Τέλενδος: «Ο Σάββας, ο μοναδικός μαθητής μου, είναι η παρέα μου» λέει ο δάσκαλος του νησιού

Η Τέ­λεν­δος είναι ένα μικρό νη­σά­κι των Δω­δε­κα­νή­σων κοντά στην Κά­λυ­μνο. Ο μο­να­δι­κός δά­σκα­λος του νη­σιού αφη­γεί­ται την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα με τον έναν και μο­να­δι­κό μα­θη­τή του

Oλα ξε­κί­νη­σαν τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βριο. Σκη­νές από τον παλιό ελ­λη­νι­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο ανα­βί­ω­σαν στην Τέ­λεν­δο, όταν το καΐκι- ταξί έφερ­νε στο μικρό νη­σά­κι, που βρί­σκε­ται σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από την Κά­λυ­μνο, τον δά­σκα­λο του σχο­λεί­ου, που κα­τέ­φτα­νε για να δι­δά­ξει στον έναν και μο­να­δι­κό μα­θη­τή, τον μικρό Σάββα.

Ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης βρέ­θη­κε μπρο­στά σε μια με­γά­λη αγκα­λιά από τους κα­τοί­κους και τα παι­διά της Τε­λέν­δου, με το που πά­τη­σε στε­ριά, κα­τε­βαί­νο­ντας από το καΐκι- ταξί που τον πήγε στο νησί.

«Η υπο­δο­χή ήταν πολύ συ­γκι­νη­τι­κή. Με πε­ρί­με­ναν στο λι­μά­νι όλοι σχε­δόν οι κά­τοι­κοι. Μού έχει απο­τυ­πω­θεί στο μυαλό. Ήρθαν να με υπο­δε­χθούν με πολλή χαρά και μού έδω­σαν κι εμένα δύ­να­μη γιατί είχα αγω­νία γι’ αυτή τη νέα εμπει­ρία», λέει στο Αθη­ναϊ­κό-Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων ο νε­ο­διό­ρι­στος δά­σκα­λος από τη Δράμα, που ως ανα­πλη­ρω­τής είχε επί 7-8 χρό­νια γυ­ρί­σει πολ­λές πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας.

Στα 31 του χρό­νια, ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης βρέ­θη­κε στην Κά­λυ­μνο τη φε­τι­νή σχο­λι­κή χρο­νιά και όταν τού ανα­κοι­νώ­θη­κε η το­πο­θέ­τη­ση στην Τέ­λεν­δο, αρ­χι­κά τα συ­ναι­σθή­μα­τα ήταν ανά­μει­κτα.

Ωστό­σο, δεν χρειά­στη­καν παρά με­ρι­κές ώρες με τους κα­τοί­κους του ξε­χω­ρι­στού αυτού τόπου για να νιώ­σει σαν στο σπίτι του.

«Στην αρχή δί­στα­ζα…»

«Στην αρχή δί­στα­ζα λίγο, αλλά ήθελα να ζήσω αυτή την εμπει­ρία. Πολύ γρή­γο­ρα, όμως, βγή­καν στην επι­φά­νεια άλλα συ­ναι­σθή­μα­τα καθώς οι άν­θρω­ποι στο νησί είναι πολύ καλοί», το­νί­ζει ο νε­ο­διό­ρι­στος δά­σκα­λος, που έχει «χτί­σει» μια μο­να­δι­κή σχέση με τον Σάββα, τον μο­να­δι­κό μα­θη­τή του σχο­λεί­ου της Τε­λέν­δου.

«Ο Σάβ­βας είναι στην πρώτη δη­μο­τι­κού, είναι δη­λα­δή σε μια πολύ ιδιαί­τε­ρη χρο­νιά της σχο­λι­κής του ζωής. Έχου­με πολύ καλές σχέ­σεις, πολύ καλή συ­νερ­γα­σία.

Είναι ιδιαί­τε­ρος μα­θη­τής, προ­σπα­θεί πάρα πολύ», λέει ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης, πε­ρι­γρά­φο­ντας με εν­θου­σια­σμό τις ώρες που περνά με τον μα­θη­τή του είτε μέσα στην αί­θου­σα δι­δα­σκα­λί­ας είτε στην αυλή, παί­ζο­ντας την ώρα του δια­λείμ­μα­τος.

«Είμαι τυ­χε­ρός που είναι ένα παιδί, που ό,τι θα του πω το κάνει, αλλά πα­ράλ­λη­λα λέει τη γνώμη του και παίρ­νει και πρω­το­βου­λί­ες.

Αν και είναι ένα πολύ μικρό παιδί, μα­θαί­νω κι εγώ απ’ αυτόν. Έχει να μού δώσει πράγ­μα­τα», ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά o δά­σκα­λος, ο οποί­ος μένει στην Κά­λυ­μνο και πη­γαι­νο­έρ­χε­ται κα­θη­με­ρι­νά στην Τέ­λεν­δο με τα κα­ΐ­κια- ταξί, δω­ρε­άν, όπως το­νί­ζει, ευ­χα­ρι­στώ­ντας θερμά τους ιδιο­κτή­τες τους.

Στην Τέ­λεν­δο, ο χει­μώ­νας βρί­σκει το νησί με λι­γο­στούς κα­τοί­κους -καμιά δε­κα­πε­ντα­ριά όλοι κι όλοι, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δά­σκα­λος- ενώ μέχρι τον Νο­έμ­βριο οι κά­τοι­κοι είναι ελα­φρώς πε­ρισ­σό­τε­ροι καθώς είναι ακόμη ανοι­χτά τα 3-4 μα­γα­ζιά (κυ­ρί­ως τα­βέρ­νες) που λει­τουρ­γούν για να εξυ­πη­ρε­τούν του­ρί­στες, κυ­ρί­ως αναρ­ρι­χη­τές, αφού οι εντυ­πω­σια­κοί κα­τα­κό­ρυ­φοι βρά­χοι του προ­σελ­κύ­ουν λά­τρεις του σπορ από όλο τον πλα­νή­τη.

Η πε­ρί­ο­δος αυτή είναι και η μο­να­δι­κή που στο σχο­λείο φοι­τούν πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά, τα οποία είναι γραμ­μέ­να σε άλλα σχο­λεία αλλά επει­δή οι γο­νείς τους δου­λεύ­ουν στο νησί πα­ρα­κο­λου­θούν ως τον Νο­έμ­βριο μα­θή­μα­τα εκεί.

«Ο Σάβ­βας είναι η παρέα μου»

«Ένα μικρό διά­στη­μα έχει παρέα τα άλλα παι­διά ο Σάβ­βας. Το υπό­λοι­πο διά­στη­μα είναι η δική μου παρέα», επι­ση­μαί­νει ο δά­σκα­λος με τη «χρυσή καρ­διά».

Σε αυτόν τον «κρυφό πα­ρά­δει­σο», ένα νη­σά­κι με πολύ ωραί­ες πα­ρα­λί­ες και μο­να­δι­κό ανά­γλυ­φο, όπως πε­ρι­γρά­φει την Τέ­λεν­δο ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης, ο δά­σκα­λος από τη Δράμα έχει βρει αν­θρώ­πους που, όπως λέει, είναι πολύ φι­λι­κοί και τού δεί­χνουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους.

«Είμαι πολύ χα­ρού­με­νος με την επι­λο­γή μου. Δεν με­τα­νιώ­νω ούτε στιγ­μή! Μά­λι­στα, πε­ρι­μέ­νω πώς και πώς να γυ­ρί­σω μετά τις δια­κο­πές και να κά­νου­με μά­θη­μα με τον Σάββα», λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κι εξη­γεί πως ο Σάβ­βας, με τον οποίο επι­κοι­νώ­νη­σαν και μέσα στις γιορ­τές για να ανταλ­λά­ξουν ευχές, είναι το παιδί που ου­σια­στι­κά θα κρα­τά­ει ανοι­χτό και τα επό­με­να χρό­νια το σχο­λείο της Τε­λέν­δου.

Όταν ο Σάβ­βας «συ­νά­ντη­σε» παι­διά σε γε­μά­τες αί­θου­σες

Φύση ανή­συ­χη, ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης σκέ­φτε­ται συ­νε­χώς ιδέες και δρά­σεις για να κρατά ζω­ντα­νό το εν­δια­φέ­ρον του μι­κρού Σάββα, του μο­να­δι­κού όχι απλώς μα­θη­τή, αλλά παι­διού σε όλο το νησί κατά τους χει­με­ρι­νούς μήνες.

Σε συ­νερ­γα­σία με την συ­ντο­πί­τισ­σά του Ιω­άν­να Αμπα­τζί­δου, δα­σκά­λα μου­σι­κής, που υπη­ρε­τεί φέτος στην Κω, έφε­ραν τον Σάββα σε δια­δι­κτυα­κή επαφή με μι­κρούς μα­θη­τές από την Κω, που τού τρα­γού­δη­σαν μέσα από την οθόνη του υπο­λο­γι­στή ένα τρα­γού­δι αγά­πης που έφτια­ξαν γι’ αυτόν και τα άλλα παι­διά στα ακρι­τι­κά νησιά.

Αυτή ήταν μια από τις δρά­σεις, στις οποί­ες ο Σάβ­βας, ένιω­σε μέλος μιας… τάξης. «Όταν είδε τα παι­διά χά­ρη­κε! Είδε πώς είναι αλλού οι τά­ξεις», εξη­γεί ο κ. Κα­λαϊ­τζί­δης, ο οποί­ος συμ­με­τεί­χε με τον Σάββα σε μια άλλη δράση που προ­κά­λε­σε τον εν­θου­σια­σμό στον μικρό του μα­θη­τή.

«Τρέ­χου­με μια ακόμη δράση, στο πλαί­σιο της οποί­ας μα­ζεύ­α­με κάρ­τες από όλη την Ελ­λά­δα. Μας βο­ή­θη­σε μια δη­μο­σιο­γρά­φος από το Human Stories σ’ αυτό (σσ: όπως και στην προη­γού­με­νη δράση).

Λά­βα­με από όλη την Ελ­λά­δα κάρ­τες και γε­μί­σα­με δώρα, ζω­γρα­φιές παι­διών κά. Μά­λι­στα, ο Σάβ­βας χά­ρη­κε πολύ κι έχει αρ­χί­σει να κάνει ζω­γρα­φιές θέ­λο­ντας να εκ­φρά­σει το δικό του ευ­χα­ρι­στώ σε όλους», το­νί­ζει ο δά­σκα­λος του μο­να­δι­κού μα­θη­τή της Τε­λέν­δου.

Βα­σι­κό μέ­λη­μα του Δρα­μι­νού δα­σκά­λου είναι να δει τις εγκα­τα­στά­σεις του σχο­λεί­ου στην Τέ­λεν­δο να βελ­τιώ­νο­νται και η αυλή, η οποία τώρα είναι χωρίς πε­ρί­φρα­ξη, να γίνει λει­τουρ­γι­κή ώστε ο Σάβ­βας να απο­λαμ­βά­νει το παι­χνί­δι του.

«Το σχο­λείο είναι μια με­γά­λη αί­θου­σα κι ένα μικρό γρα­φείο. Έχει μια αρ­κε­τά με­γά­λη αυλή, σαν ένα μικρό γή­πε­δο πο­δο­σφαί­ρου, όμως είναι πα­ρα­τη­μέ­νη, δεν έχει καν πε­ρί­φρα­ξη. Κά­νου­με διά­λειμ­μα με τα προ­βα­τά­κια, τις κο­τού­λες, ένα κου­νε­λά­κι που μας επι­σκέ­πτε­ται κάθε πρωί», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κα­λαϊ­τζί­δης, σύμ­φω­να με τον οποίο ο δήμος έχει εξα­σφα­λί­σει κον­δύ­λι για να γί­νουν βελ­τιώ­σεις στο σχο­λείο, κάτι που ευ­ελ­πι­στεί πως θα δει σύ­ντο­μα να υλο­ποιεί­ται.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ