“Τι σηματοδοτεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση η μετά- Μέρκελ εποχή…”-Γράφει η Ελευθερία Φτακλάκη

Η ‘Σι­δη­ρά Κυρία’ της Ευ­ρώ­πης μετά από 13 χρό­νια επι­κρά­τη­σης της στην πο­λι­τι­κή σκηνή της Γερ­μα­νί­ας,  ανα­κοί­νω­σε  την απο­χώ­ρη­ση της από την ενερ­γό πο­λι­τι­κή μόλις ολο­κλη­ρώ­σει την 4η συ­νε­χό­με­νη θη­τεία της το 2021, ανοί­γο­ντας έτσι το δρόμο για την εκλο­γή νέας ηγε­σί­ας στο τι­μό­νι του Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κού κόμ­μα­τος. Θρυαλ­λί­δα αυτής της εξαγ­γε­λί­ας απο­τέ­λε­σε σαφώς η συ­ντρι­πτι­κή ήττα που υπέ­στη το κόμμα της στο κρα­τί­διο της Έσσης, όμως σε αυτή την από­φα­ση της σί­γου­ρα προ­σμε­τρή­θη­καν τα απο­γοη­τευ­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα των εκλο­γών στη Βαυα­ρία  καθώς και οι τρι­βές που υπάρ­χουν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα στους κόλ­πους του με­γά­λου κυ­βερ­νη­τι­κού συ­να­σπι­σμού.

Είναι κοινά απο­δε­κτό πως η δή­λω­ση της πιο ισχυ­ρής ηγέ­τι­δας της Ευ­ρώ­πης απο­τε­λεί μια γεν­ναία, ξε­κά­θα­ρη και έντι­μη πο­λι­τι­κή πράξη απέ­να­ντι στον γερ­μα­νι­κό λαό,  στο πο­λι­τι­κό  της κόμμα αλλά και στην υστε­ρο­φη­μία της !! Άλ­λω­στε, δεν είναι τυ­χαί­ος ο τί­τλος της  «Mutti » που της έχει  προσ­δώ­σει ο γερ­μα­νι­κός λαός!!!

Η ισχυ­ρή Κα­γκε­λά­ριος όμως έδει­ξε τη δύ­να­μη της και σε  ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο καθώς επι­κρά­τη­σε τη τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία ως η ηγέ­τι­δα της Ένω­σης με πολ­λές πο­λι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες στο ενερ­γη­τι­κό της στο δρόμο της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης. Κα­τα­λυ­τι­κή ήταν δε η συμ­βο­λή της στην επι­βο­λή της πο­λι­τι­κής λι­τό­τη­τας στα κράτη – μέλη της  ΕΕ με το Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας και Ανά­πτυ­ξης το 2008 ως ‘αντί­δο­το’ στην οι­κο­νο­μι­κή κρίση αλλά και η στάση της σε μια ‘ανοι­κτή’ και ανε­κτι­κή’ με­τα­να­στευ­τι­κή πο­λι­τι­κή… Δυο πο­λι­τι­κές επι­λο­γές  που ναι μεν έπλη­ξαν την πο­λι­τι­κή της ει­κό­να,  όμως τε­λι­κά δεν κα­τά­φε­ραν να απο­δυ­να­μώ­σουν την πα­ντο­δυ­να­μία της όχι μόνο ως η ηγέ­τι­δα της Ένω­σης αλλά και του ελεύ­θε­ρου κό­σμου, κατά δή­λω­ση του τ. Αμε­ρι­κα­νού Πρό­ε­δρου, Μπα­ράκ Ομπά­μα όταν απο­χω­ρού­σε  από την ενερ­γό πο­λι­τι­κή …

Τα ερω­τή­μα­τα που ευ­λό­γως γεν­νιού­νται μετά από αυτή τη δή­λω­ση αφο­ρούν στις εξε­λί­ξεις που θα ακο­λου­θή­σουν σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο καθώς η ισχυ­ρή πα­ρου­σία της Μέρ­κελ στο ευ­ρω­παϊ­κό γί­γνε­σθαι ενί­σχυ­σε το στοι­χείο του δια­κυ­βερ­νη­τι­σμού στη λει­τουρ­γία της ΕΕ. Επο­μέ­νως, η απο­χώ­ρη­ση της δη­μιουρ­γεί ένα κενό ισχύ­ος που πρέ­πει να κα­λυ­φθεί από έναν άλλο ηγέτη κρά­τους ή από μια ισχυ­ρή προ­σω­πι­κό­τη­τα στο χώρο των υπε­ρε­θνι­κών ορ­γά­νων της Ένω­σης.

Η ΕΕ απο­τε­λεί πο­λι­τι­κό φορέα, παρά τα έντο­να τε­χνο­κρα­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του και πρέ­πει να έχει πο­λι­τι­κή ηγε­σία. Με όραμα και ισχύ. Όχι απλώς έναν ικανό δια­χει­ρι­στή. Και αυτό είναι το πρώ­τι­στο ερώ­τη­μα που θέτει η απο­χώ­ρη­ση Μέρ­κελ.

Ποιος θα «μπει στα πα­πού­τσια» της; Θα είναι ο Γάλ­λος πρό­ε­δρος κ. Εμ.Μα­κρόν; Θα υπάρ­ξει μια ισχυ­ρή προ­σω­πι­κό­τη­τα πχ στην προ­ε­δρία της Κο­μι­σιόν; Με δε­δο­μέ­νη την ενί­σχυ­ση ακραί­ων ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κών τά­σε­ων και εν όψει των εκλο­γών του Μαΐου 2019, το ερώ­τη­μα απο­κτά υπαρ­ξια­κή διά­στα­ση για την ίδια την ΕΕ. Ίσως πρέ­πει και η ίδια η κ. Μέρ­κελ να φρο­ντί­σει για την ευ­ρω­παϊ­κή της κλη­ρο­νο­μιά…

Όμως σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η Ένωση πρέ­πει να με­τε­ξε­λι­χθεί σε σύ­στη­μα αξιών που θα υπη­ρε­τού­νται από τα πρό­σω­πα και όχι σε σύ­στη­μα προ­σώ­πων που θα διευ­κο­λύ­νο­νται από τις αξίες. Η Μέρ­κελ θα μπο­ρού­σε να αφή­σει αυτή τη κλη­ρο­νο­μιά στην ΕΕ. Γιατί όπως έλεγε και ο Jean Monnet «τί­πο­τα δεν γί­νε­ται χωρίς αν­θρώ­πους αλλά τί­πο­τε δεν διαρ­κεί χωρίς θε­σμούς»…