“Πυρά” Τσακαλώτου κατά Τόμσεν: Δεν “συμφωνήσαμε” σε υψηλά πλεονάσματα οικειοθελώς

2) Ότι η υπέρ­βα­ση των συμ­φω­νη­μέ­νων στό­χων δεν ήταν επι­λο­γή της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης αλλά απο­τέ­λε­σμα των συ­στη­μα­τι­κών αστο­χιών στις “επι­στη­μο­νι­κές” προ­βλέ­ψεις των στε­λε­χών του ΔΝΤ, που οδη­γού­σαν στην επι­βο­λή πε­ρισ­σό­τε­ρων μέ­τρων.

3) Ότι η πα­ρέμ­βα­ση του ΔΝΤ ήταν πάντα ασύμ­με­τρη, και πήρε την από­φα­ση του να μην συμ­με­τέ­χει στο πρό­γραμ­μα την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Μέχρι το τέλος του προ­γράμ­μα­τος “συμ­βού­λευε” τους πι­στω­τές να μειώ­σουν τα πλε­ο­νά­σμα­τα και να κά­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα για το χρέος, αλλά ποτέ αυτή η πίεση δεν είχε δό­ντια – δεν υπήρ­χε απει­λή ότι αυτό πρέ­πει να γίνει έγκαι­ρα για να εξα­σφα­λι­στεί η συμ­με­το­χή του ΔΝΤ.

5) Ότι η εμ­μο­νή του κ. Τόμ­σεν για χα­μη­λό­τε­ρες συ­ντά­ξεις και χα­μη­λό­τε­ρο αφο­ρο­λό­γη­το έκανε και κάτι ακόμα. Ζη­μί­ω­σε το επι­στη­μο­νι­κό κύρος του ΔΝΤ. Με προ­βλέ­ψεις για ανά­πτυ­ξη και πλε­ο­νά­σμα­τα που δεν στη­ρι­ζό­ταν στα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να της οι­κο­νο­μί­ας, αλλά χρη­σι­μο­ποιού­ταν για άσκη­ση πί­ε­σης για αντι­λαϊ­κές πο­λι­τι­κές. Ακόμα και στις αρχές του 2018 προ­έ­βλε­παν πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 1% (!).

6) Κι ένα τε­λευ­ταίο. Ας απο­φα­σί­σει κά­πο­τε το ΔΝΤ αν το αφή­γη­μα στο υψηλό επί­πε­δο για inclusive growth και άμ­βλυν­ση των ανι­σο­τή­των είναι μόνο για το θε­α­θή­ναι. Γιατί η πίεση της ομά­δας του κ. Τόμ­σεν την πε­ρί­ο­δο 2015-2018 μόνο το inclusive growth και τη μεί­ω­ση των ανι­σο­τή­των δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν”.