Μια νέα γυναίκα η τελευταία φύλακας του κάστρου της Αστυπάλαιας

Τα μάτια της Ξε­νού­λας Πε­τρι­νώ­λη είναι γε­μά­τα αγάπη για την πα­τρί­δα της. Την πε­τα­λού­δα του Αι­γαί­ου. Την πα­νέ­μορ­φη Αστυ­πά­λαια.

Όλοι οι δη­μο­σιο­γρά­φοι που φτά­νουν στο νησί την ανα­ζη­τούν καθώς οι γνώ­σεις της για τον τόπο της είναι τε­ρά­στιες.

Γνω­ρί­ζει τα πάντα για το επι­βλη­τι­κό κά­στρο, για τον πλη­θυ­σμό του, για τις συ­νή­θεις των κα­τοί­κων, για τα κτή­ρια.

Γνω­ρί­ζει με λε­πτο­μέ­ρεια τι έγρα­ψαν οι πε­ρι­η­γη­τές για την Αστυ­πά­λαια.

Για τις εκ­κλη­σιές της, για τα σκα­λιά του οι­κι­σμού.

Πε­ρι­γρά­φει με πάθος γιατί τα φίδια δεν ζουν στο νησί. Γιατί υπάρ­χουν χι­λιά­δες γάτες στην Αστρο­πα­λία.

Δεν κου­ρά­ζε­ται πότε να πε­ρι­γρά­φει τον τόπο της με υπέ­ρο­χες λέ­ξεις να εξη­γεί γιατί αν και το νησί υπά­γε­ται διοι­κη­τι­κά στα Δω­δε­κά­νη­σα θυ­μί­ζει έντο­να Κυ­κλά­δες.

Όταν όμως κλεί­νουν οι κά­με­ρες και φεύ­γουν οι δη­μο­σιο­γρά­φοι η Ξε­νού­λα επι­στρέ­φει στο σπίτι της καθώς είναι άνερ­γη.

Κρατά φυ­λαγ­μέ­νες μέσα της τις πάρα πολ­λές της γνώ­σεις, για την επό­με­νη φορά που κά­ποιος δη­μο­σιο­γρά­φος επι­σκε­φθεί το νησί.

Η ίδια εξη­γεί στο iefimerida: «Το νησί μου είναι ένας υπέ­ρο­χος τόπος. Δυ­στυ­χώς όμως δεν υπάρ­χουν πολ­λές δου­λειές για εμάς τους νέους. Εγώ είμαι η τε­λευ­ταία φύ­λα­κας του Κά­στρου της Αστυ­πά­λαιας. Τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια δεν έχει προ­κη­ρυ­χθεί η θέση και τα κτή­ρια του κά­στρου δεν είναι επι­σκέ­ψι­μα. Ελ­πί­ζω στο μέλ­λον να μου δοθεί η ευ­και­ρία να ερ­γα­στώ σαν φύ­λα­κας του Κά­στρου. Θέλω να με­τα­λα­μπα­δεύω τις γνώ­σεις μου στους επι­σκέ­πτες του νη­σιού μου, που τόσο αγαπώ. Το πρό­βλη­μα της ερ­γα­σί­ας στα νησιά της άγο­νης γραμ­μής δεν είναι μόνο δικό μου. Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες αξιό­λο­γοι νέοι, οι οποί­οι δεν έχουν δου­λειά και κά­θο­νται στα σπί­τια τους. Και όταν δεν έχει δου­λειά στην ηλι­κία τη δική μου τα πράγ­μα­τα είναι δύ­σκο­λα».

Πηγή iefimerida.gr