Καταδίκες για το εργατικό ατύχημα με νεαρό δύτη από την Κρήτη σε ιχθυοκαλλιέργεια

Η υπόθεση του θανα­τη­φό­ρου εργα­τι­κού ατυ­χή­μα­τος που κόστισε την ζωή στον 26χρονο Κρητικό ιχθυο­λόγο και δύτη Νικόλαο Τζα­νό­πουλο σε ιχθυο­καλ­λιέρ­γεια της Ρόδου τον Δεκέμ­βριο του 2018, απα­σχό­λησε την Παρα­σκευή την συνε­δρί­αση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου.

Το δικα­στή­ριο επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών με τριετή ανα­στολή στη νόμιμη εκπρόσωπο-διαχειρίστρια της εται­ρείας στην οποία εργα­ζό­ταν ο άτυχος νέος, καθώς και στον σύζυγό της, που κρί­θη­καν ένοχοι για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια χωρίς ελα­φρυ­ντικά.

Απα­σχο­λού­σαν στην μονάδα της ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας της εται­ρείας, τον 26χρονο κι έναν ακόμα εργα­ζό­μενο, πακι­στα­νι­κής κατα­γω­γής, ως δύτες για κατα­δυ­τι­κές εργα­σίες της μονάδας, χωρίς αυτοί να δια­θέ­τουν τα απα­ραί­τητα τυπικά προ­σό­ντα και χωρίς η εται­ρεία να δια­θέ­τει εξι­δει­κευ­μένο κατα­δυ­τικό συνερ­γείο, όπως αυτό ορί­ζε­ται από τον σχετικό Κανο­νι­σμό Λιμένος 10.

Την ημέρα του δυστυ­χή­μα­τος, ο άτυχος Νίκος κατα­δύ­θηκε εντός της ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας, μόνος του, κατ΄ εντολή των κατη­γο­ρου­μέ­νων, για την εκτέ­λεση συγκε­κρι­μέ­νης κατα­δυ­τι­κής εργα­σίας, χωρίς την συν­δρομή δεύ­τε­ρου δύτη ασφα­λείας.

Απο­τέ­λε­σμα της παρα­πάνω ενέρ­γειας των κατη­γο­ρου­μέ­νων, ήταν ο εγκλω­βι­σμός του Νίκου Τζα­νό­που­λου στα φθαρ­μένα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, δίκτυα των ιχθυο­κλω­βών και η αδυ­να­μία απε­λευ­θέ­ρω­σής του, γεγονός που σύμφωνα με τον αρμόδιο Εισαγ­γε­λέα θα είχε με βεβαιό­τητα απο­φευ­χθεί αν υπήρχε συνοδός δύτης κατά την εκτέ­λεση της συγκε­κρι­μέ­νης εργα­σίας, όπως ορίζει ο νόμος.

Η ενέρ­γεια της εται­ρείας να ανα­θέ­σει την διε­νέρ­γεια κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών σε ανει­δί­κευ­τους εργάτες, στε­ρού­με­νους επαγ­γελ­μα­τι­κής άδειας αυτο­δυ­τών, απο­δεί­χθηκε μοιραία για το νεαρό εργα­ζό­μενο, με τον Εισαγ­γε­λέα να ασκεί διώξεις για παρά­βαση των άρθρων του Γενικού Κανο­νι­σμού Λιμένα 10 περί ορθής εκτέ­λε­σης κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών.

Ως προς τον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο, ως επαγ­γελ­μα­τίας δύτης και εργο­λά­βος κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών, όφειλε να γνω­ρί­ζει την ορθή πρα­κτική κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών από δύτες, καθώς και ότι ο Νικό­λαος Τζα­νό­που­λος δεν διέθετε τα απα­ραί­τητα προ­σό­ντα και εμπει­ρία για την εκτέ­λεση κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών, εντού­τοις σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ήταν εκείνος που έδωσε εντολή στις 13/12/2018 στον Νικόλαο Τζα­νό­που­λου να κατα­δυ­θεί μόνος του για συγκε­κρι­μένη κατα­δυ­τική εργασία με απο­τέ­λε­σμα τον τραγικό θάνατό του.

Το γεγονός ότι η συγκε­κρι­μένη εται­ρεία δεν διέθετε τεχνικό Ασφα­λείας για την ενη­μέ­ρωση των εργα­ζο­μέ­νων σε θέματα ασφα­λείας στην εργασία όπως αυτό ορί­ζε­ται ρητά ως υπο­χρέ­ωση των επι­χει­ρή­σεων, βάσει των κεί­με­νων δια­τά­ξεων, προ­σθέ­τει ακόμα μια σημα­ντική παρά­λειψη – κατη­γο­ρία στο ήδη βαρύ κατη­γο­ρη­τή­ριο.

Η μητέρα του εκλι­πό­ντος ανήρ­τησε στο Facebook το ακό­λουθο σχόλιο:

«Έχουν περάσει πεντέ­μισι σχεδόν χρόνια από το θανα­τη­φόρο ατύχημα (?) του Νίκου σε ιχθυο­καλ­λιέρ­γεια της Ρόδου και την Παρα­σκευή 31 Μαΐου 2024 η πόρτα του δικα­στη­ρίου θα ανοίξει ξανά για τους δύο κατη­γο­ρου­με­νους για το θάνατο του Νίκου.

Με την δικο­γρα­φία να κλείνει το 2020 δύο χρόνια μετά το ατύχημα, με ένα βαρύ κατη­γο­ρη­τή­ριο για τους “άρι­στους” εργο­δό­τες και με τέσ­σε­ρις ανα­βο­λές της δίκης εως σήμερα, το μόνο που μπορώ να πω με σιγου­ριά είναι ότι ο αγώνας που δίνω για τη δικαί­ωση του Νίκου είναι πλέον μονό­δρο­μος.

Έχω πει πολλές φορές ότι δεν υπάρχει πιο μεγάλο βάρος στην καρδιά του γονιού που χάνει το παιδί του, από τον αγώνα που δίνει για την δικαί­ωση της μνήμης του μέσα σε δικα­στι­κές αίθου­σες. Όσοι γονείς το ζήσαμε και το ζούμε αυτό, γνω­ρί­ζουμε ότι για εμάς είναι ένας ακόμα θάνατος, είναι ο μόνος δρόμος για να νιώ­σουμε ότι τα παιδιά μας θα είναι έστω δικαιω­μένα στους ουρα­νούς που ταξι­δεύ­ουν.

Για ένα γονιό που περνάει το κατώφλι του δικα­στη­ρίου και αντι­κρί­ζει κάθε φορά τους υπαί­τιους για το θάνατο του παιδιού του, είναι μια σκληρή δοκι­μα­σία για το πόσο θα αντέξει η καρδιά του και δεν θα σπάσει.

Είναι πολύ δύσκολο να κρατάς την ψυχραι­μία σου απέ­να­ντι σε βλέμ­ματα κενά, απέ­να­ντι σε πρόσωπα που κοι­τά­ζουν το ταβάνι με υπε­ρο­ψία, αντί να κοι­τά­ζουν το πάτωμα από συντριβή για το θάνατο ενός παιδιού.

Δυστυ­χώς όμως για κάποιους, οι γονείς που χάνουν τα παιδιά τους εξαι­τίας τρίτων, είναι πλέον ό,τι πιο ισχυρό υπάρχει σ’ αυτόν το κόσμο. Ο πόνος σε κάνει σκληρό, σαν βράχο και ό,τι κι αν σου κάνουν, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σου προ­κα­λέ­σει μεγα­λύ­τερο πόνο για να σε σπάσει. Στέκεις εκεί όρθιος και όσα κύματα κι αν έρθουν παρα­μέ­νεις ακλό­νη­τος στη θέση σου ξέρο­ντας ότι τώρα ο πόνος σου είναι η δύναμή σου.

Κι εγώ κύριοι εκεί στη Ρόδο, πονάω πάρα πολύ. Τόσο όσο χρειά­ζε­ται για να μπορώ να σταθώ για άλλη μια φορά απέ­να­ντί σας, με το κεφάλι ψηλά, κοι­τώ­ντας σας κατά­ματα και πολε­μώ­ντας το άδικο που φέρατε στη ζωή μας.

Θα είμαι εκεί λοιπόν γιατι το χρωστάω στο Νίκο. Γιατί το χρωστάω στο Μ. Ε. και τον Αιγύ­πτιο Η. S. που δεν δικαιώ­θη­καν ποτέ.

Θα είμαι εκεί γιατί σε αυτή τη ζωή ό,τι απέ­μεινε να ελπί­ζουμε είναι η δύναμη της δικαί­ω­σης».