Οι κάτοικοι Αγ. Βαρβάρας και Τσαϊρι, ζητούν να ακυρωθεί η απόφαση του Δήμου για τους τσιγγάνους

Ενώπιον του Γενικού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Νοτίου Αιγαίου προ­σέ­φυ­γαν 29 κάτοι­κοι της Ρόδου για την ακύρωση της από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου για την μετα­στέ­γαση των τσιγ­γά­νων σε ακίνητα στην Αγία Βαρβάρα και το Τσαϊρι, όπως προ­α­νήγ­γειλε η «δημο­κρα­τική».

Πρό­κει­ται για τους κ.κ. Πανα­γιώτη Δαλιάνη, Δημή­τριο Αδαμάκη, Ιωάννη Γλυνό, Πανορ­μίτη, Γεώργιο Ζαννάκη, Μαρτίνο Κανελ­λάκη, Μαρία Καρα­μα­νώλη, Εμμα­νουήλ Καρελλά, Δήμητρα Κατσα­ρο­μή­τσου, Σπυ­ρί­δωνα Κατσιούρη, Αγαπητό Κων­στα­ντι­νίδη, Μιχαήλ Νικολή, Μιχαήλ Σκια­θίτη,

Ηλία Χατζηα­ντω­νίου, Ζαχαρία Μανε­γάκη,  Νικόλαο Δανελ­λάκη, Χρήστο Πρόντη, Σεβαστή Σπάρ­ταλη, Ειρήνη Δανελ­λάκη,  Παρα­σκευή Μάλιακκα, Δημή­τριο Δανελ­λάκη, Δέσποινα Μπου­γούδη, Ιωάννα Παλά­τσιου, Ευαγ­γε­λία Στα­μα­τάκη, Εμμα­νουήλ Στελλά, Στα­μα­τία Στελλά και Κων/νο Στελλά, που στρέ­φο­νται κατά του Δήμου της Ρόδου, όπως αυτός εκπρο­σω­πεί­ται νόμιμα από το δήμαρχό του κ. Φώτιο Χατζη­διάκο, για την ακύρωση της  υπ’ αριθμό 485/2015 απο­φά­σεως του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου, καθώς και κάθε επ΄αυ­τής  συνα­φούς πράξης.

Όπως επι­ση­μαί­νουν στην προ­σφυγή τους, την 31η Αυγού­στου 2015, εκδό­θηκε η ως άνω απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου, με την οποία  εγκρί­θηκε κατά πλειο­ψη­φία των παρό­ντων δημο­τι­κών συμ­βού­λων, η μετε­γκα­τά­σταση των ΡΟΜΑ από τους χώρους, όπου αυθαί­ρετα δια­τη­ρούν καταυ­λι­σμούς, σε άλλους χώρους και συγκε­κρι­μένα στα  εξής ακίνητα:

α) αγρό εκτά­σεως 23.600 τ.μ., στη Μερίδα 297 Α Γαιών Ασγού­ρου και

β) αγρό εκτά­σεως 19.000 τ.μ. που βρί­σκε­ται στην Κτη­μα­τική περι­φέ­ρεια Αγίας Βαρ­βά­ρας – Τσαίρι, Μερίδα 151-15 γαιών Αγίας Βαρ­βά­ρας.

Επι­ση­μαί­νουν και τα εξήςl

«Εδώ και μερικά χρόνια επι­χει­ρεί­ται η μετα­φορά των καταυ­λι­σμών, οι οποίοι ανα­πτύ­χθη­καν κατά προ­κλη­τικά παρά­νομο τρόπο σε του­λά­χι­στον  τρεις περιο­χές του Δήμου της Ρόδου, οι οποίες κατά τον χρόνο κατα­λή­ψεώς τους δεν ήσαν πλησίον του τότε πολε­ο­δο­μι­κού ιστού, σε άλλες περιο­χές,  πάντα πλησίον του πολε­ο­δο­μι­κού ιστού της πόλεως της Ρόδου.

Για το σκοπό αυτό κατά καιρούς, ιδίως μετά το 2006  οι εκά­στοτε δήμαρ­χοι εξέ­φρα­ζαν διά­φο­ρες απόψεις σχετικά με ποία τοπο­θε­σία κρί­νε­ται καλύ­τερη για την μετα­φορά των οικι­σμών αυτών, χωρίς ωστόσο να έχει ληφθεί έως πρό­σφατα απόφαση επ΄ αυτού.

Πρό­σφατα προ­φα­νώς με αφορμή την φημο­λο­γού­μενη ύπαρξη Ευρω­παϊ­κών κον­δυ­λίων τα οποία είναι δια­θέ­σιμα για την οικο­νο­μική υπο­στή­ριξη του εγχει­ρή­μα­τος αυτού, οι συζη­τή­σεις ανα­θερ­μάν­θη­καν, με απο­κο­ρύ­φωμα την αιφ­νι­δια­στική εισα­γωγή στο δημο­τικό συμ­βού­λιο ως θέματος την μετα­φορά των καταυ­λι­σμών σε άλλα σημεία του νησιού και την στη συνέ­χεια λήψη της προ­σβαλ­λο­μέ­νης απο­φά­σεως, με την οποία απο­φα­σί­σθηκε σύμφωνα με όσα ανα­φέ­ρο­νται σ΄ αυτήν η μετα­φορά των οικι­σμών αυτών στις ανα­φε­ρό­με­νες σε αυτήν δύο περιο­χές.

Αν και δεν αφορά την βασι­μό­τητα της παρού­σας προ­σφυ­γής, το ουσια­στικά αβάσιμο της απο­φά­σεως, είναι ανα­γκαίο να παρα­θέ­σουμε μερικά μόνο στοι­χεία, από τα οποία απο­δει­κνύ­ε­ται, ότι οι επι­λε­χθεί­σες περιο­χές και  ακα­τάλ­λη­λες είναι για την οποια­δή­ποτε εγκα­τά­σταση σε αυτές «οικι­σμού», και επι­κίν­δυ­νες για την υγεία των ίδιων των προ­σώ­πων που τυχόν θα κατοι­κή­σουν σ΄αυτές, ανε­ξαρ­τή­τως του ότι δεν πληρούν τις ελά­χι­στες στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις από πλευράς έργων υπο­δο­μής για την προ­σω­ρινή ή μη κατοί­κηση αυτών (πρό­σβαση, απο­χέ­τευση, απορροή ομβρίων υδάτων, παροχή υδρεύ­σεως, ηλε­κτρι­κού και τηλε­φω­νίας).

Ενώ βεβαίως δεν πρέπει να υπο­τι­μη­θεί η παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά της συγκε­κρι­μέ­νης κοι­νω­νι­κής ομάδας, τις συνέ­πειες της οποίας είναι  βέβαιο, ότι θα υπο­στούμε πλέον εμείς, όπως θα υπο­στούμε και τις συνέ­πειες όλων των παρα­πάνω ελλεί­ψεων.

Δηλαδή με την απόφαση αυτή, μετα­τί­θε­ται το ούτως ή άλλως σοβα­ρό­τατο πρό­βλημα από τις περιο­χές Κορα­κό­νε­ρου, Αγίων Απο­στο­λών και Αμπε­λιών ΚΑΪΡ,  στις περιο­χές Αγίας Βαρ­βά­ρας και Ασγού­ρου. Βεβαίως η παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά αυτή πηγάζει και από τον τρόπο ζωής, συμπε­ρι­φο­ράς και συνη­θειών στις τρι­το­κο­σμι­κές συν­θή­κες δια­βιώ­σεως σε ένα καταυ­λι­σμό, οπου­δή­ποτε και αν έχει ανα­πτυ­χθεί αυτός.

Αντί λοιπόν η πολι­τεία – εν προ­κει­μένω ο Δήμος της Ρόδου, αρμό­διος για την ποιό­τητα της ζωής όλων των κατοί­κων του – να φρο­ντί­σει,  έχοντας στη διάθεσή του και χρόνο και τα ανα­γκαία κάθε είδους μέσα – να εντάξει αυτήν την κοι­νω­νική ομάδα στον κοι­νω­νικό ιστό της πόλεως Ρόδου, φρο­ντί­ζο­ντας  αφενός για την ενη­μέ­ρωση και  επι­μόρ­φωση των ΡΟΜΑ, ώστε αυτοί να εντα­χθούν ευκο­λό­τερα στο κοι­νω­νικό σύνολο και αφε­τέ­ρου για την εξεύ­ρεση και οργά­νωση των κατάλ­λη­λων κατοι­κιών, εντός του πολε­ο­δο­μι­κού ιστού, επι­λέ­γει να μετα­θέ­σει το πρό­βλημα σε πιό απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές, καθόσον οι υφι­στά­με­νες (Κορα­κό­νερο, Αμπέλια ΚΑΙΡ και Άγιοι Από­στο­λοι) δεν είναι πλέον απο­μα­κρυ­σμέ­νες αφού με τα χρόνια ο πολε­ο­δο­μι­κός ιστός της πόλεως επε­κτά­θηκε και στα σημεία αυτά.

Χαρα­κτη­ρι­στικό της προ­χει­ρό­τη­τας με την οποία αντι­με­τω­πί­σθηκε το σοβα­ρό­τατο αυτό ζήτημα το οποίο, θα έχει ως συνέ­πεια την κατά τρόπο παρά­νομο υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τος της ζωής μας, είναι το ό,τι για την επιλογή των συγκε­κρι­μέ­νων ακι­νή­των, χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε μία έκθεση ιδεών, η οποία τιτλο­φο­ρεί­ται ως  «Ομάδα Εργα­σίας για την χωρο­θέ­τηση περιο­χής δια­μο­νής των αθίγ­γα­νων Ρόδου (ROM), χωρίς ωστόσο να ληφθούν υπόψη και να υλο­ποι­η­θούν ούτε καν αυτά τα ελά­χι­στα τα οποία ανα­φέ­ρο­νται σ΄αυτήν».

Επι­ση­μαί­νουν, όπως ξανά­γραψε η «δημο­κρα­τική», ότι η μερίδα γαιών 297Α είναι κατα­πα­τη­μένη ενώ η μερίδα 151.15  γαιών Αγίας Βαρ­βά­ρας Τσαίρι ανήκει σε ιδιώτες και όχι στο Ελλη­νικό Δημόσιο.

Τονί­ζουν ακόνη ότι και οι δύο αγροί δεν είναι κατάλ­λη­λοι για την κάθε είδους εγκα­τά­σταση σε αυτούς οικι­σμού ή καταυ­λι­σμού και προ­βά­λουν 4 νομι­κούς λόγους για την ακύρωση της από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της.