Ορόσημα

Δυστυ­χώς τα τελευ­ταία χρόνια, έχουμε κου­ρα­στεί να κατα­να­λώ­νουμε ορόσημα. Κάθε λίγο και λιγάκι απαι­τεί­ται μια και­νούρ­για θυσία, μεγα­λύ­τερη από την προη­γού­μενη, ώστε κάτι καλύ­τερο να προσ­δο­κούμε για τη συνέ­χεια. Οι απα­νω­τές δια­ψεύ­σεις όμως, κάποια στιγμή εκτός από την κούραση, παρά­γουν από­γνωση και οργή και γιγα­ντώ­νουν την καχυ­πο­ψία στην κοι­νω­νία. Οι φοβικοί πολι­τι­κοί μας, δίστα­σαν να πουν εξ’ αρχής την αλήθεια. Ο λόγος είναι πως θα έπρεπε να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους και να πουν αλή­θειες που δεν τόλ­μη­σαν ποτέ. Ο κόσμος ξέρει πως αυτά δεν ήταν τα τελευ­ταία μέτρα, ούτε οι τελευ­ταίες θυσίες. Τα εισο­δή­ματα του θα συνε­χί­σουν να υπο­χω­ρούν, η φορο­λο­γία θα αυξηθεί, η ανεργία θα καλ­πά­σει,, η φτώχεια θα μεγα­λώ­σει. Θα τρέξει αίμα. Το χει­ρό­τερο σήμερα δεν είναι τα μέτρα και όσα θα συμβούν στη ζωή μας, αλλά το γεγονός πως κανείς δεν πιστεύει πως θα οδη­γή­σουν κάπου καλύ­τερα, έστω και μακρο­πρό­θε­σμα. Η εξίσωση δεν βγαίνει, ούτε με θαύμα. Και την αίσθηση αυτή την κάνει εντο­νό­τερη, η απο­γοη­τευ­τική σχεδόν παρακ­μιακή εικόνα, που παρου­σιά­ζει σήμερα η χώρα σε όλους τους τομείς. Θέατρο του παρα­λό­γου. Οι πρω­τα­γω­νι­στές κάνουν πως παίζουν κι  εμείς κάνουμε ότι τους παρα­κο­λου­θούμε με ενδια­φέ­ρον, ότι πιστεύ­ουμε όσα λένε.