Μια νέα γυναίκα η τελευταία φύλακας του κάστρου της Αστυπάλαιας

Τα μάτια της Ξενού­λας Πετρι­νώλη είναι γεμάτα αγάπη για την πατρίδα της. Την πετα­λούδα του Αιγαίου. Την πανέ­μορφη Αστυ­πά­λαια.

Όλοι οι δημο­σιο­γρά­φοι που φτάνουν στο νησί την ανα­ζη­τούν καθώς οι γνώσεις της για τον τόπο της είναι τερά­στιες.

Γνω­ρί­ζει τα πάντα για το επι­βλη­τικό κάστρο, για τον πλη­θυ­σμό του, για τις συνή­θεις των κατοί­κων, για τα κτήρια.

Γνω­ρί­ζει με λεπτο­μέ­ρεια τι έγραψαν οι περι­η­γη­τές για την Αστυ­πά­λαια.

Για τις εκκλη­σιές της, για τα σκαλιά του οικι­σμού.

Περι­γρά­φει με πάθος γιατί τα φίδια δεν ζουν στο νησί. Γιατί υπάρ­χουν χιλιά­δες γάτες στην Αστρο­πα­λία.

Δεν κου­ρά­ζε­ται πότε να περι­γρά­φει τον τόπο της με υπέ­ρο­χες λέξεις να εξηγεί γιατί αν και το νησί υπά­γε­ται διοι­κη­τικά στα Δωδε­κά­νησα θυμίζει έντονα Κυκλά­δες.

Όταν όμως κλεί­νουν οι κάμερες και φεύγουν οι δημο­σιο­γρά­φοι η Ξενούλα επι­στρέ­φει στο σπίτι της καθώς είναι άνεργη.

Κρατά φυλαγ­μέ­νες μέσα της τις πάρα πολλές της γνώσεις, για την επόμενη φορά που κάποιος δημο­σιο­γρά­φος επι­σκε­φθεί το νησί.

Η ίδια εξηγεί στο iefimerida: «Το νησί μου είναι ένας υπέ­ρο­χος τόπος. Δυστυ­χώς όμως δεν υπάρ­χουν πολλές δου­λειές για εμάς τους νέους. Εγώ είμαι η τελευ­ταία φύλακας του Κάστρου της Αστυ­πά­λαιας. Τα τελευ­ταία τρία χρόνια δεν έχει προ­κη­ρυ­χθεί η θέση και τα κτήρια του κάστρου δεν είναι επι­σκέ­ψιμα. Ελπίζω στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαι­ρία να εργαστώ σαν φύλακας του Κάστρου. Θέλω να μετα­λα­μπα­δεύω τις γνώσεις μου στους επι­σκέ­πτες του νησιού μου, που τόσο αγαπώ. Το πρό­βλημα της εργα­σίας στα νησιά της άγονης γραμμής δεν είναι μόνο δικό μου. Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες αξιό­λο­γοι νέοι, οι οποίοι δεν έχουν δουλειά και κάθο­νται στα σπίτια τους. Και όταν δεν έχει δουλειά στην ηλικία τη δική μου τα πράγ­ματα είναι δύσκολα».

Πηγή iefimerida.gr