Δυστυχώς…

«Δυστυ­χώς, οι προ­σπά­θειες μας δεν ήταν αρκετές για να απο­τρέ­ψουν ένα τέτοιο δυστύ­χημα. Κι αυτό είναι πολύ βαρύ για όλους μας και για εμένα προ­σω­πικά» είπε ο υπουρ­γός Μετα­φο­ρών και Υπο­δο­μών. Δυστυ­χώς… Τίποτα σε πολι­τικό επίπεδο δεν μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί σε αυτόν τον θάνατο, στην τρομερή απώλεια, στον οικο­γε­νειακό θρήνο. Όμως καμιά κυβερ­νώσα και υπη­ρε­σιακή τάξη δεν μπορεί να μείνει όπως πριν, σαν να αρκούν κάποια λόγια ή κάποιες θλιμ­μέ­νες εκφρά­σεις. Η θλίψη ας είναι για μάς τους πολίτες. Ενας Υπουρ­γός κι ένα σύστημα επί­βλε­ψης και υπη­ρε­σια­κής ανα­φο­ράς δεν λυπάται αλλά πράττει, δρα εκ των προ­τέ­ρων, όχι να  κλαίει εκ των υστέρων. Αυτό δυστυ­χώς, το κάνουν όσοι ψάχνουν στα νεκρο­το­μεία ν’ ανα­γνω­ρί­σουν τους αγα­πη­μέ­νους ανθρώ­πους τους. Η παραί­τηση του Κώστα Καρα­μανλή ήταν το πιο αυτο­νό­ητο πράγμα στον κόσμο και το ελά­χι­στο. Η έμπρα­κτη ανάληψη της πολι­τι­κής ευθύνης δεν συνε­πά­γε­ται ότι τυχόν ποι­νι­κές ευθύνες που μπορεί να έχει ή να του κατα­λο­γι­στούν, παύουν να υφί­στα­νται. Ούτε η έμπρα­κτη ανάληψη της πολι­τι­κής ευθύνης λήγει το θέμα.