Το νομικό καθεστώς των Ιμίων

Επα­νει­λημ­μέ­νως η Τουρκία με ανα­φο­ρές στο θέμα επι­σή­μων, προ­ε­ξάρ­χο­ντος, φυσικά, του Ερντο­γάν, και ανε­πι­σή­μων («γκρίζων λύκων» κ.λπ.), έχει δηλώσει ότι οι βρα­χο­νη­σί­δες Ιμια ανήκουν σε αυτήν. Η θέση αυτή της Τουρ­κίας είναι λαν­θα­σμένη.

Το αληθές νομικό καθε­στώς των Ιμίων, αλλά και των λοιπών, αμφι­σβη­του­μέ­νων από αυτήν βρα­χο­νη­σί­δων, έχει ως εξής: Με το άρθρο 15 της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης: «Η Τουρκία παραι­τεί­ται, υπέρ της Ιταλίας, παντός δικαιώ­μα­τος και τίτλου επί των νήσων Αστυ­πά­λαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρ­πά­θου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύ­μνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψών, Σύμης και Κω, των κατε­χο­μέ­νων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρ­τω­μέ­νων, ως και της νήσου Καστελ­λο­ρί­ζου». Με το άρθρο 16 της ίδιας Συν­θή­κης: «Η Τουρκία δηλοί ότι παραι­τεί­ται παντός τίτλου και δικαιώ­μα­τος πάσης φύσεως, επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προ­βλε­πο­μέ­νων υπό της παρού­σης Συν­θή­κης ορίων, ως και επί των νήσων…».

Ακο­λού­θως, λόγω των υφι­στα­μέ­νων, μεταξύ των δύο χωρών αμφι­σβη­τή­σεων ως προς τις νησίδες, το Πρω­τό­κολλο της 28.12.1932, που υπε­γράφη μεταξύ Ιταλίας και Τουρ­κίας στην Αγκυρα, καθό­ρισε τα σύνορα των Δωδε­κα­νή­σων με την Τουρκία και χάραξε το θαλάσ­σιο όριο στο μέσον ακριβώς της απο­στά­σεως των νησίδων Κardak (Ιμια) και της νήσου Kato της Ανα­το­λίας, όπως εμφαί­νε­ται στο σημείο 30 της ορο­θε­τι­κής γραμμής Δωδε­κα­νή­σων -Τουρκίας, του χάρτη 6 του Πρω­το­κόλ­λου.

Ο τότε υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών της Τουρ­κίας Τεβφίκ Ρουσδή Αράς, απηύ­θυνε επι­στολή προς τον Ιταλό πρέσβη με την οποία, μεταξύ άλλων, έγραφε ότι: «Η συνθήκη την οποία υπο­γρά­ψαμε, έχοντας έτσι ρυθ­μί­σει κατ’ ευχήν την ορο­θέ­τηση των θαλασ­σίων συνόρων των νήσων και νησίδων του Αιγαίου, των οποίων υπήρξε μέχρι σήμερα αντι­κεί­με­νον αμφι­σβη­τή­σεως μεταξύ μας και έχοντας απο­δε­χθεί το γεγονός ότι ολό­κληρη η απο­μέ­νουσα θαλασ­σία ιτα­λο­τουρ­κική μεθό­ριος δεν απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο καμίας δια­φο­ράς οποιασ­δή­ποτε φύσεως μεταξύ των δύο μερών, έχω την τιμήν να απευ­θύνω την πρόταση να προ­χω­ρή­σετε αμέσως στη δια­γράμ­μιση αυτού του τμή­μα­τος των συνόρων».

Περαι­τέρω, με τη Συνθήκη των Παρι­σίων της 10.2.1947, συμ­φω­νή­θηκε, μεταξύ των συμ­βαλ­λο­μέ­νων χωρών, στις οποίες συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν η Ελλάδα και η Ιταλία, με το άρθρο 14 αυτής ότι «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα, εν πλήρει κυριαρ­χία τας νήσους της Δωδε­κα­νή­σου, τας κατω­τέρω απα­ριθ­μου­μέ­νας, ήτοι: Αστυ­πά­λαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρ­πα­θον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυ­μνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελ­λό­ρι­ζον, ως και τας παρα­κει­μέ­νας νησίδας».

Επο­μέ­νως, στην Ελλάδα εκχω­ρή­θη­καν και οι νησίδες Ιμια ή Λίμνια, οι οποίες είναι παρα­κεί­με­νες της ελλη­νι­κής νήσου Καλύ­μνου και απέχουν 3,8 μίλια από το Μπο­ντρούμ (Αλι­καρ­νασ­σός), 5,5 μίλια από την Κάλυμνο και 2,5 μίλια από την ελλη­νική νησίδα Καλό­λι­μνος. Αλλωστε, με το άρθρο 12 της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης, ορί­στηκε ότι «αι νήσοι, αι κεί­με­ναι εις μικρο­τέ­ραν από­στα­σιν των τριών μιλίων της ασια­τι­κής ακτής, παρα­μέ­νουν υπό την τουρ­κι­κήν κυριαρ­χίαν».

Επο­μέ­νως: Οι νησίδες Ιμια (Λίμνια) δεν είναι τουρ­κι­κές για έξι λόγους: α) Τις είχε εκχω­ρή­σει η Τουρκία στην Ιταλία με τη Συνθήκη των Παρι­σίων, ως εξαρ­τώ­με­νες εκ της νήσου Καλύ­μνου, β) είχε παραι­τη­θεί από «παν δικαί­ωμα» επ’ αυτών, γ) είχε συμ­φω­νη­θεί με το Πρω­τό­κολλο της 28.12.1932 ότι ανήκουν στην Ιταλία, δ) είχε δηλώσει ρητώς ο υπουρ­γός Eξωτερικών της Τουρ­κίας Ρουσδή Αράς ότι δεν υπάρχει «καμία διαφορά οποιασ­δή­ποτε φύσεως, μεταξύ Ιταλίας και Τουρ­κίας ως προς τις νησίδες αυτές», ε) η Τουρκία είχε απο­δε­χθεί, με τη συμ­φω­νία, ότι σε αυτήν υπά­γο­νται οι νησίδες που είναι σε από­σταση μικρό­τερη των τριών μιλίων από την ακτή της Ανα­το­λίας, και στ) οι νησίδες Iμια απέχουν από την ακτή της Ανα­το­λίας 3,8 μίλια και επο­μέ­νως κείνται πέρα των τριών μιλίων από αυτήν.

Συμπέ­ρα­σμα: Οι νησίδες Iμια ανήκουν στην Ελλάδα, για όλους τους πιο πάνω λόγους.

πηγή kathimerini.gr