Άλλο είναι το θέμα

Ολοι επι­κε­ντρω­θή­καμε στην κριτική για την κυρία Λοίζου ή την κυρία Μορο­πού­λου, τη στιγμή που το θέμα είναι ο τρόπος που λει­τουρ­γεί η δημόσια διοί­κηση. Οσοι έτυχε να ασχο­λη­θούμε με την κατά­θεση εγγρά­φων για να δηλώ­σουμε τον θάνατο συγ­γε­νούς και τις εργα­το­ώ­ρες στις ουρές, για να συγκε­ντρώ­σουμε το απα­ραί­τητο χαρ­το­βα­σί­λειο, σίγουρα ανα­ρω­τη­θή­καμε: πόσο δύσκολο είναι από τα ληξιαρ­χεία ή τα νοσο­κο­μεία που πιστο­ποιούν έναν θάνατο, να στέλ­νε­ται αυτό­ματα και με ένα «κλικ» όπου πρέπει; Πόσο δύσκολο είναι η όποια μετα­βολή στο status του ασφα­λι­σμέ­νου να γίνεται εκείνη την στιγμή που συμ­βαί­νει και όχι μετά από χρόνια ή γιατί τυχαία έτυχε να έρθει στο φως, με απο­τέ­λε­σμα να χανό­μα­στε στο ποιος φταίει γι’ αυτό; Το θέμα είναι, επειδή από χρόνια έχουν υπάρξει παρό­μοιες περι­πτώ­σεις «επω­νύ­μων», αν μετά από αυτές, έχει ληφθεί μέριμνα ώστε να κοπεί η σύνταξη σε χιλιά­δες άλλες παρά­νο­μες που επι­βα­ρύ­νουν το χρε­ο­κο­πη­μένο μας κράτος. Αυτό το άθλιο οργα­νω­τικά κράτος πως προ­στα­τεύει τελικά τα συμ­φέ­ρο­ντά του; Υ.Γ. Και αλήθεια, πόσο… τυχαία ήταν η απο­κά­λυψη για την κυρία Μορο­πού­λου και μάλιστα σε μια στιγμή που ήταν αδύνατη η αντι­κα­τά­στασή της στο ψηφο­δέλ­τιο; Ποιους βόλευε μια τέτοια απο­κά­λυψη; Είναι ένα θέμα κι αυτό…