Η αρχειοθέτηση των υποκλοπών της ΕΥΠ

Η ΑΡ­ΧΕΙΟ­ΘΕ­ΤΗ­ΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟ­ΚΛΟ­ΠΩΝ ΤΗΣ ΕΥΠ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙ­ΣΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒ. ΕΠΙ­ΚΡΑ­ΤΕΙΑΣ

Ο κω­δι­κο­ποι­η­μέ­νος νόμος περί Εθνι­κής Υπη­ρε­σί­ας Πλη­ρο­φο­ριών (ΕΥΠ) προ­βλέ­πει, ότι «η ΕΥΠ έχει Απο­στο­λή (στα πλαί­σια του Συ­ντάγ­μα­τος και των νόμων) : (α) την προ­στα­σία εν γένει των εθνι­κών στρα­τη­γι­κών συμ­φε­ρό­ντων, (β) την πρό­λη­ψη & αντι­με­τώ­πι­ση δρα­στη­ριο­τή­των που συ­νι­στούν απει­λή κατά : – του δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος – των θε­με­λιω­δών δι­καιω­μά­των του αν­θρώ­που – της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας & της εθνι­κής ασφά­λειας του Ελ­λη­νι­κού Κρά­τους – και του εθνι­κού πλού­του της χώρας μας, (γ) την πρό­λη­ψη – αντι­με­τώ­πι­ση δρα­στη­ριο­τή­των τρο­μο­κρα­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων καθώς και άλλων ομά­δων ορ­γα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος».

Άρα, όταν οι υπη­ρε­σί­ες της ΕΥΠ υπο­κλέ­πτουν συ­νο­μι­λί­ες κά­ποιου έλ­λη­να πο­λί­τη, πρέ­πει να έχουν εντο­λή, να τον πα­ρα­κο­λου­θή­σουν ως ύπο­πτο τέ­λε­σης πρά­ξε­ων, που εμπί­πτουν στην προ­α­να­φερ­θεί­σα Απο­στο­λή της. Κάθε άλλη υπο­κλο­πή, που απο­βλέ­πει σε άλ­λους σκο­πούς, είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή, πα­ρά­νο­μη και φυ­σι­κά κο­λά­σι­μη.

Προ­χθές, πε­ρί­που δυο χρό­νια μετά την απο­κά­λυ­ψη του σκαν­δά­λου των υπο­κλο­πών, η ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου απο­φάν­θη­κε, ότι η ΕΥΠ έκανε νό­μι­μα όλες τις υπο­κλο­πές των επι­κοι­νω­νιών (τις γνω­στές & απο­δε­δειγ­μέ­νες) και του κ. Νίκου Αν­δρου­λά­κη και έβαλε στο αρ­χείο αυτές τις υπο­κλο­πές της πρω­θυ­πουρ­γι­κής ΕΥΠ (αφού άμε­σος πο­λι­τι­κός προϊ­στά­με­νος της είναι ο πρω­θυ­πουρ­γός) και ίσως (λέει το πό­ρι­σμα) να φταί­νε κά­ποιοι ιδιώ­τες για κά­ποια … πλημ­με­λή­μα­τα ! (απο­φάν­θη­κε και για τον πι­θα­νό βαθμό ενο­χής !).

Άρα, σύμ­φω­να με το πό­ρι­σμα της κας Αδει­λί­νη, αφού η ΕΥΠ υπέ­κλε­πτε νό­μι­μα τις συ­νο­μι­λί­ες του κ. Νίκου Αν­δρου­λά­κη, ση­μαί­νει πως αυτός που έδωσε την εντο­λή να υπο­κλέ­πτο­νται τα τη­λε­φω­νή­μα­τα του προ­έ­δρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ, έκρι­νε πως είναι ύπο­πτος, για τέ­λε­ση πρά­ξε­ων, από αυτές που ανα­φέ­ρω στην πα­ρα­πά­νω πρώτη πα­ρά­γρα­φο.

·       Άραγε, ποιος έδωσε την εντο­λή ;  Υπο­ψιά­ζε­στε κά­ποιον ;

Σε πλήρη αντί­θε­ση με το προ­φα­νές συ­μπέ­ρα­σμα (που προ­α­νέ­φε­ρα) της διο­ρι­σμέ­νης από τον πρω­θυ­πουρ­γό ει­σαγ­γε­λέ­ως του Αρεί­ου Πάγου, ο κ. Μη­τσο­τά­κης, στο debate των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών της 10ης Μαϊου 2023, είπε «Οι εξη­γή­σεις που δό­θη­καν, γι’ αυτές τις πα­ρα­κο­λου­θή­σεις, δεν ήταν επαρ­κείς. Ο κ. Αν­δρου­λά­κης δεν απο­τε­λεί κα­νέ­να απο­λύ­τως εθνι­κό κίν­δυ­νο για την ασφά­λεια της χώρας και ΔΕΝ ΕΠΡΕ­ΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ  ΣΕ ΚΑ­ΘΕ­ΣΤΩΣ ΠΑ­ΡΑ­ΚΟ­ΛΟΥ­ΘΗ­ΣΗΣ».

·      Άρα – κατά τον κ. Μη­τσο­τά­κη – αυτός που έδωσε την εντο­λή να μπεί ο κ. Ν. Αν­δρου­λά­κης σε κα­θε­στώς πα­ρα­κο­λού­θη­σης, θα πρέ­πει να λο­γο­δο­τή­σει στην Δι­καιο­σύ­νη. Όμως, η κα Αδει­λί­νη λέει όχι !  Στο αρ­χείο !…

Δηλ, αυτός που έδωσε εντο­λή έχει το ακα­τα­δί­ω­κτο !   Άραγε, ποιος να είναι ;…

Και δεν φθά­νουν όλ’ αυτά, ο νόμος περί ΕΥΠ (βλ. την 1η πα­ρά­γρα­φο του άρ­θρου) λέει, ότι η Απο­στο­λή της ΕΥΠ ασκεί­ται «στα πλαί­σια του Συ­ντάγ­μα­τος … και προ­λαμ­βά­νει & αντι­με­τω­πί­ζει απει­λές κατά των θε­με­λιω­δών δι­καιω­μά­των του αν­θρώ­που». Και όμως η πρω­θυ­πουρ­γι­κή ΕΥΠ : (α) πα­ρα­βί­α­ζε το θε­με­λιώ­δες δι­καί­ω­μα του κ. Νίκου Αν­δρου­λά­κη (αυτού, που κατά την ρητή δή­λω­ση του πρω­θυ­πουρ­γού «δεν θα έπρε­πε να είναι σε κα­θε­στώς πα­ρα­κο­λού­θη­σης») για ιδιω­τι­κό­τη­τα των τη­λε­φω­νι­κών συ­νο­μι­λιών του και (β) αρ­νεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί (όπως το Σύ­νταγ­μα επι­τάσ­σει) στην Ομό­φω­νη Από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, να ενη­με­ρώ­σει τον πρό­ε­δρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ, για ποιόν λόγο υπο­κλέ­πτο­ντο οι συ­νο­μι­λί­ες του.

·      Και για όλ’ αυτά που δια­πράτ­το­νται από την ΕΥΠ, ο άμε­σος πο­λι­τι­κός προϊ­στά­με­νος της – δη­λα­δή ο πρω­θυ­πουρ­γός – σιωπά !  Άραγε, με τις εντο­λές ποιου η ΕΥΠ πα­ρα­βιά­ζει το Σύ­νταγ­μα ; Υπο­ψιά­ζε­στε κά­ποιον ;

·      Και η ει­σαγ­γε­λέ­ας του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου διέ­πε­ται από τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό πνεύ­μα (πρά­ξεις της Διοί­κη­σης στο αρ­χείο …), από αυτό της Ομό­φω­νης Από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας του Ανώ­τα­του Διοι­κη­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου (η Διοί­κη­ση οφεί­λει να ενη­με­ρώ­σει τον  θι­γό­με­νο από της πρά­ξεις της), που είναι αρ­μό­διο, να εκ­δι­κά­ζει και τις τυχόν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές πρά­ξεις της Διοί­κη­σης σε όλα τα επί­πε­δα.