Η ελληνοτουρκική κρίση έχει φθάσει σε οριακό σημείο – Συνεχίζεται ο “πόλεμος νεύρων”

Η ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή κρίση, όπως όλα τα στοι­χεία και δε­δο­μέ­να μαρ­τυ­ρούν, έχει φθά­σει σε ορια­κό ση­μείο. Η δι­πλω­μα­τία τεί­νει να εξα­ντλή­σει τις δυ­να­τό­τη­τές της, μετά τις όποιες πα­ρεμ­βά­σεις και εκ­κλή­σεις Τραμπ και Μέρ­κελ. Ει­κά­ζου­με ότι κάτι απέ­δω­σαν, αλλά επι­σή­μως ουδέν ακόμη.

Μέχρι να μά­θου­με για κά­ποια συ­νά­ντη­ση τύπου Βε­ρο­λί­νου, η ανα­μέ­τρη­ση θα εξε­λίσ­σε­ται στο «πεδίο», όπως συ­νη­θί­ζει να λέει ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν. Δη­λα­δή στη θά­λασ­σα, ανα­το­λι­κά του 28ου Με­σημ­βρι­νού, εντός της ελ­λη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας, δυ­τι­κά της Κύ­πρου και του Κα­στελ­λο­ρί­ζου, νο­τιο­α­να­το­λι­κά της Κρή­της και νο­τί­ως της Ρόδου, της Κάσου και της Καρ­πά­θου. Εκεί, όπου συ­γκε­ντρώ­νε­ται πλή­θος ναυ­τι­κών και αε­ρο­πο­ρι­κών δυ­νά­με­ων, παί­ζε­ται στην πα­ρού­σα φάση το παι­χνί­δι της τουρ­κι­κής διεκ­δί­κη­σης και ανα­δει­κνύ­ο­νται οι δυ­να­τό­τη­τες της ελ­λη­νι­κής άμυ­νας και απο­τρο­πής. Σε αυτή λοι­πόν την επί­μα­χη ζώνη διε­ξά­γε­ται «πό­λε­μος» νεύ­ρων και δια­τη­ρεί­ται εύ­θραυ­στη ισορ­ρο­πία ικανή να οδη­γή­σει σε θερμό επει­σό­διο, τις δια­στά­σεις του οποί­ου κα­νείς δεν μπο­ρεί να προ­δια­γρά­ψει. Η δια­φο­ρά είναι ότι εκεί δεν ασκού­νται πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, παρά μόνο στρα­τιω­τι­κές, η ψυ­χραι­μία και οι αντο­χές των οποί­ων δο­κι­μά­ζο­νται διαρ­κώς, επί πολ­λές ημέ­ρες.

Η αξιό­μα­χη ηγε­σία

των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων

Οι ελ­λη­νι­κές δυ­νά­μεις ωστό­σο έχουν το προ­νό­μιο να είναι ετοι­μο­πό­λε­μες, καθώς τε­λούν σε κα­θε­στώς πραγ­μα­τι­κής άσκη­σης εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, εξαι­τί­ας της μό­νι­μης προ­κλη­τι­κό­τη­τας των Τούρ­κων. Και επι­πλέ­ον τυ­χαί­νει στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία να δια­θέ­τουν απο­λύ­τως επαγ­γελ­μα­τι­κή και αξιό­μα­χη ηγε­σία σε όλα τα επί­πε­δα. Μπο­ρεί η ηγε­σία των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων να μην είναι γνω­στή στο πα­νελ­λή­νιο, αλλά είναι αυτή που βρί­σκε­ται σε συ­νε­χή ετοι­μό­τη­τα για τη δια­φύ­λα­ξη της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας.

Ο αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Φλώ­ρος είναι αξιω­μα­τι­κός των ει­δι­κών δυ­νά­με­ων, λο­κα­τζής, πε­ζο­ναύ­της, αλε­ξι­πτω­τι­στής και «βα­τρα­χάν­θρω­πος». Διε­τέ­λε­σε διοι­κη­τής του Α’ Κλά­δου (επι­χει­ρή­σεις), διοι­κη­τής Στρα­τιάς, υπη­ρέ­τη­σε στο να­τοϊ­κό στρα­τη­γείο στη Mons και εν συ­νε­χεία επι­τε­λής, υπαρ­χη­γός και τέλος αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ. Χαί­ρει γε­νι­κής εκτι­μή­σε­ως και απο­λαμ­βά­νει την εμπι­στο­σύ­νη της πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας, καθώς δια­κρί­νε­ται για την ψυ­χραι­μία, την άρτια και αξιό­πι­στη ενη­μέ­ρω­ση που πα­ρέ­χει, καθώς και για τις ορ­γα­νω­τι­κές ικα­νό­τη­τες που απο­δε­δειγ­μέ­να δια­θέ­τει.

Ο αρ­χη­γός του ΓΕΣ Χα­ρά­λα­μπος Λα­λού­σης από τα Φι­λια­τρά Μεσ­ση­νί­ας είναι μαυ­ρο­σκού­φης, αξιω­μα­τι­κός των τε­θω­ρα­κι­σμέ­νων. Υπη­ρέ­τη­σε σε νευ­ραλ­γι­κές θέ­σεις, όπως στο Κέ­ντρο Χει­ρι­σμού Κρί­σε­ων, σε νησιά, ως διοι­κη­τής Με­ραρ­χί­ας Πε­ζι­κού και διοι­κη­τής της Σχο­λής Ευ­ελ­πί­δων, και εν συ­νε­χεία του Δ’ Σώ­μα­τος Στρα­τού. Κά­το­χος με­τα­πτυ­χια­κού Ιστο­ρί­ας, Αρ­χαιο­λο­γί­ας, Φι­λο­σο­φι­κής με ει­δί­κευ­ση στην Ιστο­ρία Χωρών Χερ­σο­νή­σου και Τουρ­κο­λο­γί­ας. Οι εμπει­ρί­ες του πολ­λές, με τε­λευ­ταία αυτή της πρό­σφα­της κρί­σης του Εβρου. Ο αρ­χη­γός ΓΕΝ αντι­ναύ­αρ­χος (Μ) Στυ­λια­νός Πε­τρά­κης, μέχρι πρό­τι­νος αρ­χη­γός Στό­λου από το Ρέ­θυ­μνο, είχε υπη­ρε­τή­σει ανά­με­σα στα άλλα σε φρε­γά­τα, αντι­τορ­πι­λι­κά, τορ­πι­λα­κά­τους, στη διοί­κη­ση Τα­χέ­ων Σκα­φών και σε επι­τε­λι­κές θέ­σεις. Υπη­ρέ­τη­σε ακό­λου­θος Αμυ­νας στο Κάιρο και ναυ­τι­κός ακό­λου­θος στη Ρώμη. Γνω­ρί­ζει τις θά­λασ­σές μας από πρώτο χέρι, μπο­ρεί να κα­θο­δη­γή­σει και να εμπνεύ­σει τα πλη­ρώ­μα­τα του Στό­λου που εδώ και καιρό πα­ρα­μέ­νει εκεί έξω σε κα­τά­στα­ση επι­φυ­λα­κής.

Ο αρ­χη­γός ΓΕΑ αντι­πτέ­ραρ­χος (Ι) Γε­ώρ­γιος Μπλιού­μης από την Ελασ­σό­να με 3.200 πτή­σεις στο ενερ­γη­τι­κό του, χει­ρι­στής μα­χη­τι­κών αε­ρο­σκα­φών F-4Ε και F-16C/D, έχει υπη­ρε­τή­σει στις πιο νευ­ραλ­γι­κές θέ­σεις της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας και ως επι­τε­λής του ΝΑΤΟ στις ΗΠΑ. Προ­τού γίνει Α/ΓΕΑ είχε το­πο­θε­τη­θεί αρ­χη­γός Τα­κτι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας στη Λά­ρι­σα, από όπου εξε­λίσ­σε­ται και συ­ντο­νί­ζε­ται όλο το έργο της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας. Είχε επι­λε­γεί από την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση και δια­τη­ρή­θη­κε στη θέση του και από την πα­ρού­σα. Θε­ω­ρεί­ται δυ­να­μι­κός αε­ρο­πό­ρος και είναι αυτός που ορ­γά­νω­σε προ­σφά­τως την αθέ­α­τη με­τά­βα­ση των F-16 στην Κύπρο. Και οι τέσ­σε­ρις δε, συ­νο­δεύ­ο­νται, σε επι­τε­λι­κές θέ­σεις και στις επι­μέ­ρους μο­νά­δες, από πρό­σω­πα ξε­χω­ρι­στά, από ιδιαί­τε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες με εμπει­ρί­ες στο «πεδίο», όπως ο αντι­πλοί­αρ­χος Γιάν­νης Σαλ­λιά­ρης της φρε­γά­τας «Λή­μνος», ο οποί­ος εν­δει­κτι­κά ανα­φέ­ρω, πέραν των απο­δε­δειγ­μέ­νων επι­χει­ρη­σια­κών ικα­νο­τή­των, δια­θέ­τει δύο με­τα­πτυ­χια­κούς τί­τλους ηλε­κτρο­λό­γου μη­χα­νι­κού και ομι­λεί τρεις ξένες γλώσ­σες: αγ­γλι­κά, γερ­μα­νι­κά και γαλ­λι­κά. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός πά­ντως είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τις επι­δό­σεις και την αντί­δρα­ση των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων. Θε­ω­ρεί ότι τον βο­ή­θη­σαν πραγ­μα­τι­κά να επι­τύ­χει τους στό­χους που έχει θέσει από την εκ­δή­λω­ση της ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής κρί­σης. Αυτή την ώρα πι­στεύ­ει ότι η κα­τά­στα­ση έχει ισορ­ρο­πή­σει, ότι μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζει στα ίσια τον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν, καθώς γνω­ρί­ζει πια ότι τυχόν ανα­μέ­τρη­ση στο πεδίο θα έχει βα­ρύ­τα­το κό­στος για την Τουρ­κία. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης θε­ω­ρεί ότι με τη βο­ή­θεια των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων κέρ­δι­σε τον χρόνο που ήθελε προ­κει­μέ­νου να κα­τα­δεί­ξει σε όλο τον κόσμο την ευ­θύ­νη της γεί­το­νος. Πλέον όλοι αντι­λαμ­βά­νο­νται τι συμ­βαί­νει στη Νο­τιο­α­να­το­λι­κή Με­σό­γειο και ποιος ήρ­ξα­το χει­ρών αδί­κων. Πράγ­μα που φέρ­νει όλη τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα απέ­να­ντι στον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν, κα­θι­στώ­ντας απο­λύ­τως προ­βλη­μα­τι­κά τα όποια σχέ­διά του.

Ο άτολ­μος Στόλ­τεν­μπεργκ

Ο Γενς Στόλ­τεν­μπεργκ, γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του ΝΑΤΟ, δεν χαί­ρει ιδιαί­τε­ρης εκτι­μή­σε­ως στο ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα εξαι­τί­ας της ατολ­μί­ας του και της τάσης του να δι­καιο­λο­γεί την Τουρ­κία, την οποία θε­ω­ρεί ως μία από τις με­γά­λες στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις του ΝΑΤΟ και άρα πο­λύ­τι­μη. Την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, πριν από την άτυπη σύ­νο­δο των υπουρ­γών Αμυ­νας της ΕΕ, μι­λού­σε πάλι για «πνεύ­μα συμ­μα­χι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης», ανα­γκά­ζο­ντας τον Νίκο Πα­να­γιω­τό­που­λο να του επι­ση­μά­νει στην τετ α τετ συ­νά­ντη­ση που είχαν στο πε­ρι­θώ­ριο της Συ­νό­δου ότι η πο­λι­τι­κή των ίσων απο­στά­σε­ων είναι επι­ζή­μια για τη Συμ­μα­χία, η οποία απο­δέ­χε­ται τις μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες της Τουρ­κί­ας. Ο κ. Στόλ­τεν­μπεργκ, προ­σπα­θώ­ντας να κα­τα­λά­βει τις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις, ρώ­τη­σε τον υπουρ­γό Αμυ­νας τι εν­νο­εί η κυ­βέρ­νη­ση όταν λέει ότι πε­ρι­μέ­νει από την Τουρ­κία να απο­σύ­ρει όλα τα πλοία της από τη Με­σό­γειο. «Ολα ση­μαί­νει όλα. Και το «Ορούτς Ρέις» και τα πο­λε­μι­κά που το συ­νο­δεύ­ουν» του απά­ντη­σε ο κ. Πα­να­γιω­τό­που­λος. Αυτός και μόνο ο διά­λο­γος δεί­χνει τι πα­γό­βου­να έχει να σπά­σει η ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία. Στο κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης πα­ρα­κο­λου­θούν με αγω­νία τις εξε­λί­ξεις. Ο κ. Τσί­πρας αξιο­ποιεί έως έναν βαθμό τόσο την ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή κρίση όσο και αυτή της παν­δη­μι­κής έξαρ­σης προ­κει­μέ­νου να προ­σπε­ρά­σει τη «δια­δι­κτυα­κή εσω­κομ­μα­τι­κή σκια­μα­χία» στους κόλ­πους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Μας διευ­κρί­νι­σαν αρ­μο­δί­ως ωστό­σο ότι η Λούκα Κα­τσέ­λη (φω­το­γρα­φία), η οποία κά­ποια στιγ­μή «ερέ­θι­σε» τον κ. Τσα­κα­λώ­το, πα­ρέ­δω­σε στον κ. Τσί­πρα κεί­με­νο-αντι­πρό­τα­ση που της είχε ζη­τη­θεί για την έκ­θε­ση Πισ­σα­ρί­δη, ενώ θα συ­νε­χί­σει να προ­σφέ­ρει συμ­βου­λευ­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα υπη­ρε­σί­ες στον πρό­ε­δρο του κόμ­μα­τος, αλλά δεν πρό­κει­ται να απο­κτή­σει κομ­μα­τι­κές ή ορ­γα­νω­τι­κές ιδιό­τη­τες ασυμ­βί­βα­στες προς τη θέση της διευ­θύ­νου­σας συμ­βού­λου στην Ενωση Δι­καιού­χων Ελ­λη­νι­κής Μου­σι­κής (ΕΔΕΜ). Πα­ρε­μπι­πτό­ντως να ση­μειώ­σω ότι η Λούκα Κα­τσέ­λη δεν ανα­στά­τω­σε μόνο το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης αλλά και τον ευρύ κύκλο των δη­μιουρ­γών. Στην αρχή ήσαν όλοι εν­θου­σια­σμέ­νοι, αλλά προ­ϊ­ό­ντος του χρό­νου εμ­φα­νί­ζο­νται αντι­δρά­σεις και εκ­δη­λώ­νο­νται αμ­φι­σβη­τή­σεις. Επι­φα­νείς δη­μιουρ­γοί την κα­τη­γο­ρούν ότι είναι προ­πά­ντων πο­λι­τι­κός, ότι δι­χά­ζει και δεν ενο­ποιεί και, το χει­ρό­τε­ρο, ότι «κο­στί­ζει πολλά». Οπότε μάλ­λον δεν φαί­νε­ται να μα­κροη­με­ρεύ­ει ούτε στην ΕΔΕΜ…

ΒΗ­ΜΑ­το­δό­της