Χωρίς τον… ξενοδόχο

Οι με­γά­λες ξε­νο­δο­χεια­κές εται­ρεί­ες, εγ­χώ­ριες και πο­λυ­ε­θνι­κές, ανη­συ­χούν για το νέο είδος  του­ρι­σμού που έχει αυ­ξα­νό­με­νη ζή­τη­ση, καθώς  πα­γκο­σμί­ως, έχει δη­μιουρ­γη­θεί ένα νέο είδος επι­σκέ­πτη, που δεν θέλει να «μα­ντρω­θεί» σε ένα all-inclusive ξε­νο­δο­χείο αλλά προ­τι­μά  να μεί­νει ανά­με­σα στους κα­τοί­κους, να ενι­σχύ­σει τις μι­κρές το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις και να απο­φα­σί­ζει ο ίδιος του για το πρό­γραμ­μα των δια­κο­πών του. Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση της Hilton  49% των ερω­τη­θέ­ντων  ανα­ζη­τούν πιο κα­θη­λω­τι­κές τα­ξι­διω­τι­κές εμπει­ρί­ες. Ένα άλλο 36% θέλει να προ­σφέ­ρει κά­ποια αντα­πό­δο­ση στις το­πι­κές κοι­νό­τη­τες τις οποί­ες επι­σκέ­πτε­ται και να εξε­ρευ­νή­σει το­πι­κές κουλ­τού­ρες το επό­με­νο έτος. Και κάπου εδώ, με τις νέες τά­σεις και του­ρί­στες να θέ­λουν να λο­γα­ριά­σουν χωρίς… τον ξε­νο­δό­χο, έχει αρ­χί­σει ένας πό­λε­μος Airbnb και ξε­νο­δό­χων, με τους δεύ­τε­ρους, να έχουν έως και πα­ρά­λο­γους όρους λει­τουρ­γί­ας των πρώ­των. Όπως, πλα­φόν στις ημέ­ρες που θα νοι­κιά­ζει κά­ποιος το σπίτι του και έγκρι­ση των…γει­τό­νων στις πε­ρι­πτώ­σεις που υπάρ­χουν και άλλα δια­με­ρί­σμα­τα στο οί­κη­μα. Η ανά­γκη στή­ρι­ξης των ξε­νο­δο­χεί­ων είναι κα­τα­νοη­τή και θε­μι­τή. Όμως, μέχρι ποιού ορίου; Ο διά­λο­γος πρέ­πει να διέ­πε­ται από δυο πράγ­μα­τα. Τους Νό­μους και τη λο­γι­κή. Και η κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να δει τι θα απο­φα­σί­σει με βάση αυτά τα δυο κρι­τή­ρια, τους Νό­μους και τη λο­γι­κή. Και η λο­γι­κή λέει, πως οι η ύπαρ­ξη του Airbnb και των άλλων αντί­στοι­χων πλατ­φορ­μών, κάτω από τους Νό­μους του κρά­τους, προ­σφέ­ρει στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Επει­δή δεν προ­σφέ­ρουν άλλες υπη­ρε­σί­ες, οι ένοι­κοι χρη­σι­μο­ποιούν τις υπη­ρε­σί­ες της πε­ριο­χής. Ψω­νί­ζουν από τα κα­τα­στή­μα­τα της πε­ριο­χής και μα­γει­ρεύ­ουν, τρώνε στα εστια­τό­ρια της πε­ριο­χής, πη­γαί­νουν στα μπαρ και στα καφέ της πε­ριο­χής. Ο κό­σμος αλ­λά­ζει. Οι αλ­λα­γές προ­κα­λούν ανα­στά­τω­ση, ανα­τρέ­πουν κα­τα­στά­σεις και ενί­ο­τε προ­κα­λούν συ­γκρού­σεις. Στο πλαί­σιο αυτό ξε­κι­νά­ει ένας διά­λο­γος με­τα­ξύ των εν­δια­φε­ρό­με­νων μερών για να βρε­θεί μια ισορ­ρο­πία. Οι ξε­νο­δό­χοι πρέ­πει  να επα­νέλ­θουν με νέες που να κι­νού­νται μέσα στα όρια της λο­γι­κής και των Νόμων και η κυ­βέρ­νη­ση κα­λεί­ται  να επι­λύ­σει τις δια­φο­ρές, να βρει λύ­σεις, να διορ­θώ­σει ότι μπο­ρεί.