“Η Δημοτική μας Αρχή, επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο!”-Ανακοίνωση ΔΑΣ-ΟΤΑ Ρόδου για τις απολύσεις των συμβασιούχων

Την προη­γού­μενη Παρα­σκευή, λίγες μόλις ώρες μετά τη δημο­σί­ευση του Ν.4479 που περι­λαμ­βά­νει τη νομο­θε­τική ρύθμιση για τους συμ­βα­σιού­χους την οποία ψήφισε η συγκυ­βέρ­νηση στη Βουλή, η Δημο­τική Αρχή κάλεσε σε έκτακτη συνε­δρί­αση τα μέλη του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου και προ­χώ­ρησε στην απόλυση των 127 εργα­ζο­μέ­νων – συμ­βα­σιού­χων της καθα­ριό­τη­τας.  Απο­κα­λύ­φθηκε η κοροϊ­δία της κυβέρ­νη­σης που έταζε νομο­θε­τική ρύθμιση για μονι­μο­ποί­ηση. Η πρόταση που κατά­θεσε και ψηφί­στηκε εμπε­ριέ­χει τα στοι­χεία των μαζικών απο­λύ­σεων και της απο­ψί­λω­σης υπη­ρε­σιών με απώτερο σκοπό την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση των υπη­ρε­σιών. Στην πράξη απο­δεί­χθηκε ότι η τρο­πο­λο­γία της κυβέρ­νη­σης, όχι μόνο δεν εξα­σφα­λί­ζει το δικαί­ωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, αλλά δεν προ­σφέ­ρει και καμιά εγγύηση ότι οι δήμοι θα κρα­τή­σουν το σύνολο των συμ­βα­σιού­χων με νέες συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου το αργό­τερο μέχρι το Μάρτη του 2018, όπως ακριβώς έγινε και στο Δήμο μας.

Οι συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου και η νομο­θε­σία που τις διέπει στην Ελλάδα και στην ΕΕ, είναι μια από τις πλέον δια­δε­δο­μέ­νες μορφές της «ευε­λι­ξίας» στην αγορά εργα­σίας, όπου το κράτος και ιδιαί­τερα η Τοπική Διοί­κηση, είναι ο πρώτος διδάξας. Οι συμ­βά­σεις αυτές δεν απο­σκο­πούν στη δια­χεί­ριση έκτα­κτων αναγκών, αφού, όπως απο­δεί­χνε­ται στην πράξη, η ανάγκη της απο­κο­μι­δής των σκου­πι­διών μόνο έκτακτη δεν είναι.

Η πρότασή μας ήταν από την αρχή καθαρή : μετα­τροπή όλων των συμ­βά­σεων από ορι­σμέ­νου σε αορί­στου χρόνου, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Στην αντί­περα όχθη κυβέρ­νηση και κόμματα που ψήφισαν τα μνη­μό­νια, που στη­ρί­ζουν την ΕΕ και τον καπι­τα­λι­στικό δρόμο ανά­πτυ­ξης, δήμαρ­χοι και περι­φε­ρειάρ­χες, ΜΜΕ των εργο­λά­βων, των εφο­πλι­στών και των βιο­μη­χά­νων.

Η Δημο­τική μας Αρχή, βέβαια, επέ­δειξε υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο στην εφαρ­μογή της νομο­θε­σίας!!! Δεν περί­μενε ούτε μία μέρα, δε στάθηκε δίπλα στους εργα­ζό­με­νους συμ­βα­σιού­χους και δε στήριξε τον αγώνα τους προ­κει­μέ­νου να πιέσει την κυβέρ­νηση ώστε να μετα­τρα­πούν οι συμ­βά­σεις τους σε αορί­στου χρόνου, ψήφισμα που μόλις μια εβδο­μάδα πριν είχε στη­ρί­ξει. Από λόγια, όπως λέει και ο θυμό­σο­φος λαός μας, χτίζω ανώγεια και κατώγια.

Αλλά πώς να τους στη­ρί­ξει, αφού είναι πρω­το­πόρα σε όλη την Ελλάδα στην ιδιω­τι­κο­ποί­ηση της καθα­ριό­τη­τας; Όταν δάκρυ­ζαν στελέχη της για την επι­τυ­χία της υπο­γρα­φής της σύμ­βα­σης; Δεν είδαμε όμως κανέναν να δακρύ­ζει την ώρα που απέλυε τους εργα­ζό­με­νους, στε­ρώ­ντας την εργασία και την ασφά­λεια των ίδιων και των παιδιών τους.

Δυστυ­χώς όμως το δράμα συνε­χί­ζε­ται. Πριν δύο μέρες 62χρονη (!!!) εργα­ζό­μενη στην καθα­ριό­τητα έχασε τη ζωή της εν ώρα υπη­ρε­σίας στο Δήμο Ζωγρά­φου, λόγω εντα­τι­κο­ποί­η­σης εργα­σίας. Ανα­δει­κνύ­ε­ται εδώ κι ένα άλλο καυτό ζήτημα που θα αντι­με­τω­πί­σουν σύντομα οι εργα­ζό­με­νοι στην καθα­ριό­τητα, στο πράσινο κ.α. όσοι δηλαδή απα­σχο­λού­νται υπό συν­θή­κες ανθυ­γιει­νής εργα­σίας. Αφορά την κατάρ­γηση των ΒΑΕ που γίνεται στο όνομα της διά­σω­σης των ταμείων. Στην πράξη, φορ­τώ­νουν τους εργα­ζό­με­νους με του­λά­χι­στον 9 χρόνια πρό­σθε­της ασφά­λι­σης προ­κει­μέ­νου να πάρουν σύνταξη στο 67ο έτος (από το 58ο έτος με 15 έτη που ίσχυε), ανοί­γο­ντας το δρόμο και για την κατάρ­γηση του επι­δό­μα­τος ανθυ­γιει­νής εργα­σίας (150 ευρώ).

Να μην το επι­τρέ­ψουμε, να  αντι­στα­θούμε.

Ο αγώνας συνε­χί­ζε­ται.