Αχτίδα

Μέσα στη μαυρίλα της ημέρας, το πλήθος των συναν­θρώ­πων μας που συρρέει σε νοσο­κο­μεία για να δώσει αίμα για τους τραυ­μα­τίες του τρα­γι­κού δυστυ­χή­μα­τος, θυμίζει πως υπάρχει ακόμα μεγάλο περίσ­σευμα ανθρω­πιάς στην ταλαι­πω­ρη­μένη χώρα μας. Και πόσο υπέ­ρο­χοι άνθρω­ποι οι νεαροί φοι­τη­τές επι­βά­τες που προ­σπά­θη­σαν να δια­σώ­σουν συνε­πι­βά­τες τους. Άκουσα με προσοχή έναν από αυτούς, σε ενη­με­ρω­τικό δελτίο. Πριν εξη­γή­σει τι έζησε, έδωσε συλ­λυ­πη­τή­ρια στις οικο­γέ­νειες των συναν­θρώ­πων του, αλλά έδωσε και ελπίδα στις οικο­γέ­νειες των τραυ­μα­τιών! “Θα πάνε καλά, είναι όλοι τους δυνατοί, να μην ανη­συ­χείτε”. Πόση ντροπή οφεί­λουν να νιώθουν μπροστά σ΄αυτά τα νέα παιδιά, οι απερ­χό­με­νες γενιές για την απέ­ρα­ντη δυστυ­χία που σκόρ­πι­σαν, με την τσα­πα­τσου­λιά και την κατα­στρο­φική ρεμούλα τους.