«Σκληρό ροκ», με τον Σαμαρά σε «πρώτο πλάνο» η Ν.Δ.

Από το… στόμα του Αντώνη Σαμαρά κρέ­με­ται η προ­ε­κλο­γική καμπά­νια της Νέας Δημο­κρα­τίας προς τις κάλπες της 25ης Ιανουα­ρίου. Το προ­ε­κλο­γικό στρα­τη­γείο έχει εγκα­τα­στα­θεί στο Μέγαρο Μαξίμου και η απόφαση για υψηλούς τόνους μοιάζει να είναι ειλημ­μένη.

Το δίπτυχο της γαλά­ζιας επι­κοι­νω­νια­κής εκστρα­τείας θα αφορά την «αλήθεια» για όσα συνέ­βη­σαν ή πρό­κει­ται να συμβούν, λόγω των εξαγ­γε­λιών του ΣΥΡΙΖΑ, και στην προ­ο­πτική της στα­θε­ρής πορείας προς τα μπρος. Αρχική επι­δί­ωξη ήταν μία ισορ­ρο­πη­μένη εκστρα­τεία όπου η ανη­συ­χία για την απώλεια όσων κατα­κτή­θη­καν με τις θυσίες των τελευ­ταίων πέντε ετών θα συνυ­πάρ­χει με το αφήγημα της «επό­με­νης ημέρας».

Ωστόσο, τους τελι­κούς τόνους δια­μορ­φώ­νει το ίδιο το Μαξίμου, που σε αυτή τη συγκυ­ρία μοιάζει να επι­λέ­γει το «σκληρό ροκ». Το τελικό στίγμα, άλλωστε, θα δοθεί από τον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό, ο οποίος και θα πρω­τα­γω­νι­στή­σει στην εκλο­γική εκστρα­τεία του κόμ­μα­τος. Η επιλογή του κ. Σαμαρά για το «πρώτο πλάνο» δεν είναι τυχαία, δεδο­μέ­νου ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός εμφα­νί­ζε­ται, στις μετρή­σεις που έχει η Ν.Δ., να υπερ­τε­ρεί κατά πολύ του κ. Αλ. Τσίπρα σε όλα τα ποιο­τικά στοι­χεία που αφορούν τη δια­κυ­βέρ­νηση και δη τη δια­χεί­ριση της οικο­νο­μίας και των εθνικών θεμάτων. Στόχος είναι η Νέα Δημο­κρα­τία να κατα­στεί ο αστικός εκφρα­στής των μετριο­πα­θών πολιτών, ανε­ξαρ­τή­τως κομ­μα­τι­κών κατα­βο­λών.

Στελέχη που εμπλέ­κο­νται στη δια­μόρ­φωση της επι­κοι­νω­νια­κής εκστρα­τείας της Ν.Δ. αρνού­νται ότι στόχος είναι ένα νέο «δόγμα του σοκ», όπως το 2012, με τα τηλε­ο­πτικά σποτ της υπο­στο­λής της ελλη­νι­κής σημαίας και των μαθητών που ζητού­σαν να μάθουν γιατί η Ελλάδα είναι εκτός Ευρω­ζώ­νης. Προ­φα­νώς, προ­σθέ­τουν, η καμπά­νια θα επι­κα­λεί­ται τον φόβο που ευλόγως προ­κα­λούν οι αντι­κρουό­με­νες απόψεις των στε­λε­χών της Κου­μουν­δού­ρου, αλλά δεν θα τον ανα­δει­κνύει ως κύριο εργα­λείο. Μένει, βέβαια, να απο­δει­χθεί ποιο θα είναι το τελικό μείγμα καθώς, όπως συνη­θί­ζουν να λένε όσοι έχουν εμπλα­κεί σε προ­ε­κλο­γι­κές εκστρα­τείες, οι μάχες δίνο­νται είτε με «λεφτά» είτε με «φόβο». Εν προ­κει­μένω, «λεφτά υπάρ­χουν» μόνον στην πλευρά της Κου­μουν­δού­ρου.

Στο στρα­τη­γείο του κ. Σαμαρά υπάρχει ένας προ­φα­νής στόχος και μία ανο­μο­λό­γητη αλλά ισχυρή επι­δί­ωξη. Ο στόχος είναι η ανα­τροπή των δημο­σκο­πι­κών δεδο­μέ­νων. Η επι­δί­ωξη αφορά στην, μέσω του προ­ε­κλο­γι­κού αγώνα, επα­να­βε­βαί­ωση της κυρί­αρ­χης παρου­σίας του κ. Σαμαρά στη μετε­κλο­γική Νέα Δημο­κρα­τία, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος.

Και σε αυτό το σημείο αρχίζει η «εμπλοκή» των υπο­λοί­πων κορυ­φαίων στε­λε­χών της Ν.Δ., που κινού­νται με πρώτο μέλημα την εκλογή τους στις κάλπες της 25ης Ιανουα­ρίου, αλλά και με ορί­ζο­ντα την «επόμενη ημέρα» αυτών. Ξεχω­ρι­στή περί­πτωση απο­τε­λεί, ομο­λο­γου­μέ­νως, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Κώστας Καρα­μαν­λής. Σε συζη­τή­σεις του φέρεται να εκτιμά ότι ουδείς θα αμφι­σβη­τή­σει τον κ. Σαμαρά, ειδικά εάν οι εκλο­γι­κές επι­δό­σεις του κόμ­μα­τος κινού­νται, όπως δεί­χνουν οι δημο­σκο­πή­σεις, πάνω από το όριο του 25%. Ο κ. Καρα­μαν­λής κλείνει -παράλληλα- κάθε συζή­τηση για τα σενάρια δικής του εμπλο­κής στις μετε­κλο­γι­κές εξε­λί­ξεις, ενώ εμφανώς φέρεται να απο­θαρ­ρύ­νει την… επί­κληση του καρα­μαν­λι­σμού από δυνάμει… δελ­φί­νους.

Ο επί­τρο­πος κ. Δημ. Αβρα­μό­που­λος δεν εμπί­πτει στη στενή αυτή κατη­γο­ρία. Ωστόσο, η συνεπής, εκ μέρους του, επί­κληση της ανάγκης για εθνική συνεν­νό­ηση, η θεσμική στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ (σ.σ.: η μακρά συνά­ντησή του με τον κ. Τσίπρα ενόσω ήταν ακόμη υπουρ­γός Αμυνας προ­κά­λεσε εκνευ­ρι­σμό σε αρκε­τούς εκ των σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κών της Ν.Δ.) τον φέρει πρω­τα­γω­νι­στή σενα­ρίων για κυβερ­νη­τικά σχήματα ευρύ­τε­ρης απο­δο­χής.

Σε ρόλο ηγέτη

Η κ. Ντόρα Μπα­κο­γιάννη, πιθα­νό­τατα σε κόντρα με τη στρα­τη­γική του αδελφού της κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη, θα συζη­τούσε το ενδε­χό­μενο ενός «δεύ­τε­ρου γύρου» εφόσον υπήρχαν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ενώ η κ. Ολγα Κεφα­λο­γιάννη χαρα­κτη­ρί­ζει πρώιμες, αλλά δεν κλείνει, τις όποιες συζη­τή­σεις για τον δικό της μελ­λο­ντικό ρόλο. Πλην του κ. Μητσο­τάκη, η συμ­μα­χία του οποίου με τον κ. Κ. Χατζη­δάκη παρα­μέ­νει ισχυρή, ένα ακόμη στέ­λε­χος της Β΄ Αθήνας, ο κ. Νικ. Δένδιας, θεω­ρεί­ται από κάποιους το «καρα­μαν­λικό» αντί­βαρο στη… δελ­φι­νο­λο­γία, πάντοτε χωρίς την «επίσημη έγκριση» της Παναγή Κυρια­κού. Ο πρό­ε­δρος της Βουλής Ευάγ­γε­λος Μεϊ­μα­ρά­κης δίνει τη δική του μάχη, αρχικώς στο καμίνι της Β΄ Αθήνας, καθώς πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι θα μπο­ρούσε να δια­δρα­μα­τί­σει μετα­βα­τικό ρόλο στο κόμμα ή ακόμη και να απο­τε­λέ­σει αντί­βαρο στην ενι­σχυό­μενη παρου­σία του κ. Μάκη Βορίδη, εκ των στε­λε­χών με το πιο σαφές, όχι όμως και μετριο­πα­θές, πολι­τικό στίγμα.

Πέραν αυτών και άλλα στελέχη μοιά­ζουν να πιστεύ­ουν στη δυνα­τό­τητά τους να ηγηθούν. Μεταξύ αυτών και ο πρώην γραμ­μα­τέας Μαν. Κεφα­λο­γιάν­νης που, αν και βρί­σκε­ται στην Ευρω­βουλή, επε­δί­ωξε να επα­νέλ­θει στην ελλη­νική σκηνή. Ωστόσο, τόσο οι μετρή­σεις στο Ηρά­κλειο όσο και η άρνηση του Μαξίμου να συζη­τή­σει έστω το σενάριο του Επι­κρα­τείας, τον ανα­γκά­ζουν να δώσει… τη μάχη με το μειο­νέ­κτημα της από­στα­σης.

Καθη­με­ρινή