Oδοντιατρικός… τουρισμός στην Τουρκία

«Το δόντι είναι δου­λειά που μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει», δε­δο­μέ­νου, μά­λι­στα, και του… νο­ση­ρού επι­πέ­δου ασφα­λι­στι­κής κά­λυ­ψης των οδο­ντια­τρι­κών πρά­ξε­ων η επί­σκε­ψη στον οδο­ντί­α­τρο ανα­βάλ­λε­ται έως ότου ο πο­νό­δο­ντος χτυ­πή­σει «κόκ­κι­νο». Σύμ­φω­να με έρευ­να που δη­μο­σιεύ­θη­κε στο «Οδο­ντια­τρι­κό Βήμα», στις προ­σθε­τι­κές ερ­γα­σί­ες («γέ­φυ­ρες», οδο­ντο­στοι­χί­ες κ.λπ.) κα­τα­γρά­φε­ται μεί­ω­ση έως και 80%, κάτι που προ­κα­λεί κλυ­δω­νι­σμούς σε οδο­ντιά­τρους, οδο­ντο­τε­χνί­τες, ει­σα­γω­γείς οδο­ντια­τρι­κού υλι­κού και μη­χα­νη­μά­των, που ανα­ζη­τούν λύ­σεις για να «συ­γκρα­τή­σουν» τις τιμές, αλλά και τους πε­λά­τες τους.

«Κάθε εβδο­μά­δα έρ­χε­ται και νέος ια­τρι­κός επι­σκέ­πτης, για να μου κάνει επί­δει­ξη υλι­κών που μπο­ρούν να αντι­κα­τα­στή­σουν αυτά που μέχρι σή­με­ρα αγό­ρα­ζα», το­νί­ζει στην «Κ» πα­λαιός οδο­ντί­α­τρος. «Η κι­νη­τι­κό­τη­τα είναι με­γά­λη», συ­νε­χί­ζει, «πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι, στο πλαί­σιο κά­ποιου επαγ­γελ­μα­τι­κού τα­ξι­διού στην Ευ­ρώ­πη, προ­μη­θεύ­ο­νται οδο­ντια­τρι­κό υλικό, άλλοι κα­τα­φεύ­γουν στο Ιντερ­νετ αγο­ρά­ζο­ντας ανα­λώ­σι­μα από Ινδία, Κίνα ή χώρες του πρώην ανα­το­λι­κού μπλοκ, ενώ με­ρί­διο κερ­δί­ζουν και εμ­φυ­τεύ­μα­τα ασια­τι­κής προ­έ­λευ­σης». Κάθε μία από τις πα­ρα­πά­νω επι­λο­γές συ­νε­πά­γε­ται μια μικρή εξοι­κο­νό­μη­ση αρ­χι­κά για τον για­τρό και κατ’ επέ­κτα­ση για τον ασθε­νή.

«Οι πρώ­τες ύλες τις οποί­ες χρη­σι­μο­ποιού­με στα ερ­γα­στή­ρια πω­λού­νται σε πολύ υψη­λό­τε­ρη τιμή από οπου­δή­πο­τε αλλού στον κόσμο», το­νί­ζει στην «Κ», ως ένα ακόμη ελ­λη­νι­κό πα­ρά­δο­ξο, ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Οδο­ντο­τε­χνι­τών Αθη­νών και Πε­ρι­χώ­ρων, κ. Ανα­στά­σιος Κλω­νής. «Είτε απευ­θυν­θείς στη Γερ­μα­νία είτε στην Τουρ­κία ή στη Βουλ­γα­ρία, η τιμή τους είναι κατά πολύ χα­μη­λό­τε­ρη από την ελ­λη­νι­κή», υπο­στη­ρί­ζει. Το δε­δο­μέ­νο αυτό στά­θη­κε, άλ­λω­στε, και η αφορ­μή να ανοί­ξει η «κερ­κό­πορ­τα» για τον οδο­ντια­τρι­κό του­ρι­σμό. «Οι οδο­ντί­α­τροι από τη Θράκη, βλέ­πο­ντας πώς εξε­λισ­σό­ταν η κα­τά­στα­ση, άρ­χι­σαν να δί­νουν πα­ραγ­γε­λί­ες σε οδο­ντο­τε­χνί­τες στην Αδρια­νού­πο­λη, τις οποί­ες πα­ρα­λάμ­βα­ναν μέσω Ι.Χ. που περ­νού­σαν κα­θη­με­ρι­νά τα σύ­νο­ρα». Οταν η τα­κτι­κή αυτή έγινε κοινό μυ­στι­κό, σκέ­φθη­καν και οι οδο­ντί­α­τροι από την… άλλη πλευ­ρά να επω­φε­λη­θούν των αδυ­να­μιών του ελ­λη­νι­κού συ­στή­μα­τος, με απο­τέ­λε­σμα να δια­φη­μί­ζουν ολο­κλη­ρω­μέ­να πα­κέ­τα «ια­τρι­κού του­ρι­σμού», όπου εντός τριών ημε­ρών μπο­ρού­σε κά­ποιος να τε­λειο­ποι­ή­σει την οδο­ντο­στοι­χία του… «Οι δου­λειές των δικών μας ερ­γα­στη­ρί­ων έχουν μειω­θεί αι­σθη­τά, 30% με 40%», επι­ση­μαί­νει ο κ. Κλω­νής, ενώ «έχει πε­ριο­ρι­στεί το άνοιγ­μα νέων ερ­γα­στη­ρί­ων, πολ­λοί νέοι συ­νά­δελ­φοι φεύ­γουν για το εξω­τε­ρι­κό και όσοι έχουν κα­το­χυ­ρώ­σει συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά δι­καιώ­μα­τα δεν πε­ρι­μέ­νουν ούτε μέρα…».

Σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα βιω­σι­μό­τη­τας, όμως, κα­ταγ­γέλ­λουν και οι έμπο­ροι ει­σα­γω­γείς οδο­ντια­τρι­κών ειδών, μέσω του Πα­νελ­λη­νί­ου Συλ­λό­γου τους. «Με τον νόμο 3370/2005 επι­βάλ­λε­ται τέλος ετοι­μό­τη­τας των υπη­ρε­σιών ΕΟΦ για επο­πτεία της αγο­ράς και την κά­λυ­ψη εξό­δων ερ­γα­στη­ρια­κών εξε­τά­σε­ων, υπο­λο­γι­ζό­με­νο ως πο­σο­στό 1% (κλι­μα­κού­με­νο) επί των πω­λή­σε­ων επι­χει­ρή­σε­ων ια­τρο­τε­χνο­λο­γι­κού εξο­πλι­σμού», διευ­κρι­νί­ζει στην «Κ» ο πρό­ε­δρος του Συν­δέ­σμου Εμπό­ρων Ει­σα­γω­γέ­ων, κ. Ιω­άν­νης Κούρ­νιας. «Το εν λόγω τέλος ει­σπράτ­τε­ται ως δη­μό­σιο έσοδο και απο­τε­λεί φόρο υπέρ τρί­των, οφεί­λε­ται όμως η κα­τάρ­γη­σή του, επει­δή είναι αντι­πα­ρα­γω­γι­κό και υπο­θάλ­πει τον αθέ­μι­το αντα­γω­νι­σμό», υπο­γραμ­μί­ζει ο ίδιος. Οπως μά­λι­στα ισχυ­ρί­ζε­ται, ο ίδιος ο ΕΟΦ (Εθνι­κός Ορ­γα­νι­σμός Φαρ­μά­κων) δεν δια­θέ­τει την κα­τάλ­λη­λη υπο­δο­μή ώστε να πραγ­μα­το­ποιεί ελέγ­χους σε οδο­ντια­τρι­κά υλικά και μη­χα­νή­μα­τα. «Κα­τα­λο­γί­ζει σε μι­κρές επι­χει­ρή­σεις δυ­σβά­στα­χτα ποσά, που κυ­μαί­νο­νται από 30.000 έως 70.000 και η επι­βο­λή μά­λι­στα δεν γί­νε­ται επί των κερ­δών, αλλά ανα­δρο­μι­κά πε­ρί­που 1% επί των πω­λή­σε­ων με ελέγ­χους που ξε­κί­νη­σαν κα­ται­γι­στι­κά το 2013 για όλα τα προη­γού­με­να έτη». Στο πλαί­σιο, όμως, της ελεύ­θε­ρης αγο­ράς, ο εν λόγω φόρος θέτει ζή­τη­μα αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού, καθώς «οι αλ­λο­δα­ποί εξα­γω­γείς έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να πω­λούν απευ­θεί­ας σε Ελ­λη­νες κα­τα­να­λω­τές χωρίς τη με­σο­λά­βη­ση και το… χα­ρά­τσι του ΕΟΦ».

Επι­πλέ­ον, προ­ϊ­ό­ντα που έχουν ήδη νο­μί­μως τεθεί σε κυ­κλο­φο­ρία στην Κοινή Αγορά και φέ­ρουν τη σή­μαν­ση «CE», δεν χρή­ζουν πε­ραι­τέ­ρω αδειο­δό­τη­σης από το εκά­στο­τε κρά­τος-μέλος, σύμ­φω­να με την οδη­γία 92/43/ΕΟΚ. Μοι­ραία, αν το τέλος δεν κα­ταρ­γη­θεί, όπως έχει συμ­βεί με άλ­λους φό­ρους υπέρ τρί­των, το κό­στος του θα «με­τα­κυ­λι­σθεί» στον ασθε­νή. Στο ερώ­τη­μα, επο­μέ­νως, γιατί η φρο­ντί­δα των δο­ντιών μας έχει κα­τα­ντή­σει τόσο ακρι­βό εγ­χεί­ρη­μα η απά­ντη­ση δεν είναι τόσο απλή.

Κα­θη­με­ρι­νή