«Στο καμένο δάσος απαγορεύεται η αναδάσωση με τη λογική που γίνεται σήμερα»

Μια πρό­σφατη φράση του Χρήστου Ζερεφού – ότι «η στρα­τη­γική μας επι­δέ­χε­ται βελ­τί­ωση» – στο πλαίσιο συνέ­ντευ­ξης Τύπου που παρα­χώ­ρησε ο υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας με φόντο τις αλλε­πάλ­λη­λες δασικές πυρ­κα­γιές ανά την επι­κρά­τεια εν μέσω ακραίων κλι­μα­τι­κών φαι­νο­μέ­νων, πυρο­δό­τησε προ­βλη­μα­τι­σμό γύρω από το πώς εννοεί ο καθη­γη­τής τη βελ­τί­ωση αλλά και το ποιο θα μπο­ρούσε να είναι το περιε­χό­μενό της.

Μιλώ­ντας στα «ΝΕΑ», ο Χρήστος Ζερεφός κατα­θέ­τει πέντε προ­τά­σεις που αφορούν λύσεις τις οποίες οφείλει η πολι­τεία να υιο­θε­τή­σει ή να αρχίσει να σχε­διά­ζει, προ­κει­μέ­νου να θωρα­κι­στεί η χώρα όσο το δυνατόν πιο απο­τε­λε­σμα­τικά μπροστά στην απειλή των μεγα­πυρ­κα­γιών στα δάση, τις οποίες η κλι­μα­τική κρίση ανα­μέ­νε­ται να πολ­λα­πλα­σιά­σει.

«Χρεια­ζό­μα­στε νέα στρα­τη­γική λόγω της κλι­μα­τι­κής κρίσης στην πρόληψη», λέει ο Χρ. Ζερεφός. «Κατα­λά­βαμε ότι η πυρ­κα­γιά όταν φου­ντώ­σει, δεν σβήνει, όσα κανα­ντέρ και να ρίξουν. Οταν έχουμε μεγάλες εκτά­σεις που καί­γο­νται σε υψηλές θερ­μο­κρα­σίες, πάνω από 500-600 βαθμούς Κελσίου, όσο νερό και να ρίξουμε, αυτό θα εξα­τμι­στεί. Αρα, η αντι­με­τώ­πιση των μεγάλων πυρ­κα­γιών θα πρέπει να στη­ρί­ζε­ται κυρίως στην πρόληψη. Η πρόληψη λέει ότι κάθε δάσος τακτο­ποιεί­ται και περι­φρου­ρεί­ται με μεγάλη προσοχή. Δημιουρ­γού­νται αντι­πυ­ρι­κές ζώνες ώστε να υπάρχει ένα κομμάτι ανα­χαί­τι­σης. Η δια­χεί­ριση του δάσους δεν πρέπει να γίνει ξυρί­ζο­ντάς το, αλλά με τη λογική ότι το δάσος κάποτε θα καεί και θα πρέπει να προ­στα­τεύ­σουμε το δασικό οικο­σύ­στημα που το υπο­στη­ρί­ζει, ώστε αν καεί και αυτό, να ανα­γεν­νη­θεί γρήγορα. Στο καμένο δάσος απα­γο­ρεύ­ε­ται κάθε ενέρ­γεια που μπορεί να το κατα­στρέ­ψει. Απα­γο­ρεύ­ε­ται η βόσκηση με νόμο αυστη­ρό­τατο, απα­γο­ρεύ­ε­ται η ανα­δά­σωση με τη λογική που γίνεται σήμερα. Θέλει άλλες λογικές τις οποίες θα μας πουν οι δασο­λό­γοι. Πρέπει να απα­γο­ρευ­θεί η υλο­τό­μηση του δάσους. Διότι κόβουν κορμούς και περι­φράσ­σουν με αυτούς την καμένη έκταση. Νομίζω, πιο καλά συγκρα­τεί­ται το χώμα από τα κου­φά­ρια των καμένων δέντρων, πολλά από τα οποία μπορεί να ξανα­γεν­νη­θούν γιατί τα υπο­στη­ρί­ζει και το δασικό οικο­σύ­στημα».

Κατα­φύ­γιο στα δάση

Η δεύτερη πρόταση του καθη­γητή αφορά τη στέγη. «Ηρθε η ώρα των δασικών σπιτιών που θα επι­τρέ­πε­ται να χτι­στούν κοντά σε δάσος και θα πρέπει να μπορούν να λει­τουρ­γούν και σαν κατα­φύ­γιο, όταν η θερ­μο­κρα­σία του αέρα γύρω τους γίνει αφι­λό­ξενη για τη ζωή. Πρέπει να μπορούν να κλεί­νουν ερμη­τικά και να έχουν χώρους μέσα στους οποίους θα προ­στα­τευ­θούν όσοι δεν μπό­ρε­σαν να φύγουν από το σημείο εγκαί­ρως. Θα είναι ανθε­κτικά στη μεγάλη θερ­μο­κρα­σία της φωτιάς.

Αρα, απα­γο­ρεύ­ε­ται το ξύλο ως υλικό, απα­γο­ρεύ­ο­νται τα πλα­στικά. Πρέπει να αλλάξει η λογική των υλικών κατα­σκευής των σπιτιών. Είναι ένα ωραίο πείραμα για τους αρχι­τέ­κτο­νες, να καθί­σουν να σχε­διά­σουν τα σπίτια του 21ου και 22ου αιώνα. Και τα σπίτια των πόλεων θα πρέπει να έχουν τέτοιον προ­σα­να­το­λι­σμό ανάλογο με τη ζέστη που περι­μέ­νουμε. Αντί­στοιχα, οι δρόμοι πρέπει να σχε­δια­στούν με τη λογική της φυγής από σημεία που μπορεί να συσ­σω­ρεύ­σουν οι άνεμοι φλόγες. Θα πρέπει να υπάρ­χουν δρόμοι δια­φυ­γής ασφα­λέ­στε­ροι του υφι­στά­με­νου οδικού δικτύου»

Αυστηρή ποινή στους εμπρη­στές

Μεγάλη έμφαση δίνει ο καθη­γη­τής και στην αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών για εμπρη­σμό από δόλο ή αμέλεια. «Η νέα στρα­τη­γική πρέπει να στη­ρί­ζε­ται σε μια νομο­θε­σία αυστηρή που θα απο­τρέ­πει τους επί­δο­ξους εμπρη­στές. Ακούω ότι συζη­τιέ­ται η ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος. Είναι μονα­δική ευκαι­ρία τα άρθρα που αφορούν τα δάση να περι­λά­βουν αυστη­ρό­τα­τες ποινές, όπως η ποινή των ισοβίων για όποιον βάλει φωτιά, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της ΔΕΗ ή οποιασ­δή­ποτε εται­ρείας προ­ξε­νή­σει κάτι τέτοιο.

Ακόμη, μπο­ρούμε να έχουμε drones μέσα στα δάση που θα παρα­κο­λου­θούν, υπάρχει ανάγκη να λει­τουρ­γή­σουν τα πυρο­φυ­λά­κια, που είναι χωρίς προ­σω­πικό, ανάγκη να στε­λε­χω­θούν οι δασο­λό­γοι. Και πρέπει να γίνει μια σοβαρή εκστρα­τεία, να συστα­θεί μια πολυ­ε­πι­στη­μο­νική ομάδα που θα φτιάξει γενικές γραμμές για την πρόληψη και προ­στα­σία από τις δασικές πυρ­κα­γιές». Εκείνο που θα πρό­τεινε ο ίδιος ως άμεση δράση είναι η τάχιστη εφαρ­μογή των 13 σχεδίων προ­σαρ­μο­γής στην κλι­μα­τική αλλαγή που έχουν ήδη εκπο­νη­θεί για την κάθε περι­φέ­ρεια, με προ­τε­ραιό­τητα στις περιο­χές από τη Λάρισα και νοτιό­τερα.

Εντός της εβδο­μά­δας, ο Χρ. Ζερεφός ανα­μέ­νε­ται να εκδώσει μία δήλωση υπο­γε­γραμ­μένη από τον ίδιο και τους καθη­γη­τές Κ. Καλα­μπο­κίδη, Μ. Αρια­νού­τσου και Φ. Αρα­βα­νό­πουλο, ως συμπέ­ρα­σμα της Επι­τρο­πής Προ­στα­σίας των Δασών της Ακα­δη­μίας Αθηνών με κεντρική λογική να αφήσει η πολι­τεία τα δάση ήσυχα να ανα­γεν­νη­θούν, προ­στα­τεύ­ο­ντας το δασικό οικο­σύ­στημα.

Πηγή in.gr