2023, η επι­χεί­ρηση χρέωσε 48,50 ευρώ για την περίοδο, αλλά εμφά­νισε προη­γού­με­νες οφειλές 2.395,93 ευρώ. Παρά τις ενδιά­με­σες παρα­κα­τα­θέ­σεις, η οφειλή ανέ­βαινε δια­δο­χικά σε κάθε επόμενο λογα­ρια­σμό, φτά­νο­ντας τελικά στα 2.733,23 ευρώ, χωρίς να αφαι­ρού­νται τα κατα­τε­θει­μένα στο Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων ποσά.

Συνο­λικά, σύμφωνα με τα στοι­χεία της αγωγής, για το διά­στημα από 17 Αυγού­στου 2008 έως 17 Ιουλίου 2024, οι χρε­ώ­σεις για τέλη χρήσης υπο­νό­μου, απο­χε­τευ­τι­κού δικτύου, ΦΠΑ, τόκους και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις ανήλθαν στο συνο­λικό ποσό των 4.883 ευρώ, ενώ η ιδιο­κτή­τρια είχε κατα­βά­λει με δημόσια κατά­θεση, μετά την αφαί­ρεση των αμφι­σβη­τού­με­νων χρε­ώ­σεων, συνο­λικά 3.700 ευρώ.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου

Με την αγωγή, ζητή­θηκε από το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου να ανα­γνω­ρι­στεί ότι δεν υφί­στα­ται και ουδέ­ποτε υπήρξε νόμιμη υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής τέλους χρήσης υπο­νό­μων και βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, καθώς και ΦΠΑ, τόκων και κάθε άλλης προ­σαύ­ξη­σης. Παράλ­ληλα, ζητή­θηκε να απα­γο­ρευ­τεί στην επι­χεί­ρηση να υπο­λο­γί­ζει στο εξής τέτοιες χρε­ώ­σεις και να προ­βαί­νει σε διακοπή της υδρο­δό­τη­σης λόγω μη κατα­βο­λής τους, υπό την απειλή χρη­μα­τι­κής ποινής 100.000 ευρώ για κάθε παρά­βαση.

Με την απόφαση που εκδό­θηκε χθες, το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την αγωγή και διέταξε να μην χρε­ώ­νο­νται πλέον τα επίμαχα τέλη, δικαιώ­νο­ντας στο σύνολό της την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που ανέ­πτυξε ο δικη­γό­ρος κ. Λευ­τέ­ρης Πάσσος.

Η απόφαση ανα­μέ­νε­ται να επη­ρε­ά­σει και άλλες παρό­μοιες υπο­θέ­σεις ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των που, αν και δεν είναι συν­δε­δε­μέ­νοι με το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης, δέχο­νται χρε­ώ­σεις τελών μέσω των λογα­ρια­σμών ύδρευ­σης.