Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στη Βουλή για τον Ι. Ζίγδη και την Ανάπτυξη της Δωδεκανήσου

“Σήμερα στην Επι­τροπή εκπρο­σωπώ την Πρόεδρο της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης και του ΠΑΣΟΚ, κυρία Φώφη Γεν­νη­ματά, στην τιμη­τική εκδή­λωση για τον Ιωάννη Ζίγδη. Ο Ιωάννης Ζίγδης μαζί με τον Γεώργιο Παπαν­δρέου ένωσαν όλα τα μικρά κόμματα της εποχής εκείνης και δημιούρ­γη­σαν την Ένωση Κέντρου. Είναι το ίδιο ακριβώς που προ­σπα­θεί σήμερα η κυρία Γεν­νη­ματά.

Ως Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής στη Διά­σκεψη των Προ­έ­δρων είχα υπο­στη­ρί­ξει ότι, παρότι συμφωνώ με την πρω­το­βου­λία του Προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής κυρίου Γάκη, πιστεύω ότι η Βουλή – για την επέτειο των 70 χρόνων από την Ενσωμάτωση- πρέπει να τιμήσει στην Ολο­μέ­λειά της τους πρώτους 4 αιρε­τούς εκπρο­σώ­πους των Δωδε­κα­νη­σίων στη Βουλή των Ελλήνων τρεις εκ των οποίων, οι Στέλιος Κωτιά­δης, Ιωάννης Ζίγδης και Γεώρ­γιος Χατζη­σταυ­ρής –κατά σειρά εκλογής – ανήκουν στο χώρο της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης (Κόμμα Φιλε­λευ­θέ­ρων και ΕΠΕΚ). Ιδιαί­τερα ο Στέλιος Κωτιά­δης υπήρξε Υπουρ­γός Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας για μια οκτα­ε­τία και εκ της θέσεώς του προ­σέ­φερε σημα­ντι­κές υπη­ρε­σίες στην Δωδε­κά­νησο και την ελλη­νική ναυ­τι­λία την εποχή εκείνη.

Η εισα­γωγή αυτή υπο­δη­λώ­νει ότι η οφει­λό­μενη εκδή­λωση τιμής και μνήμης των τεσ­σά­ρων πρώτων βου­λευ­τών της Δωδε­κα­νή­σου παρα­μέ­νει ανοιχτή.

Ο Ιωάννης Ζίγδης, ήταν μια προ­σω­πι­κό­τητα που εδέ­σποζε πολι­τικά σε όλη τη χώρα. Ήταν η προ­σω­πι­κό­τητα ενός κεντρώου πολι­τι­κού που δια­κή­ρυττε ότι ανήκει στο κέντρο γιατί τον χωρίζει το κεφά­λαιο της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης από τη δεξιά και το κεφά­λαιο της ελευ­θε­ρίας από την αρι­στερά, όπως αυτή εκφρα­ζό­ταν στις χώρες του τότε υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού.

Τολμώ να ισχυ­ρι­στώ, και ίσως να είμαι και ο μονα­δι­κός από τους παρι­στα­μέ­νους, ότι εγνώ­ρισα των Ιωάννη Ζίγδη σε ηλικία επτά ετών όταν, ο φαρ­μα­κο­ποιός πατέρας μου με έπαιρνε μαζί του οσάκις  υπο­ψή­φιοι βου­λευ­τές επι­σκέ­πτο­νταν το χωριό μας για να μιλή­σουν στα καφε­νεία. Στη μνήμη μου παρα­μέ­νει η εικόνα των βου­λευ­τών που κερ­νού­σαν μια ή δύο φορές του παρι­στα­μέ­νους κατά την ομιλία τους. Αυτό ήταν κάτι που μου άρεσε προ­σω­πικά γιατί μου έδινε την ευκαι­ρία να τρώω όσα λου­κού­μια ήθελα. Όμως, στο παιδικό μου μυαλό έμεινε η εικόνα ενός υπο­ψη­φίου που μπαί­νο­ντας μέσα στο καφε­νείο είπε:

 «Εγώ αγα­πη­τοί μου συμπα­τριώ­τες δεν ήρθα να σας κεράσω λου­κου­μά­κια. Ήρθα να σας ξυπνήσω. Ήρθα για να σας φέρω και­νού­ριες ιδέες που θα κάνουν τη ζωή σας καλύ­τερη.»

Αυτός ήταν ο Ιωάννης Ζίγδης. Ένας ιδε­ο­λό­γος πολι­τι­κός που παρέ­μεινε ιδε­ο­λό­γος μέχρι το τέλος της ζωής του έτσι ώστε πολλοί να τον χαρα­κτη­ρί­ζουν ακόμα και ως εξω­πραγ­μα­τικό.

Η δεύτερη επαφή μου μαζί του ήταν όταν -ως ειδι­κευό­με­νος τότε στο Λαϊκό Νοσοκομείο- τον επι­σκέ­φθηκα ασθενή με κλειστά και τα δυο του μάτια όταν τον διε­κό­μισε η Χούντα από τις φυλακές. Εκεί ξεκί­νησε ουσια­στικά η άμεση επαφή μας που έμελλε να συνε­χι­στεί για όλη την υπό­λοιπη ζωή του.

Πάντα ασυμ­βί­βα­στος, αγω­νί­στηκε εντός και εκτός Ελλάδος κατά του χου­ντι­κού καθε­στώ­τος. Μνη­μειώ­δης υπήρξε η ακρόασή του στην Αμε­ρι­κα­νική Γερου­σία.

Ασυμ­βί­βα­στος και όταν έγινε αρχηγός της ΕΔΗΚ όπου ήρθε σε αντί­θεση με πολλούς συνα­δέλ­φους του που του υπε­δεί­κνυαν να ακο­λου­θή­σει δρόμους πεπα­τη­μέ­νης και συναλ­λα­γής.

Ως Υπουρ­γός Βιο­μη­χα­νίας στην Κυβέρ­νηση της Ενώσεως Κέντρου μας άφησε το όραμα της ΔΕΗ ως δημό­σιας επι­χεί­ρη­σης ηλε­κτρι­σμού που συν­δύ­αζε την ποιό­τητα με την κοι­νω­νική ευαι­σθη­σία. Της ΔΕΗ που πήγε το ηλε­κτρικό ρεύμα στο πιο απο­μα­κρυ­σμένο χωριό και νησί της χώρας. Της ΔΕΗ που σήμερα, δυστυ­χώς, παρα­δί­δε­ται και πάλι στην ιδιω­τική πρω­το­βου­λία.

Η προ­σω­πική μου εικόνα από τον Ιωάννη Ζίγδη που σας έδωσα νομίζω ότι σκια­γρα­φεί μέσα σε λίγες γραμμές την σημα­ντική του προ­σω­πι­κό­τητα. Γιατί ο Ιωάννης Ζίγδης δεν ήταν ο απλός βου­λευ­τής που εκπρο­σω­πούσε μια μικρή περιοχή της χώρας. Ήταν η πολι­τική προ­σω­πι­κό­τητα που δέσποζε σε όλη τη χώρα.

Σήμερα μιλάμε επίσης για την Ανά­πτυξη στην Δωδε­κά­νησο. Ο ανα­πτυ­ξια­κός σχε­δια­σμός της Δωδε­κα­νή­σου είναι ένα κεφά­λαιο που το αντι­με­τω­πί­ζουμε με πολύ θετικό τρόπο. Όμως, η υλο­ποί­ηση του ανα­πτυ­ξια­κού σχε­δια­σμού είναι το ζητού­μενο και όχι ο σχε­δια­σμός.

Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι ότι όταν κάλεσα τον Ανδρέα Παπαν­δρέου να παρευ­ρε­θεί στην τελετή θεμε­λί­ω­σης του Αττικού Νοσο­κο­μείου εκείνος απά­ντησε «Θα έρθω στα εγκαί­νια». Με απλά λόγια, είπε ότι η υλο­ποί­ηση είναι το παν και όχι μόνο ο σχε­δια­σμός.

Γενικά για την υλο­ποί­ηση των προ­γραμ­μά­των που είχαν εξαγ­γελ­θεί στην Οικο­νο­μία και στην Παιδεία, αυτά παρα­μέ­νουν απραγ­μα­το­ποί­ητα. Πέρσι και πρό­περσι σε αυτήν εδώ την αίθουσα είχαμε θίξει τρία θέματα:

Πρώτον, τη δια­τή­ρηση του μειω­μέ­νου συντε­λε­στή ΦΠΑ που είναι ζωτικής σημα­σίας για τα νησιά μας και το οποίο όχι μόνο δεν υλο­ποι­ή­θηκε από την Κυβέρ­νηση αλλά προ­στέ­θηκε ως επι­βά­ρυνση το τέλος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης το οποίο θέτει σε κίνδυνο όλη την οικο­νο­μία του του­ρι­σμού.

Το δεύτερο θέμα που είχαμε θίξει ήταν η Υγεία. Είχαμε ζητήσει την ανα­βάθ­μιση του νοσο­κο­μείου της Ρόδου έτσι ώστε να κατα­στεί πλήρως ανε­ξάρ­τητο, όπως το νοσο­κο­μείο του Ηρα­κλείου. Η Ρόδος απο­κλεί­ε­ται λόγω καιρού από θαλάσ­σης και αέρος 4-5 φορές το χρόνο. Τις μέρες αυτές ούτε τα επεί­γο­ντα δεν μπορούν να δια­κο­μι­στούν. Κατά συνέ­πεια το νοσο­κο­μείο πρέπει να έχει πλήρη δυνα­τό­τητα να αντι­με­τω­πί­σει τα πάντα. Σήμερα ούτε η αδελ­φο­ποί­ησή του με το πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο «Αττικόν» λει­τούρ­γησε ούτε το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό τμήμα προ­χώ­ρησε ουσια­στικά.

Τρίτο θέμα που είχαμε ζητήσει από την Κυβέρ­νηση ήταν η δημιουρ­γία παρα­γω­γι­κών ανω­τά­των σχολών στη Δωδε­κά­νησο στον κλάδο του Του­ρι­σμού ή της Υγείας. Και αυτό βρί­σκε­ται ακόμα στις καλέν­δες των υπο­σχέ­σεων. Άρα, σήμερα, καλός είναι ο σχε­δια­σμός ανά­πτυ­ξης αλλά ο μεγάλος ασθενής παρα­μέ­νει η υλο­ποί­ηση.