Κατέρρευσε αμέσως μετά… Έβαλε το κεφάλι του στα χέρια του και ξέσπασε σε λυγμούς- Ήρωες στο Αιγαίο

Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να τον απο­κα­λέ­σει ήρωα. Η ει­κό­να, χθες το πρωί, ενός άντρα μέχρι κει πάνω να κάνει τε­χνη­τή ανα­πνοή σε ένα μωρό τόσο δα, μόλις δυο χρό­νων, από την ώρα του κα­τά­πλου μέχρι την ώρα που το άφησε στα χέρια των δια­σω­στών του ΕΚΑΒ, ήταν συ­γκλο­νι­στι­κή. Ακόμα πιο πολύ, η ει­κό­να του αξιω­μα­τι­κού αυτού, του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, του αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χου Κυ­ριά­κου Πα­πα­δό­που­λου, κυ­βερ­νή­τη του πλω­τού σκά­φους 602, που κα­τέρ­ρευ­σε αμέ­σως μετά… Έβαλε το κε­φά­λι του στα χέρια του και ξέ­σπα­σε σε λυγ­μούς. Δευ­τε­ρό­λε­πτα μετά άκου­γε από την εν­δο­ε­πι­κοι­νω­νία του σκά­φους του, πως υπήρ­χε ένα ακόμα πε­ρι­στα­τι­κό με 40-50 αν­θρώ­πους που κιν­δύ­νευαν σε μια πλα­στι­κή βάρκα μέσα στη φουρ­του­νια­σμέ­νη θά­λασ­σα. «Οι στιγ­μές της προ­σω­πι­κής αδυ­να­μί­ας», λέει μι­λώ­ντας σή­με­ρα το με­ση­μέ­ρι στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «είναι πο­λυ­τέ­λεια, που δεν την έχου­με. Λίγα μίλια πα­ρα­πέ­ρα υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που χρειά­ζο­νται τη βο­ή­θεια μας. Εμείς έχου­με καιρό να κλά­ψου­με…».

Ο 41χρο­νος Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος ξέρει από προ­σφυ­γιά. Γέν­νη­μα θρέμ­μα μιας προ­σφυ­γι­κής οι­κο­γέ­νειας από τη Νι­κο­μή­δεια της Μι­κρα­σί­ας, παιδί μα­στό­ρων της με­ταλ­λο­τε­χνί­ας που πε­ρη­φα­νεύ­ο­νται πως σμί­λε­ψαν τις με­ταλ­λι­κές δάφ­νες στο άγαλ­μα της ελευ­θε­ρί­ας της Μυ­τι­λή­νης, το σήμα κα­τα­τε­θέν της πόλης. Με­γα­λω­μέ­νος από ερ­γά­τες γο­νείς σε έναν λαϊκό μα­χα­λά της Μυ­τι­λή­νης, τη Λα­γκά­δα, από­φοι­τος της Σχο­λής Εμπο­ρο­πλοιάρ­χων των Οι­νου­σών, ναυ­τι­κός πρώτα σε πλοίο του Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού κι από εκεί στο Λι­με­νι­κό Σώμα. Είναι η ει­κό­να του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος σή­με­ρα. Ει­δι­κό­τη­τα του… να σώζει ζωές! Είναι ο μέσος αξιω­μα­τι­κός της Ελ­λη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, ο αξιω­μα­τι­κός που βρί­σκε­ται πίσω από κάθε δελ­τίο Τύπου που μιλά για επι­χει­ρή­σεις έρευ­νας και διά­σω­σης στο Αι­γαίο. Ο απλός κα­θη­με­ρι­νός άν­θρω­πος με οι­κο­γέ­νεια και δυο παι­διά, δυο κο­ρί­τσια 15 και 6 χρό­νων. Ταγ­μέ­νος σε όλη του τη ζωή να υπη­ρε­τεί στα σύ­νο­ρα, πρώτα στον Μό­λυ­βο κι ύστε­ρα στη Μυ­τι­λή­νη. Χωρίς ωρά­ριο με υψηλό αί­σθη­μα κα­θή­κο­ντος και… χα­μη­λές απο­δο­χές κοι­τώ­ντας κάθε πρωί την ακτή απέ­να­ντι.

«Κάθε πε­ρι­στα­τι­κό λέει είναι δια­φο­ρε­τι­κό από το άλλο. Άλλα πρό­σω­πα, άλλα απλω­μέ­να για βο­ή­θεια χέρια, άλλα μάτια που ζη­τούν σω­τη­ρία… Κι όλα αυτά συμ­βαί­νουν με δια­φο­ρε­τι­κό κάθε φορά τρόπο. Γιατί δια­φο­ρε­τι­κή είναι κάθε φορά η ανε­ξέ­λεγ­κτη εκ­δή­λω­ση του πα­νι­κού αυτών των αν­θρώ­πων. Και νιώθω τον εαυτό μου τυ­χε­ρό γιατί οι απώ­λειες όλα αυτά τα χρό­νια σε σχέση με τον αριθ­μό των πε­ρι­στα­τι­κών που αντι­με­τω­πί­σα­με είναι μη­δα­μι­νές».

Ο Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος στα­μά­τη­σε να μετρά τις επι­χει­ρή­σεις διά­σω­σης, στις οποί­ες συμ­με­τεί­χε, τον πρώτο μήνα της θη­τεί­ας του στο Λι­με­νι­κό Σώμα. «Στις πρώ­τες 20 με 30 φορές συ­νει­δη­το­ποί­η­σα πως το να σώ­ζεις αν­θρώ­πους είναι σαν την ανάσα. Ανα­πνέ­εις χωρίς να με­τράς τις ανα­σαι­μιές σου…».

Μιλά για το πλή­ρω­μα του. Τη δεύ­τε­ρη του οι­κο­γέ­νεια. «Το πλή­ρω­μα είναι η συ­νέ­χεια του κα­πε­τά­νιου. Οι άν­θρω­ποι που στη­ρί­ζε­σαι πάνω τους. Αν λεί­ψουν αυτοί θα λεί­ψεις κι εσύ» λέει.

Δεν θυ­μά­ται πό­σους αν­θρώ­πους έσωσε. «Μπο­ρού­με να πούμε χι­λιά­δες. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από αυτά τα άτομα σώ­θη­καν σε δύ­σκο­λες συν­θή­κες. Κι οι συν­θή­κες είναι δύ­σκο­λες είτε πάνω στη βάρκα είναι δυο είτε 102 άν­θρω­ποι. Στα σκο­τει­νά με κά­ποιες θερ­μι­κές κά­με­ρες, με τα κιά­λια προ­σπα­θού­με να εντο­πί­σου­με μέσα στα κύ­μα­τα τη βάρκα, τους αν­θρώ­πους που είναι γαν­τζω­μέ­νοι μέσα ή πάνω ή με­ρι­κές φορές και κάτω από αυτήν…»

«Χθες, άκου­σα από το VHF ένα επι­βα­τι­κό να καλεί σε βο­ή­θεια. Σε λίγα λεπτά βρε­θή­κα­με εκεί. Σώ­σα­με 48 άτομα. Χά­σα­με δυο. Μια γυ­ναί­κα με σω­σί­βιο κι ένα παι­δά­κι που το βρή­κα­με χωρίς σω­σί­βια… Αφή­νουν παι­διά να περ­νάν τη θά­λασ­σα χωρίς σω­σί­βια. Είναι εγκλη­μα­τί­ες…» λέει ο Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος. Σκλη­ρο­τρά­χη­λος που συχνά πυκνά βουρ­κώ­νει. «Ήταν εγκλω­βι­σμέ­νο το παιδί, στο δί­πλω­μα του ημι­βυθ­μι­σμέ­νου φου­σκω­τού σκά­φους… Η θά­λασ­σα ήταν αγριε­μέ­νη. Δώ­σα­με σκοι­νιά, δέ­σα­με το φου­σκω­τό πάνω μας κι αρ­χί­σα­με κρε­μα­σμέ­νοι από το σκά­φος να ανε­βά­ζου­με τον κόσμο… 10-11 παι­διά πρώτα κι ύστε­ρα γυ­ναί­κες και ενή­λι­κες. Σε στιγ­μές απί­στευ­του πα­νι­κού. Σε μια φου­σκω­τή εξά­με­τρη λέμβο κάπου 50 άτομα. Ποιον να πρω­το­σώ­σεις… Ο ένας πα­τού­σε πάνω στον άλλο».

Και κάπου εκεί είδε το δί­χρο­νο παιδί. «Τον ανα­σύ­ρα­με τον μικρό μόλις τον εντο­πί­σα­με. Πα­ρού­σα στην επι­χεί­ρη­ση η δια­σώ­στρια Ζωή Λει­βα­δί­τη. Αυτή πρώτη κι εγώ δεύ­τε­ρος στη μάχη να ζήσει το παιδί… Το έχου­με ξα­να­κά­νει. Άλλες φορές τα κα­τα­φέ­ρα­με άλλες όχι…». Στα­μα­τά να μιλά για λίγο… Παίρ­νει βα­θειά ανάσα και συ­νε­χί­ζει. «Κά­ποια στιγ­μή το παιδί έδωσε ση­μά­δια πως θα ζήσει. Έβγα­λε νερό από το στόμα του κι από τη μύτη του. Συ­νέ­χι­σα να του δίνω το ?φιλί της ζωής?. Χά­ρη­κα, αλλά η χαρά κρά­τη­σε λίγο. Είχα κα­τα­λά­βει πως το παιδί είχε πε­θά­νει, αλλά έλεγα πως δεν μπο­ρεί, θα ζήσει. Πρέ­πει να ζήσει. Μέχρι που το πα­ρέ­δω­σα…».

Τον ρω­τά­με τι τον κάνει τόσο δυ­να­τό. Λένε για αρ­ρώ­στιες που φέρ­νουν οι με­τα­νά­στες… «Έχεις παι­διά του λέμε, σκέ­φτη­κες ποτέ πως μπο­ρεί να φέ­ρεις στο σπίτι μια αρ­ρώ­στια;».

Χα­μο­γε­λά πικρά… «Ναι… Το σκέ­φτο­μαι. Αλλά όχι την ώρα της μάχης. Μετά, στο σπίτι, κά­ποιες φορές ανα­ρω­τιέ­μαι. Αλλά στο σκά­φος όχι. Εκεί πρέ­πει να κάνω αυτό για το οποίο έχω τα­χθεί. Πρέ­πει να βοη­θή­σω αν­θρώ­πους στη θά­λασ­σα και αυτό κάνω. Δεν με νοιά­ζει αν είναι εγκλη­μα­τί­ας, δια­κι­νη­τής ή το παι­δά­κι το χτε­σι­νό. Εγώ πρέ­πει να τον σώσω».

Τον ρω­τά­με πό­σους αν­θρώ­πους έχει σώσει. Δεν θυ­μά­ται. Δεν τους μέ­τρη­σε. Χθες έσωσε με τους συ­να­δέλ­φους του στο 602, 88. Ρω­τά­με αν τους θυ­μά­ται… «Όχι», λέει. «Δεν τους θυ­μά­μαι. Στον δρόμο όμως όταν με βλέ­πουν και μέχρι να φύ­γουν με θυ­μού­νται αυτοί. Όταν με βλέ­πουν με χαι­ρε­τά­νε, μου χα­μο­γε­λά­νε… με­γά­λο πράγ­μα είναι αυτό. Και δεν πλη­ρώ­νε­ται με τί­πο­τα στον κόσμο»

Τον ρω­τά­με αν θυ­μά­ται αυ­τούς που έχασε… «Αυ­τούς που χά­θη­καν μπρο­στά μου;» ρωτά. Ναι αυ­τούς.

Ο σκλη­ρός αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, ο κυ­βερ­νή­της του πλω­τού σκά­φους 602 βουρ­κώ­νει για μια ακόμα φορά. «Αυτοί όλοι είναι ο εφιάλ­της μου λέει. Δε νιώθω ένο­χος για το ότι χά­θη­καν. Λέω μόνο θα έπρε­πε να ζή­σουν…».

Τον απο­χαι­ρε­τά­με. Μπαί­νει μέσα στην κα­μπί­να του σκά­φους. Όπου να ?ναι το VHF θα τον ξα­να­κα­λέ­σει σε μια ακόμα επι­χεί­ρη­ση διά­σω­σης…

ΑΠΕ-ΜΠΕ