Τα τέσσερα βήματα για το Μεταναστευτικό

Άρθρο του Δ. Κρε­μα­στι­νού στην εφη­με­ρίδα ΤΑ ΝΕΑ.

Το μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα είναι πρό­βλημα διεθνές που γενε­σιουργό αιτία έχει τους πολέ­μους της Μέσης Ανα­το­λής με τον συνεχή πολε­μικό αντα­γω­νι­σμό των δύο μεγάλων υπερ­δυ­νά­μεων. Εάν λει­τουρ­γούσε σωστά ο ΟΗΕ, θα έπρεπε το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας να είχε ήδη επέμβει επι­βάλ­λο­ντας την παύση των εχθρο­πρα­ξιών σε όλα τα μέτωπα της Μέσης Ανα­το­λής. Δυστυ­χώς, όμως, αυτό μέχρι σήμερα δεν συνέβη και έτσι το μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα συνεχώς επι­δει­νώ­νε­ται. Πρώ­τι­στη ενέρ­γεια της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης θα έπρεπε να είναι η προ­σφυγή στον ΟΗΕ και η σύγκληση του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας με θέμα την κατά­παυση του πυρός στη Μέση Ανατολή. Είναι αδια­νό­ητο να συγκα­λεί­ται το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας για τα επει­σό­δια Ισραήλ – Παλαι­στι­νίων και όχι για το μετα­να­στευ­τικό.

Αυτό το διεθνές και, κυρίως, ευρω­παϊκό πρό­βλημα που η Ευρώπη μέχρι σήμερα αρνεί­ται να δια­χει­ρι­στεί, καλού­νται επί σειρά ετών να το αντι­με­τω­πί­σουν περιο­χές της Ελλάδας όπως η Λέσβος, η Λέρος, η Κως, το Αγα­θο­νήσι και τα άλλα νησιά της παρα­με­θο­ρίου. Ο Δήμαρ­χος του πλου­σιό­τα­του Μονάχου του 1,5 εκα­τομ­μυ­ρίου κατοί­κων πρό­σφατα δήλωσε ότι οι 13.000 πρό­σφυ­γες που δέχτηκε είναι το όριο για την πόλη του. Και ο Υπουρ­γός Οικο­νο­μίας της Γερ­μα­νίας, καθ’ οδόν για τη δια­πραγ­μά­τευση του θέματος στις Βρυ­ξέλ­λες, είπε ότι οι μέχρι σήμερα αφίξεις δοκι­μά­ζουν τις αντοχές της γερ­μα­νι­κής Οικο­νο­μίας. Τι θα έπρεπε να πει ο Δήμαρ­χος Αγα­θο­νη­σίου των 150 κατοί­κων που έφτασε να έχει 700 πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες την ημέρα χωρίς κανένα γιατρό; Και τι μένει πια να ειπωθεί για τις αντοχές της ελλη­νι­κής Οικο­νο­μίας;

Όμως, και οι ευθύνες της συγκυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι πολύ μεγάλες. Όχι μόνο γιατί παρέ­μεινε παρα­τη­ρη­τής και δεν έπραξε τίποτα για να απο­τρέ­ψει το κύμα των μετα­να­στών αλλά γιατί με τις ενέρ­γειές της συνέ­βαλε στη γιγά­ντωσή του. Οι δηλώ­σεις του Πρω­θυ­πουρ­γού κατά την προ­ε­κλο­γική περίοδο για μη ουσια­στική ύπαρξη θαλασ­σίων συνόρων αν δεν είναι άγνοια είναι σίγουρα ανοιχτή πρό­σκληση, τη στιγμή που το μείζον πρό­βλημα σχετικά με το μετα­να­στευ­τικό είναι η φύλαξη των πρα­κτικά αφύ­λα­κτων θαλασ­σίων συνόρων. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι τουρ­κι­κές ακταιω­ροί γυρί­ζουν πίσω τους μετα­νά­στες ενώ το δικό μας Λιμε­νικό έχει εντολή να τους υπο­δέ­χε­ται. Η δε παρου­σία της Frontex μέχρι σήμερα δεν έχει βοη­θή­σει.

Τώρα πλέον δια­φαί­νε­ται ότι η Ευρω­παϊκή Ένωση αρχίζει να υιο­θε­τεί σοβα­ρό­τερα το θέμα της φύλαξης των θαλασ­σίων συνόρων. Έως ότου τα κράτη–μέλη συμ­φω­νή­σουν στο πόσους εκπα­τρι­σμέ­νους και πότε θα δεχτούν να φιλο­ξε­νή­σουν, η Ελλάδα πρέπει να κάνει 4 απο­λύ­τως απα­ραί­τητα βήματα, πέραν της προ­σφυ­γής στον ΟΗΕ:

Πρώτον, να ενερ­γο­ποι­ή­σει την Ευρω­παϊκή Ένωση έτσι ώστε η τουρ­κική αστυ­νο­μία να υπο­χρε­ω­θεί στην εξάρ­θρωση των κυκλω­μά­των που δια­κι­νούν και εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τους δυστυ­χείς αυτούς ανθρώ­πους.

Δεύ­τε­ρον, να φυλάξει τα θαλάσ­σια σύνορά μας με τη συνεχή παρου­σία επο­πτεύ­ο­ντος ελι­κο­πτέ­ρου και ταχυ­πλόων του Λιμε­νι­κού και της Frontex για την απο­τροπή του κύματος εισερ­χο­μέ­νων. Το ίδιο θα πρέπει να πράξει, πιε­ζό­μενη από την Ευρω­παϊκή Ένωση, η Τουρκία με το δικό της Λιμε­νικό απο­τρέ­πο­ντας την ανα­χώ­ρηση των δου­λε­μπο­ρι­κών πλοια­ρίων.

Τρίτον, όσοι εισέρ­χο­νται να μετα­κι­νού­νται καθη­με­ρινά προς την ενδο­χώρα για φιλο­ξε­νία σε αξιο­πρε­πείς χώρους υπο­δο­χής, με ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες.

Τέταρ­τον, να μετα­φέ­ρο­νται άμεσα με ασφά­λεια στα σύνορα για τη συνέ­χιση της πορείας τους προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και κάθε τελικό τους προ­ο­ρι­σμό.

Είναι λάθος η δημιουρ­γία των “Hot-spots” στα νησιά ή την ενδο­χώρα ή η πλη­ρω­μένη «φιλο­ξε­νία» των μη νόμιμων μετα­να­στών. Εάν κλεί­σουν τα σύνορά τους τα Σκόπια ή η Σερβία όλοι αυτοί οι δυστυ­χείς άνθρω­ποι θα εγκλω­βι­στούν στην Ελλάδα.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, η Ευρω­παϊκή Ένωση θα πρέπει να δια­σφα­λί­σει επει­γό­ντως -στην πράξη, όχι στα λόγια- την ανα­λο­γική εγκα­τά­σταση των μετα­να­στών σε όλα τα κράτη–μέλη καθώς επίσης και την ανθρώ­πινη διέ­λευσή τους από χώρα σε χώρα, για να μην δημιουρ­γού­νται σκηνές ντροπής ανά­λο­γες με τις εικόνες των συνόρων της Ουγ­γα­ρίας και των Σκοπίων. Όμως, σε κάθε περί­πτωση, πρέπει να εξα­λει­φθεί ο όρος «ανοιχτά και ελεύ­θερα σύνορα της Ελλάδας» για τη διέ­λευση του οποιου­δή­ποτε.