Πάγκαλος: Δεν υπάρχει κόμμα να καλύψει ιδεολογικά τα μεσαία στρώματα

«Τι θα ψηφί­σουμε;», ανα­ρω­τιέ­ται ο πρώην υπουρ­γός ανα­λύ­ο­ντας γιατί αυτή τη στιγμη ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφο­φό­ρων που απο­τε­λούν τη μεσαία τάξη δεν ξέρει με ποιο κόμμα να συμπο­ρευ­τεί

Την αύξηση των μεσαίων στρω­μά­των στην Ελλάδα υπο­γραμ­μί­ζει σε άρθρο του ο Θεό­δω­ρος Πάγκα­λος, τονί­ζο­ντας ότι αυτά δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα να εκπρο­σω­πη­θούν από ένα κόμμα όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πλέον έχει φθαρεί.

Κάνει μάλιστα και μια ιστο­ρική ανα­δρομή στα κόμματα που εξέ­φρα­ζαν πολι­τικά τη μεσαία τάξη από την ΕΔΑ μέχρι το Σοσια­λι­στικό Κίνημα.

Ανα­λυ­τικά τι ανα­φέ­ρει στο άρθρο του:

«Μεγάλη συζή­τηση γίνεται για το αν και πόσο θα ανα­στα­τω­θεί η οικο­νο­μία της χώρας επειδή δυνά­μεις του παρα­νοϊ­κού εθνι­κο­σο­σια­λι­στι­κού μετώπου, που τορ­πί­λισε την εκλογή Προ­έ­δρου, θα έρθουν ενι­σχυ­μέ­νες σε μια προσεχή Βουλή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, βασικό κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης, στη­ρί­ζει εδώ και χρόνια την προ­πα­γάνδα του στην ατεκ­μη­ρί­ωτη υπόθεση ότι σ’ αυτό το σώμα θα δια­θέ­τει μια πλειο­ψη­φία που θα του επι­τρέ­ψει να κυβερ­νή­σει.

Ακόμα και αν οι πιο κολα­σμέ­νες φαντα­σιώ­σεις του αντιευ­ρω­παϊ­κού μετώπου πραγ­μα­τω­θούν, μια τέτοια εξέλιξη φαί­νε­ται απίθανη. Φαντα­στείτε μια κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία, που θα περι­λαμ­βά­νει οπαδούς της μετά-κομμουνιστικής δια­νό­η­σης, τους φυγάδες από το χώρο της λογικής νέο-κομμουνιστές, από άλλες αντιευ­ρω­παϊ­κές εθνι­κι­στι­κές τάσεις και στο πλευρό τους βου­λευ­τές από τα μεγάλα κόμματα που θα είναι έτοιμοι να που­λή­σουν την ψυχή τους στο διάβολο για μια θέση στο Κοι­νο­βού­λιο ή ακόμα καλύ­τερα για ένα σκαμνί στο υπουρ­γικό συμ­βού­λιο.

Ενώ όμως αυτή η χωρίς νόημα συζή­τηση δίνει και παίρνει είχε περάσει τελείως απα­ρα­τή­ρητη μια άλλη εξέλιξη, το γεγονός δηλαδή ότι 40 χρόνια μετά το 1974 η Ελλάδα ξανα­βρέ­θηκε, όπως το 1958, χωρίς αξιό­λογη πολι­τική εκπρο­σώ­πηση των μεσαίων στρω­μά­των της κοι­νω­νίας.

Τότε μια δυνα­μική και ανοι­χτό­μυαλη ηγεσία της ΕΔΑ είχε κατα­φέ­ρει να συσπει­ρώ­σει πολι­τι­κούς του ευρύ­τε­ρου δημο­κρα­τι­κού χώρου. Ο Νέστωρ της πολι­τι­κής ζωής Γιάννης Πασα­λί­δης και προ­σω­πι­κό­τη­τες που επέ­βα­λαν σεβασμό στους αντι­πά­λους όπως ο Ηλίας Ηλιού, ο Αντώνης Μπρι­λά­κης, ο Λεω­νί­δας Κύρκος, η Μαρία Καρα­γιώργη και άλλοι δημιουρ­γού­σαν κάθε μέρα με το λόγο και την πολι­τική τους πρα­κτική τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη δια­μόρ­φωση ενός μεγάλου ρεύ­μα­τος συνερ­γα­σίας, που είχε ονο­μα­στεί από τη δεξιά «συνο­δοι­πο­ρία». Εκπρό­σω­ποι αυτού του ρεύ­μα­τος, που δικαιο­λο­γη­μένα μισή­θηκε από τη δεξιά ήταν ο Ηλίας Τσι­ρι­μώ­κος και ο Γεώρ­γιος Καρ­τά­λης. Ενα­ντίον τους ανέ­πτυσ­σαν φοβικά επι­χει­ρή­ματα ανοί­γο­ντας το δρόμο στις ψυχρο­πο­λε­μι­κές κραυγές των δεξιών, οι δύο άνθρω­ποι που διεκ­δι­κού­σαν με ανε­ξέ­λεγ­κτη φιλαυ­τία την ηγεσία του κεντρώου χώρου. Η μεγάλη ειρω­νεία της τύχης είναι ότι και τότε τα ονόματα ήταν Παπαν­δρέου και Βενι­ζέ­λος. Η αλλη­λο­ϋ­πο­βλε­πό­μενη και ανα­ξιό­πι­στη αυτή ηγεσία δεν μπο­ρούσε να υπη­ρε­τή­σει απο­τε­λε­σμα­τικά τα συμ­φέ­ρο­ντα των μεσαίων στρω­μά­των που απο­τε­λού­σαν και απο­τε­λούν τη μεγάλη πλειο­ψη­φία της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Σε βάθος χρο­νι­κού ορί­ζο­ντα δε δημιουρ­γούσε καν στοι­χειώδη εμπι­στο­σύνη: ο Γεώρ­γιος Παπαν­δρέου είχε χρη­μα­τί­σει βου­λευ­τής του στρα­τάρχη Παπάγου και ο Σοφο­κλής Βενι­ζέ­λος μοίραζε με δυσκο­λία το χρόνο του ανάμεσα στη χαρ­το­παι­ξία, τις εφο­πλι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις και την πολι­τική.

Στις εκλογές του 1958 η ΕΡΕ του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή παίρνει 41% και 171 έδρες, η ΕΔΑ, που περι­λαμ­βά­νει και τους κομ­μου­νι­στές, έρχεται δεύτερη με 24% και 79 έδρες και το Κόμμα Φιλε­λευ­θέ­ρων των Γ. Παπαν­δρέου – Σ. Βενι­ζέ­λου, 21% και 36 έδρες.

Μετά τις εκλογές της βίας και της νοθείας του 1961 και τη δολο­φο­νία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσ­σα­λο­νίκη, η Ένωση Κέντρου του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου σαρώνει κυριο­λε­κτικά τη δεξιά στις εκλογές του 1963 – 1964. Ακο­λου­θούν η απο­στα­σία, τα Ιου­λιανά του 1965 και η επτά­χρονη ανω­μα­λία.

Μετά τη μετα­πο­λί­τευση ο Ανδρέας Παπαν­δρέου δημιούρ­γησε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια ομαλή δημο­κρα­τική πολι­τική ζωή ευρω­παϊ­κού τύπου. Βασικό επί­τευγμά του ήταν η δημιουρ­γία ενός σύγ­χρο­νου σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού κόμ­μα­τος, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ, που κάλυψε το χώρο του κέντρου και απορ­ρό­φησε τμήματα της δεξιάς και της αρι­στε­ράς. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κόμ­μα­τος, άσχετα από το αν θα λέγεται ΠΑΣΟΚ ή όχι, είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την ομαλή εναλ­λαγή στην εξουσία, για την χωρίς περι­πέ­τειες δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας.

Δυστυ­χώς σήμερα δεξιά και «επα­να­στα­τική» αρι­στερά αντι­με­τω­πί­ζο­νται ξανά σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση. Δεν υπάρχει ούτε εκδη­λώ­νε­ται κόμμα που θα μπο­ρούσε να καλύψει την ανάγκη πολι­τι­κής έκφρα­σης των πλειο­ψη­φι­κών στη χώρα μας μεσαίων στρω­μά­των. Έχει επέλθει άραγε κοι­νω­νική αλλαγή; Όπως μας θυμί­ζουν επα­νει­λημ­μένα απο­τε­λέ­σματα αρχαι­ρε­σιών σε κοι­νω­νι­κούς χώρους (εργα­τικά κέντρα, επι­στη­μο­νι­κούς συλ­λό­γους, τοπική αυτο­διοί­κηση και επι­με­λη­τή­ρια) κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Τα μεσαία στρώ­ματα ζουν και βασι­λεύ­ουν, αυξά­νο­νται και πλη­θύ­νο­νται στην πατρίδα μας. Απλώς δεν επι­θυ­μούν πλέον να εκφρα­στούν με την παρα­δο­σιακή φθαρ­μένη μορφή που απο­τε­λεί πλέον το ΠΑΣΟΚ.

Οι πολι­τι­κοί εκπρό­σω­ποι αυτού του χώρου αντί να συσπει­ρω­θούν για να αντι­με­τω­πί­σουν με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο τις επερ­χό­με­νες εκλογές και να προ­γραμ­μα­τί­σουν ενω­τι­κές και αδιά­βλη­τες δια­δι­κα­σίες για να βρεθεί νέο πολι­τικό περιε­χό­μενο, νέα έκφραση, νέες πρω­τό­τυ­πες μορφές οργά­νω­σης και ανα­νε­ω­μένη ηγεσία, ερίζουν για τα αξιώ­ματα και τις καρέ­κλες. Εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πολίτες αισθά­νο­νται αηδία και απο­γο­ή­τευση.

Προ­βλη­μα­τί­ζο­νται σοβαρά αν η μόνη διέ­ξο­δος δεν είναι η αποχή ή το λευκό και άκυρο ψηφο­δέλ­τιο. Το πρό­βλημα είναι ότι και η αποχή και τα άσφαιρα ψηφο­δέλ­τια μοι­ρά­ζο­νται μεταξύ όλων των συμ­με­τε­χό­ντων στην εκλο­γική σύγκρουση. Με τον τρόπο αυτό δηλαδή ο αγα­να­κτι­σμέ­νος ψηφο­φό­ρος του ΠΑΣΟΚ ψηφίζει σε ποσοστό ανάλογο με την εκλο­γική δύναμη του καθενός όλους όσους για θεμι­τούς ή αθέ­μι­τους λόγους περι­φρο­νεί και αντι­πα­θεί. Από την άλλη μεριά, ο εκβια­σμός που ασκού­σαν στο όνομα της ενό­τη­τας και σε συν­θή­κες πόλωσης οι κομ­μα­τι­κές ηγεσίες έχει αγγίξει και ξεπε­ρά­σει τα όρια ανοχής.

Τι θα ψηφί­σουμε λοιπόν; Εδώ είμαστε και βλέ­πουμε».

http://www.protothema.gr