ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ… τα διαμάντια λάμπουν παντοτινά!

Το να έχεις απέ­να­ντι σου, τον άν­θρω­πο που άλ­λα­ξε την ιστο­ρία του ελ­λη­νι­κού μπά­σκετ και σε με­γά­λο βαθμό του αθλη­τι­σμού στη χώρα μας, είναι κάτι το οποίο από μόνο του προ­κα­λεί πολλά συ­ναι­σθή­μα­τα αλλά και… δέος. Δεν είναι η πρώτη φορά που συ­να­ντά­με το Νίκο Γκάλη, ωστό­σο κάθε φορά τα συ­ναι­σθή­μα­τα είναι τα ίδια και η… τα­χυ­παλ­μία με­γά­λη. Άλ­λω­στε μι­λά­με για το «θρύλο» του ελ­λη­νι­κού μπά­σκετ, έτσι δεν είναι; Το τετ α τετ με το Νίκο Γκάλη σε ανα­γκά­ζει να υπο­κλι­θείς στο με­γα­λείο του αν­θρώ­που, που μας έκανε να ασχο­λη­θού­με με την… «πορ­το­κα­λί Θεά». Ο Νίκος Γκά­λης έβαλε το μπά­σκετ στα σπί­τια μας και όλοι εμείς που ασχο­λού­μα­στε με το άθλη­μα, οφεί­λου­με να τον τι­μά­με, όπως ο ίδιος… τί­μη­σε τους Έλ­λη­νες. Κατά τη διάρ­κεια της επί­σκε­ψης του στη Ρόδο μί­λη­σε στο Μάκη Δού­βα­λη για τις σκέ­ψεις του, τον ερ­χο­μό στην ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα του και πολλά ακόμη ση­μα­ντι­κά θέ­μα­τα. Ο «Θεός» του ελ­λη­νι­κού μπά­σκετ μπο­ρεί να δεί­χνει από­μα­κρος, αλλά δεν είναι. Κι όταν πραγ­μα­τι­κά γνω­ρί­σει κα­λύ­τε­ρα το συ­νο­μι­λη­τή του, μπο­ρεί να σου πολλά πράγ­μα­τα. Εσύ το μόνο που έχεις να κά­νεις είναι να τον κοι­τά­ζεις στα μάτια και να απο­λαμ­βά­νεις την κάθε στιγ­μή. Εί­πα­με, είναι ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑ­ΛΗΣ!

Πριν όμως σας πα­ρου­σιά­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη του ΤΕ­ΡΑ­ΣΤΙΟΥ αυτού αν­θρώ­που (από κάθε άποψη), καλό είναι να μά­θου­με λίγο και την ιστο­ρία του πα­τέ­ρα του, του Γιώρ­γου Γε­ωρ­γαλ­λή που κα­τά­γε­ται από τον Άγιο Ισί­δω­ρο…

ΕΤΣΙ ΞΕ­ΚΙ­ΝΗ­ΣΑΝ ΟΛΑ

Το μο­νο­πά­τι για την κο­ρυ­φή του Ατ­τα­βυ­ρου, του πιο ψηλού βου­νού της Ρόδου, είναι στενό και δύ­σβα­το. Μόνο ένα υπάρ­χει, εκεί­νο που ξε­κι­νά από τον Άγιο Ισί­δω­ρο, ένα ορει­νό χωριό ελά­χι­στων ψυχών, στην πλειο­ψη­φία τους αγρό­τες. Πρό­σβα­ση στην κορφή δεν υπάρ­χει, μόνο δυό­μι­σι ώρες πε­ζο­πο­ρία, χωρίς νερό σε όλο το διάβα και πλα­τώ­νια (άγρια ελά­φια που ζουν εκεί) να σε συ­ντρο­φεύ­ουν. Λίγο πριν την κο­ρυ­φή, εκεί στα 1200 μέτρα, ξε­προ­βάλ­λει ο Ναός του Ατ­τα­βυ­ρί­ου Διός, του πα­τέ­ρα των Θεών, του αιώ­νιου και του άφθαρ­του, εκεί­νου που σύμ­φω­να με το μύθο προ­ϋ­πήρ­χε και θα εξα­κο­λου­θεί να υπάρ­χει.

Αυτό το μο­νο­πά­τι το διά­βη­κε πολ­λές φορές ο Γιώρ­γος Γε­ωρ­γα­λής, στην κορφή του Ατ­τά­βυ­ρου πήρε τη με­γά­λη από­φα­ση να ξε­νι­τευ­τεί και ν’ αφή­σει πίσω του τη φρίκη του πο­λέ­μου. Η Ρόδος παρά το ελ­λη­νι­κό του χα­ρα­κτή­ρα της, ακόμα ήταν αυ­τό­νο­μη, ιτα­λο­κρα­τού­με­νη, στη Συν­θή­κη των Σε­βρών είχε εξαι­ρε­θεί από τα υπό­λοι­πα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ο ΔΡΟ­ΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ELLIS ISLAND

Ο πό­λε­μος όμως δεν έλεγε να τε­λειώ­σει, το κα­λο­καί­ρι του 1921 ξε­κί­νη­σε νέα εκ­στρα­τεία με σκοπό την επι­βο­λή της συν­θή­κης των Σε­βρών και τη συ­ντρι­βή των Κε­μα­λι­κών δυ­νά­με­ων, θα ξε­κι­νού­σε η τε­λευ­ταία πράξη ενός δρά­μα­τος που κα­τέ­λη­ξε στη Μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή και μια απο­κα­μω­μέ­νη Ελ­λά­δα. Όταν τον Ιού­λιο του ’21 ο τότε Πρω­θυ­πουρ­γός Δη­μή­τριος Γού­να­ρης τα­ξί­δευε στην Κιου­τά­χεια για να συμ­με­τά­σχει στο μοι­ραίο πο­λε­μι­κό συμ­βού­λιο, ο Γιώρ­γος Γε­ωρ­γα­λής είχε αφή­σει πίσω του και τον Άγιο Ισί­δω­ρο και τη Ρόδο και την Ελ­λά­δα.

Πε­ρί­με­νε υπο­μο­νε­τι­κά τη σειρά του στον κύριο σταθ­μό υπο­δο­χής με­τα­να­στών του Ellis Island, της βρα­χο­νη­σί­δας του πο­τα­μού Hudson που «ακου­μπά» στο Μαν­χά­ταν και ενώ­νει άτυπα τη Νέα Υόρκη με τον Ατλα­ντι­κό ωκε­α­νό. Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 20 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι πέ­ρα­σαν από εκεί, από τα τέλη του 19ου και κατά τη διάρ­κεια του πρώ­του μισού του 20ου αιώνα, ανα­ζη­τώ­ντας μια κα­λύ­τε­ρη τύχη στη χώρα της ευ­και­ρί­ας.

ΟΤΑΝ ΤΟ GEORGALIS ΕΓΙΝΕ GALIS

Δεν ήξερε ούτε τα βα­σι­κά στα αγ­γλι­κά, όταν έφθα­σε η σειρά του για δη­λω­θεί και να πε­ρά­σει τις απαι­τού­με­νες ια­τρι­κές εξε­τά­σεις, το “Georgalis” ακού­στη­κε πολύ δύ­σκο­λο στον υπάλ­λη­λο, ο οποί­ος ακο­λου­θώ­ντας τη συ­νή­θη πρα­κτι­κή της επο­χής έγρα­ψε στο χαρτί το όνομα «κατά προ­σέγ­γι­ση»: Galis. Η άδεια του νε­α­ρού George Galis (πρώην Γιώρ­γου Γε­ωρ­γα­λή) εγκρί­θη­κε, ήταν ένα δυ­να­τό και γε­ρο­δε­μέ­νο νέο παιδί και όπως όλοι οι πα­νευ­τυ­χείς εμι­γκρέ­δες που εξα­σφά­λι­ζαν το πο­λυ­πό­θη­το πι­στο­ποι­η­τι­κό πα­ρα­μο­νής, εγκα­τα­στά­θη­κε στο Jersey City.

Μπο­ρεί τυ­πι­κά να θε­ω­ρού­νταν Ιτα­λός υπή­κο­ος (τα­ξί­δε­ψε με ιτα­λι­κό δια­βα­τή­ριο) και να είχε δη­λώ­σει ως επάγ­γελ­μα «αγρό­της», τα πρώτα δύ­σκο­λα χρό­νια του όμως τα πέ­ρα­σε δου­λεύ­ο­ντας σε ό,τι έβρι­σκε, συχνά σαν λού­στρος, αρ­γό­τε­ρα σαν τσα­γκά­ρης. Δυ­σκο­λεύ­τη­κε να αφο­μοιω­θεί, να δι­κτυω­θεί, η δια­βί­ω­ση εκεί­νες τις δε­κα­ε­τί­ες κάθε άλλο παρά εύ­κο­λη ήταν. Ο γε­ρο­δε­μέ­νος George Galis ασχο­λή­θη­κε και με την πυγ­μα­χία, πήρε μέρος σε αρ­κε­τούς αγώ­νες, λά­τρευε το μποξ.

ΤΟ ΤΕ­ΤΑΡ­ΤΟ ΠΑΙΔΙ, Ο ΝΙΚΟΣ

Τα χρό­νια περ­νού­σαν, ο Γιώρ­γος είχε μάθει πια τη γλώσ­σα, εξα­σφά­λι­ζε τον επιού­σιο, είχε πια με­γα­λώ­σει και ήθελε να δη­μιουρ­γή­σει τη δική του οι­κο­γέ­νεια. Γνώ­ρι­σε τη Στέλ­λα Αρ­γυ­ριά­δη, επί­σης Ελ­λη­νί­δα του διωγ­μού, γεν­νη­μέ­νη στο Βό­σπο­ρο, απ’ το μα­γι­κό Κου­ρού Τσε­σμέ, που είχε επί­σης δια­βεί το διά­δρο­μο με το συρ­μα­τό­πλεγ­μα στο Ellis Island στις αρχές του ’40, όταν πίσω στην πα­τρί­δα ξε­σπού­σε και ο δεύ­τε­ρος με­γά­λος πό­λε­μος που βύ­θι­σε την Ελ­λά­δα στη δυ­στυ­χία και στην ανέ­χεια. Ο Γιώρ­γος και η Στέλ­λα πα­ντρεύ­τη­καν, έφυ­γαν από τη Νέα Υόρκη για το New Jersey, το τσα­γκα­ρά­δι­κο έγινε εστια­τό­ριο, έζη­σαν από κοι­νού όλη τη δια­δρο­μή του «αμε­ρι­κα­νι­κού ονεί­ρου», όπως κι αν ορί­ζε­ται.

Εν αντι­θέ­σει με τον αστι­κό μύθο που κυ­κλο­φό­ρη­σε στην Ελ­λά­δα στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του ’80, ο Γκά­λης δεν ήταν ποτέ πυγ­μά­χος. Όταν ήταν παιδί του άρεσε η πυγ­μα­χία, εν πρώ­τοις επει­δή ήταν ένα σπορ με το οποίο ασχο­λή­θη­κε ο πα­τέ­ρας του και κα­τό­πιν εξαι­τί­ας της ευ­ρύ­τα­της δη­μο­φι­λί­ας του αθλή­μα­τος και της μορ­φής που δέ­σπο­ζε τότε στις πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κές γει­το­νιές των ΗΠΑ, του Muhammad Ali.

Η πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα κα­θό­ρι­σε και την προ­σω­πι­κό­τη­τά του, κατά μήκος της Hudson Avenue συ­να­ντού­σες όλες τις φυλές του Ισ­ρα­ήλ: Αφρο­α­με­ρι­κά­νοι, Πορ­το­ρι­κά­νοι, Ιτα­λοί, Έλ­λη­νες… Ο Νίκος έκανε παρέα με όλους, στα μα­θή­μα­τα δεν ήταν καλός, τα εν­δια­φέ­ρο­ντά του επι­κε­ντρώ­νο­νταν κυ­ρί­ως στον αθλη­τι­σμό, στο football, το baseball, το hockey, την πυγ­μα­χία. Του άρεσε πολύ το (αμε­ρι­κά­νι­κο) πο­δό­σφαι­ρο, ήταν μά­λι­στα αξιο­πρό­σε­κτος running back, λόγω του χα­μη­λού κέ­ντρου βά­ρους, της δύ­να­μης και της τα­χύ­τη­τάς του. Το μπά­σκετ τον κέρ­δι­σε και στις 2 Δε­κεμ­βρί­ου 1979 έκανε το ντε­μπού­το του στην Ελ­λά­δα με τη φα­νέ­λα του Άρη κό­ντρα στον Ηρα­κλή. Η συ­νέ­χεια είναι γνω­στή σε όλους…

Ας τον απο­λαύ­σου­με:

-Η Ρόδος είναι ο τόπος κα­τα­γω­γής σας. Πως νιώ­θε­τε που επι­στρέ­ψα­τε στην ιδιαί­τε­ρη σας πα­τρί­δα;

«Κάθε φορά που έρ­χο­μαι στη Ρόδο η φι­λο­ξε­νία είναι υπέ­ρο­χη. Η υπο­δο­χή είναι πολύ θερμή απ’ όλο τον κόσμο. Η Ρόδος είναι η πα­τρί­δα μου και όπως είναι γνω­στό ο πα­τέ­ρας μου είναι από τον Άγιο Ισί­δω­ρο. Ένα με­γά­λο κομ­μά­τι της ζωής μου βρί­σκε­ται στη Ρόδο και χαί­ρο­μαι πραγ­μα­τι­κά κάθε φορά που έρ­χο­μαι στο νησί. Πάντα θέλω να έρ­χο­μαι».

-Ο πα­τέ­ρας σας όταν ήσα­σταν μι­κρός σας έλεγε για τη Ρόδο;

«Φυ­σι­κά, πάντα. Μου έλεγε ότι τον έτρε­μαν στο χωριό γιατί ήταν γε­ρο­δε­μέ­νος και ήταν και πυγ­μά­χος. Ο πα­τέ­ρας μου έφυγε για την Αμε­ρι­κή το 1921, έχο­ντας στην κα­το­χή του ιτα­λι­κό δια­βα­τή­ριο. Μου έλεγε ότι η Ρόδος ήταν πολύ όμορ­φη και ότι έχει πολύ κα­λούς αν­θρώ­πους».

-Έχετε ανα­ζη­τή­σει τις ρίζες σας; Πως νιώ­θε­τε όταν επι­σκέ­πτε­στε τον Άγιο Ισί­δω­ρο;

«Έχω πάει στο πα­τρι­κό μου σπίτι στον Άγιο Ισί­δω­ρο. Με τί­μη­σαν και στο χωριό. Συ­γκι­νού­μαι πάντα όταν πάω. Μου λένε ιστο­ρί­ες οι συγ­γε­νείς για τον πα­τέ­ρα μου. Είναι πολύ ωραία τα συ­ναι­σθή­μα­τα».

-Πόσο ση­μα­ντι­κό ρόλο παί­ζει ο Βαγ­γέ­λης Αθα­να­σιά­δης στη σχέση σας με τη Ρόδο;

«Ο Βαγ­γέ­λης Αθα­να­σιά­δης είναι η… επαφή μου εδώ στη Ρόδο. Είναι ένα πάρα πολύ καλό και σο­βα­ρό παιδί. Ήταν συ­μπαί­κτης και φίλος μου εκεί­να τα χρό­νια στον Άρη. Πε­ρά­σα­με ωραί­ες στιγ­μές και τον ευ­χα­ρι­στώ θερμά για όλα όσα έχει κάνει για μένα εδώ στη Ρόδο».

-Είναι γνω­στό ότι σας αρέ­σει να είστε δίπλα στα μικρά παι­διά. Ποιο είναι το μή­νυ­μα σας προς αυτά;

«Στο σχο­λείο στην Κρε­μα­στή τα παι­διά ετοί­μα­σαν ένα πολύ ωραίο project με τη ζωή και την κα­ριέ­ρα μου. Συ­γκι­νή­θη­κα πραγ­μα­τι­κά, τους αξί­ζουν πολλά συγ­χα­ρη­τή­ρια. Μπρά­βο στα παι­διά, έκα­ναν πολύ καλή δου­λειά. Η φι­λο­σο­φία μου είναι να προ­σέ­χου­με πάντα τα παι­διά, γιατί αυτά είναι το μέλ­λον μας και όπως είπα και στους γο­νείς πρέ­πει να τα σπρώ­χνου­με στον αθλη­τι­σμό γιατί είναι ο πιο σω­στός δρό­μος. Για να βγουν στην κοι­νω­νία και να απο­φεύ­γουν όλα τα άσχη­μα πράγ­μα­τα στην κοι­νω­νία».

-Στην κόρη σας το ίδιο έχετε πει;

«Δεν είμαι απ’ αυ­τούς που πιέζω κα­τα­στά­σεις, όπως δεν με πί­ε­σαν και οι δικοί μου γο­νείς. Η κόρη μου ασχο­λεί­ται με τον αθλη­τι­σμό, της αρέ­σει και ο χορός».

-Σας γνω­ρί­ζουν όμως και τα παι­διά της νέας γε­νιάς, που δεν πρό­λα­βαν να σας δουν στο παρκέ…

«Στην εποχή μας όπου όλα γί­νο­νται μέσω της τε­χνο­λο­γί­ας, έρ­χο­νται και με πλη­σιά­ζουν παι­διά 6-7 ετών. Τους ρωτάω λοι­πόν πως είναι δυ­να­τόν να με γνω­ρί­ζουν και μου απα­ντούν από το… internet και στο youtube. Άρα τα παι­διά της νέας γε­νιάς είναι ενη­με­ρω­μέ­να είτε από το δια­δί­κτυο είτε από τους γο­νείς τους. Είναι ση­μα­ντι­κό αυτό».

-Ήταν πολύ συ­γκι­νη­τι­κά και ιδιαί­τε­ρα τα λόγια σας στο Hall of Fame για τη μη­τέ­ρα που σας πλη­σί­α­σε και σας είπε ότι γλι­τώ­σα­τε το γιο της από τα ναρ­κω­τι­κά…

«Αυτή ήταν μόνο μία πε­ρί­πτω­ση. Υπάρ­χουν πολλά τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά και με κά­νουν πραγ­μα­τι­κά χα­ρού­με­νο. Δεν υπάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη επι­βρά­βευ­ση να σου λένε οι γο­νείς τέ­τοια λόγια».

-Έχετε συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει το καλό που έχετε κάνει στο ελ­λη­νι­κό μπά­σκετ;

«Μαζί με τα υπό­λοι­πα παι­διά εκεί­νη την εποχή κά­να­με το με­γά­λο μπαμ το 1987. Από τότε η Ελ­λά­δα γέ­μι­σε γή­πε­δα και παί­ζουν πιο πολλά παι­διά, άρα θα βγαί­νουν συ­νε­χώς τα­λέ­ντα. Πι­στεύω ότι από τότε η Ελ­λά­δα έχει κρα­τή­σει ψηλά το όνομα της στο ευ­ρω­παϊ­κό μπά­σκετ. Έχου­με από τις κα­λύ­τε­ρες ομά­δες στην Ευ­ρώ­πη».

-Γκά­λη­δες θα ξα­να­δού­με στην Ελ­λά­δα;

«Αυτό με ρω­τά­νε πολ­λοί. Ο κάθε παί­κτης έχει την προ­σω­πι­κό­τη­τα , το χα­ρα­κτή­ρα και το τα­λέ­ντο του. Δεν είναι εύ­κο­λο κάθε χρόνο ή κάθε δέκα χρό­νια να βγαί­νει ένας παί­κτης σ’ αυτό το επί­πε­δο. Προ­σω­πι­κά εύ­χο­μαι να βγουν χί­λιοι, να βγαί­νουν κάθε μέρα με­γά­λοι παί­κτες. Ο κα­θέ­νας έχει το δικό του στυλ, δεν πρέ­πει να συ­γκρί­νου­με παί­κτες».

-Πολ­λές φορές τη ση­με­ρι­νή εποχή τα γή­πε­δα είναι άδεια. Για ποιο λόγο συμ­βαί­νει κάτι τέ­τοιο;

«Υπάρ­χουν πολλά πράγ­μα­τα που φταί­νε. Οι επο­χές δεν είναι εύ­κο­λες πλέον. Ο κό­σμος έχει πολλά προ­βλή­μα­τα, κά­ποιοι πα­λεύ­ουν για να ζή­σουν τις οι­κο­γέ­νειες τους. Παί­ζει ρόλο αυτό».

-Το αίμα νερό δεν γί­νε­ται έτσι; Μία ζωή Άρης κύριε Γκάλη;

«Έτσι ακρι­βώς, μία ζωή».

-Πως βλέ­πε­τε τον Άρη τη ση­με­ρι­νή εποχή; Πι­στεύ­ε­τε ότι το μπά­σκετ κά­πο­τε θα επι­στρέ­ψει στη Θεσ­σα­λο­νί­κη;

«Το εύ­χο­μαι αλλά θέλει πάρα πολύ δου­λειά και αν­θρώ­πους που θα εν­δια­φερ­θούν για την ομάδα. Κακά τα ψέ­μα­τα, αλλά θέλει χρή­μα­τα στην εποχή που ζούμε. Το μπά­σκετ είναι εντε­λώς επαγ­γελ­μα­τι­κό, κι αν δεν έχεις χρή­μα­τα δεν θα έχεις και την κα­λύ­τε­ρη ομάδα. Το μπά­σκετ έχει πάει στην Αθήνα, αλλά θα είναι καλό για το ελ­λη­νι­κό πρω­τά­θλη­μα να υπάρ­χει με­γά­λος αντα­γω­νι­σμός. Είναι καλό να υπάρ­χει κό­ντρα, αυτό είναι το όμορ­φο».

-Ύψι­στη τιμή το Hall of Fame. Πως νιώ­θε­τε που είστε μέλος του;

«Είναι η με­γα­λύ­τε­ρη τιμή. Οι Αμε­ρι­κα­νοί κά­νουν αυτή την γιορ­τή, σαν να είσαι στα όσκαρ. Ένα τέ­τοιο στυλ υιο­θε­τούν. Το να είμαι ανά­με­σα στους κα­λύ­τε­ρους παί­κτες όλων των επο­χών είναι πολύ με­γά­λη τιμή για μένα και για το ελ­λη­νι­κό μπά­σκετ. Ένας Έλ­λη­νας είναι στο πα­γκό­σμιο Hall of Fame. Ήταν φα­ντα­στι­κή εμπει­ρία και δεν θα τη ξε­χά­σω ποτέ. Είναι ότι κα­λύ­τε­ρο, πρέ­πει να το ζή­σεις για να το κα­τα­λά­βεις».

-Όταν ξε­κι­νού­σα­τε στο Σίτον Χολ, πε­ρι­μέ­να­τε ότι θα φτά­να­τε ποτέ τόσο ψηλά;

«Παί­ζο­ντας το κάθε παιδί στα playgrounds στην Αμε­ρι­κή, θα ήθελε να φτά­σει όσο το δυ­να­τόν πιο ψηλά. Το να πι­στέ­ψεις ότι θα φτά­σεις κά­ποια στιγ­μή στο Hall of Fame είναι ένα πάρα πολύ μα­κρι­νό όνει­ρο».

-Ποιο ήταν το ίν­δαλ­μα του Νίκου Γκάλη στο ξε­κί­νη­μα του;

«Φεύ­γο­ντας από τη Νέα Υόρκη, φυ­σι­κά ήταν οι New York Knicks. Είχαν τότε σπου­δαία ομάδα. Μου άρεσε ο Φρέι­ζερ, που για την εποχή του ήταν ψηλός πλέι-μέι­κερ. Αυτός ήταν το ίν­δαλ­μα μου. Εξαι­ρε­τι­κός ήταν και ο Τζέρι Ουέστ, εκεί­νη την εποχή».

-Η γνώμη σας για τον Γιάν­νη Αντε­το­κούν­μπο;

«Ο Γιάν­νης είναι φα­ντα­στι­κός παί­κτης. Έχει σώμα ιδα­νι­κό για το ΝΒΑ. Του εύ­χο­μαι να έχει διάρ­κεια στην κα­ριέ­ρα του, γιατί είναι το πιο ση­μα­ντι­κό και να είναι υγιής. Πι­στεύω ότι θα αφή­σει εποχή».

-Για ποιο λόγο ο Νίκος Γκά­λης δεν έχει αξιο­ποι­η­θεί στα διοι­κη­τι­κά του μπά­σκετ, την ίδια ώρα που κάτι αντί­στοι­χο γί­νε­ται σε όλες τις προηγ­μέ­νες μπα­σκε­τι­κές χώρες της Ευ­ρώ­πης με τους με­γά­λους αθλη­τές τους;

«Ξέ­ρε­τε πολύ καλά ότι εγώ δεν είμαι πο­λι­τι­κός. Δεν ασχο­λού­μαι με την πο­λι­τι­κή, είναι κα­θα­ρά επι­λο­γή μου. Δεν μου έχει γίνει φυ­σι­κά και πρό­τα­ση. Αν απο­φα­σί­σω να ασχο­λη­θώ ποτέ, θα πρέ­πει να γίνει σωστή δου­λειά και να έχω σω­στούς αν­θρώ­πους δίπλα μου. Δεν συμ­με­τέ­χω σε πάρτι αλ­λου­νού».

-Πως νιώ­θε­τε που ο κό­σμος σας αγα­πά­ει και σας ανα­γνω­ρί­ζουν μι­κροί και με­γά­λοι;

«Είναι πλέον συ­νή­θεια για μένα. Είμαι άν­θρω­πος ανοι­χτός στον κόσμο. Δεν θα πω όχι ποτέ σ’ ένα παιδί ή σε κά­ποιον με­γά­λο που θα έρθει να μου ζη­τή­σει ένα αυ­τό­γρα­φο. Δεν έχω πει όχι στη ζωή μου γι’ αυτό το πράγ­μα. Για μένα μπο­ρεί να μην είναι τί­πο­τα, αλλά σκέ­φτο­μαι ότι μπο­ρεί να δίνω με­γά­λη χαρά στον άλλο. Και πραγ­μα­τι­κά χαί­ρο­μαι γι’ αυτό».

-Τι άν­θρω­πος είναι ο Νίκος Γκά­λης;

«Ήρε­μος και απλός. Μπο­ρεί να είμαι και πιο απλός από σένα. Κάνω μία ήρεμη ζωή. Θα γυ­μνα­στώ στο σπίτι, θα ασχο­λη­θώ με την κόρη μου, θα πάμε βόλτα με την οι­κο­γέ­νεια».

-Πα­ρα­κο­λου­θεί­τε μπά­σκετ στην τη­λε­ό­ρα­ση;

«Ναι φυ­σι­κά, πιο πολύ το ΝΒΑ. Προ­σφέ­ρει θέαμα. Φυ­σι­κά πα­ρα­κο­λου­θώ τις εξε­λί­ξεις στην Ελ­λά­δα όσο μπορώ».

-Βλέ­πε­τε κά­ποιον παί­κτη που να ξε­χω­ρί­ζει και να πείτε ότι θα γρά­ψει ιστο­ρία;

«Υπάρ­χουν τα­λέ­ντα, αλλά έχουν χαθεί και πολλά. Έχουν χαθεί πολλά τα­λε­ντά­κια. Όταν κά­ποιος είναι τα­λέ­ντο πρέ­πει να το βελ­τιώ­σει και να το ανα­πτύ­ξει. Ένας παί­κτης για να κάνει με­γά­λη κα­ριέ­ρα, πρέ­πει να έχει από μι­κρός τις βά­σεις. Και τε­χνι­κά και ψυ­χο­λο­γι­κά».

-Ποια είναι τα μελ­λο­ντι­κά σχέ­δια του Νίκου Γκάλη;

«Δεν έχω προ­γραμ­μα­τί­σει κάτι. Θέλω να ασχο­λη­θώ με το μπά­σκετ αλλά μόνο με τα μικρά παι­διά και την ανά­πτυ­ξη. Είχα το camp στη Χαλ­κι­δι­κή και σκέ­φτο­μαι κά­ποια πράγ­μα­τα στο μυαλό μου, χωρίς να έχω κα­τα­στα­λά­ξει. Είναι καλό να βοη­θά­με τη νε­ο­λαία. Αν οι αρ­μό­διοι φο­ρείς της Ρόδου έχουν κά­ποιες καλές ιδέες για τον αθλη­τι­σμό, εγώ είμαι εδώ. Προ­σω­πι­κά δεν έχω διά­θε­ση να πο­λι­τευ­τώ. Εγώ δεν είμαι για μία πα­ρά­τα­ξη, είμαι για όλο τον κόσμο. Προ­τά­σεις έχουν γίνει και πα­λαιό­τε­ρα, αλλά δεν ασχο­λού­μαι».