Οι Untouchables του… πενταώροφου

• Ένα επί­καιρο «μυθι­στό­ρημα»

Στη Ρόδο, εκεί όπου το φως θα έπρεπε να απο­κα­λύ­πτει, είχε μάθει να κρύβει. Ένα αυθαί­ρετο πεντα­ώ­ροφο κτήριο στη Ζ.Ο.Ε. δεν ήταν απλώς μία πολε­ο­δο­μική παρα­τυ­πία. Ήταν το σύμ­πτωμα μίας βαθιάς, χρόνιας σήψης.

Κι όλα ξεκί­νη­σαν από μερικές φωτο­γρα­φίες. Ο αρχι­τέ­κτο­νας, νευ­ρι­κός, σήκωσε το τηλέ­φωνο. Το όνομα της υπαλ­λή­λου της πολε­ο­δο­μίας ανα­βό­σβηνε στην οθόνη σαν σήμα κιν­δύ­νου.

– Σου έστειλα φωτο­γρα­φίες. Κάτι παί­ζε­ται. Ετοι­μά­σου, είπε εκείνη.

Η φωνή της είχε αλλάξει. Είχε μέσα της κάτι πιο σκο­τεινό.

– Τι; Πάλι η χοντρή; ρώτησε εκείνος απότομα.

– Όχι. Δεν είναι αυτή. Μην μπλέ­κεις αθώους. Είναι άλλοι. Και είναι σοβαρό.

Από τον Νοέμ­βριο χτίζουν. Κανείς δεν τους στα­μά­τησε. Ούτε έλεγχος, ούτε καταγ­γε­λία. Σιωπή. Σαν να είχαν ασυλία.

Πίσω από τις άδειες, τα σχέδια και τους υπο­λο­γι­σμούς, υπήρχε κάτι πιο μεγάλο: το δόντι. Ποιος είχε «δόντι» στην πολε­ο­δο­μία; Ποιος ήξερε πώς να γλιστρά ανάμεσα στους ελέγ­χους και τα πρό­στιμα; Οι συνο­μι­λίες έβγαζαν την απά­ντηση: ο καθένας είχε κάποιον από πίσω.

– Τι μου κάνετε μόνο εμένα καταγ­γε­λίες; Οι άλλοι χτίζουν ανε­νό­χλη­τοι! φώναζε ο αρχι­τέ­κτο­νας. Πες μου τι θες να το μετα­φέρω…

Οι «άλλοι» όμως είχαν απλώς πιο σιω­πη­λούς προ­στά­τες.

Οι κοριοί της ΕΛ.ΑΣ. κατέ­γρα­φαν. Μηχα­νι­κοί, υπάλ­λη­λοι και οι untouchables. Οι λέξεις τους ήταν καρφιά: «πλαστά σχέδια», «πεντα­ώ­ροφο στη ΖΟΕ», «έβγαλα πενήντα άδειες», «θα τους χέσω». Ολό­κληρο σύστημα, με αρχή και τέλος. Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι με ποιον – ή το ’ξεραν και απλώς δεν το έλεγαν.

Ο μηχα­νι­κός, αθώος στην αρχή, μπλέ­χτηκε. Είχε στείλει φωτο­γρα­φίες. Δεν ήξερε – ή έτσι είπε. Ο αρχι­τέ­κτο­νας τον πίεσε.

– Σε είδαμε στις κάμερες. Εσύ ήσουν.

– Ήταν λάθος. Δεν ήθελα, προ­σπά­θησε να απο­λο­γη­θεί.

– Ο φίλος τον πήρε και του είπε: “Κατά λάθος το έκανες;” Κι αυτός ορκι­ζό­ταν στον πατέρα του, είπε αργό­τερα ο αρχι­τέ­κτο­νας σε συνο­μι­λία. Πίστευε ότι πίσω από την “γκάφα” κρυ­βό­ταν πολι­τική βούληση.

Κάποιοι ψηλά ήξεραν. Κάλυ­πταν ή απλώς σιω­πού­σαν;

– Τους πήρα και τους είπα: Είμαι φίλος ή εχθρός σας; Αν δεν ξέρω ποιος το έκανε, τότε το θεωρώ δικό σας, είπε στυγνά.

Οι άδειες υπήρχαν, αλλά ήταν παλιές. Κάποιες του 2003, άλλες ασαφείς. Κάθε φωτο­γρα­φία όμως απο­κά­λυ­πτε ένα ακόμα όροφο. Ένας, δύο, τρεις… πέντε.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας δεν ανη­συ­χούσε το ίδιο και ο αρχι­τέ­κτο­νας.

– Θα φέρω πενήντα άδειες. Να τις μετρή­σουν. Να δουν ποιες είναι νόμιμες και ποιες όχι, είπε. Δεν τον ένοιαζε η νομι­μό­τητα. Τον ένοιαζε ο όγκος. Όσο περισ­σό­τερα χαρτιά, τόσο λιγό­τε­ρες ευθύνες.

Η υπάλ­λη­λος προ­σπα­θούσε να κρα­τή­σει ισορ­ρο­πία. Επαγ­γελ­μα­τική αξιο­πρέ­πεια και προ­σω­πικά αισθή­ματα μπλέ­κο­νταν. Ήξερε τον αρχι­τέ­κτονα. Της είχε ζητήσει να καλύψει και να του προσ­διο­ρί­σει τι ήθελε.

Η υπόθεση είχε πάρει φωτιά. Η Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων άκουγε. Οι διά­λο­γοι δεν άφηναν περι­θώ­ρια για παρερ­μη­νείες.

Το «πεντα­ώ­ροφο» δεν ήταν ένα κτήριο. Ήταν σύστημα. Και οι untouchables του, εκείνοι που πίστε­ψαν ότι κανείς δεν θα τους ακου­μπή­σει, τώρα ήταν εκτε­θει­μέ­νοι.

Στο φως. Στο μικρό­φωνο. Στη Δικαιο­σύνη.

Ήρθε η ώρα. Και δεν θα φύγει ήσυχα.