ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γιάννης Τοπαλούδης: “Έχουμε έναν ισόβιο ψυχικό θάνατο – Το σπίτι μας είναι ένα απέραντο νεκροταφείο”

news room 8 λεπτά ανάγνωση
ΤΟΠΑΛΟΥΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Η υπόθεση της δολο­φο­νίας της Ελένης Τοπα­λούδη επι­στρέ­φει στον Άρειο Πάγο στις 17 Νοεμ­βρίου, όπου θα εξε­τα­στεί αίτηση επα­νε­ξέ­τα­σης που κατέ­θεσε η υπε­ρά­σπιση ενός από τους δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες.
  • Η δια­δι­κα­σία αφορά τη νομική εξέταση της από­φα­σης του 2024 και δεν απο­τε­λεί νέα δίκη για την ενοχή των κατα­δι­κα­σθέ­ντων.
  • Ο πατέρας της Ελένης, Γιάννης Τοπα­λού­δης, χαρα­κτη­ρί­ζει τη νέα εξέλιξη ψυχο­φθόρα και οικο­νο­μικά επι­βα­ρυ­ντική για την οικο­γέ­νεια, αλλά δηλώνει πεπει­σμέ­νος ότι η Δικαιο­σύνη θα απο­φαν­θεί όπως και στις προη­γού­με­νες ομό­φω­νες απο­φά­σεις.
  • Ο ίδιος ζητά αυστη­ρό­τερη αντι­με­τώ­πιση των ειδε­χθών εγκλη­μά­των και ουσια­στική στήριξη των οικο­γε­νειών των θυμάτων, ενώ θέλει να δια­τη­ρεί ζωντανή τη μνήμη της Ελένης ως χαμο­γε­λα­στής και δοτικής νέας γυναί­κας.

“Έχουμε έναν ισόβιο ψυχικό θάνατο”. Με αυτή τη φράση, που απο­τυ­πώ­νει το μέγεθος μιας απώ­λειας την οποία ο χρόνος δεν μπορεί να απα­λύ­νει, ο Γιάννης Τοπα­λού­δης, πατέρας της αδι­κο­χα­μέ­νης Ελένης, περι­γρά­φει στο TheToc την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνει η οικο­γέ­νειά του, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά τη δολο­φο­νία της 21χρονης φοι­τή­τριας στη Ρόδο.

Η υπόθεση που συγκλό­νισε το πανελ­λή­νιο επι­στρέ­φει την Τρίτη 17 Νοεμ­βρίου στον Άρειο Πάγο, καθώς το ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα πρό­κει­ται να εξε­τά­σει εκ νέου την αίτηση επα­νε­ξέ­τα­σης που έχει κατα­θέ­σει η υπε­ρά­σπιση του ενός εκ των δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντων για τον ομαδικό βιασμό και τη δολο­φο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη.

Η αίτηση στρέ­φε­ται κατά της από­φα­σης του 2024, με την οποία είχαν απορ­ρι­φθεί οι αιτή­σεις αναί­ρε­σης των δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντων. Η νέα δια­δι­κα­σία αφορά τη νομική εξέταση της προη­γού­με­νης από­φα­σης και δεν συνιστά νέα δίκη για την ενοχή τους.

Για την οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη, ωστόσο, κάθε νέα δικα­στική εξέλιξη σημαί­νει μία ακόμη ψυχική και οικο­νο­μική δοκι­μα­σία.

Μιλώ­ντας στο TheToc, ο Γιάννης Τοπα­λού­δης εξηγεί πώς βιώνει τη συνε­χι­ζό­μενη δικα­στική περι­πέ­τεια, ζητά αυστη­ρό­τερη αντι­με­τώ­πιση των ειδε­χθών εγκλη­μά­των και ουσια­στική στήριξη των οικο­γε­νειών των θυμάτων, ενώ περι­γρά­φει με λόγια που συγκλο­νί­ζουν τη ζωή του μετά τη δολο­φο­νία της κόρης του.

Πίσω, όμως, από τη δικα­στική υπόθεση υπάρχει και η Ελένη που γνώριζε η οικο­γέ­νειά της: ένα χαμο­γε­λα­στό, δοτικό κορίτσι, που αγα­πούσε τους ανθρώ­πους και δεν δίσταζε να τους προ­σφέ­ρει ό,τι μπο­ρούσε. Αυτή την Ελένη θέλει να θυμάται ο πατέρας της.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Είναι ψυχο­φθόρο – Ακόμη μία φορά μάς φέρνει και οικο­νο­μικά σε δύσκολη θέση”

Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά τη δολο­φο­νία της Ελένης, καλεί­στε να βρε­θείτε ξανά αντι­μέ­τω­ποι με μια δικα­στική δια­δι­κα­σία. Πώς βιώνετε αυτή τη νέα εξέλιξη ως πατέρας;

“Είναι ψυχο­φθόρο. Εκτός από αυτό, και οικο­νο­μικά, δυστυ­χώς, για εμάς ακόμη μία φορά μάς φέρνει σε δύσκολη θέση.

Δόξα τω Θεώ, κατα­φέρ­νουμε να είμαστε παρό­ντες μέσα από τους δικη­γό­ρους μας και να εκπρο­σω­πού­μα­στε σε όλα αυτά τα δικα­στή­ρια. Και στον Άρειο Πάγο, όπου είχε γίνει άλλη μία φορά η δια­δι­κα­σία και υπήρξε ομόφωνη απόρ­ριψη της αναί­ρε­σης. Τώρα, βέβαια, ερχό­μα­στε για δεύτερη, τρίτη φορά στον Άρειο Πάγο”.

Πώς νιώθετε βλέ­πο­ντας ότι, παρά τις αμε­τά­κλη­τες κατα­δί­κες, η υπόθεση εξα­κο­λου­θεί να απα­σχο­λεί τη Δικαιο­σύνη;

“Από τη στιγμή που τους δίνει τη δυνα­τό­τητα η νομο­θε­σία, δεν ξέρω πόσες φορές μπορούν να πάνε στον Άρειο Πάγο, δεν μπορώ να το γνωρίζω αυτό, είναι νομικό θέμα. Από τη στιγμή που έχουν το δικαί­ωμα, θα το χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν.

Και από τη στιγμή που υπάρ­χουν και τα χρήματα που απαι­τού­νται, θα το κάνουν αυτό για να κερ­δί­σουν οτι­δή­ποτε πιθανόν μπορούν να κερ­δί­σουν.

Όμως, εμείς είμαστε πεπει­σμέ­νοι ότι η ελλη­νική Δικαιο­σύνη θα πράξει όπως έχει κάνει και πρω­τό­δικα και στο Εφετείο, βγά­ζο­ντας ομό­φω­νες απο­φά­σεις. Όπως είπα και στην αρχή, και την τελευ­ταία φορά στον Άρειο Πάγο, που είχε εισα­χθεί η αίτηση αναί­ρε­σης, πάλι απορ­ρί­φθηκε ομόφωνα”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Η οικο­γέ­νεια του θύματος ζει πάντοτε μέσα σε μια ψυχική δολο­φο­νία”

Θεω­ρείτε ότι η ελλη­νική Δικαιο­σύνη έχει απο­δώ­σει πλήρως δικαιο­σύνη για την Ελένη ή υπάρ­χουν ακόμη πράγ­ματα που σας αφήνουν με το αίσθημα του ανι­κα­νο­ποί­η­του;

“Σε ό,τι αφορά το θέμα της Δικαιο­σύ­νης, από την πλευρά των δικα­στη­ρίων, δεν μπο­ρούσε να βγει κάποια άλλη απόφαση σε ό,τι αφορά τη δικαί­ωση της Ελένης μας, της οικο­γέ­νειάς μας.

Ήταν το μέγιστο που μπο­ρούσε να επι­βλη­θεί και μάλιστα ήταν απο­φά­σεις, όπως προείπα, ομό­φω­νες.

Όμως, δικαί­ωση για την οικο­γέ­νεια του θύματος, εννοώ την ψυχική δικαί­ωση, απο­κλεί­ε­ται να υπάρξει. Και δεν έρχεται ποτέ αυτή η δικαί­ωση. Γιατί η οικο­γέ­νεια του θύματος ζει πάντοτε μέσα σε μια ψυχική δολο­φο­νία.

Έχουμε έναν ισόβιο ψυχικό θάνατο και περι­μέ­νουμε τον σωμα­τικό μας θάνατο κάποια στιγμή, για να συνα­ντη­θούμε με το κορίτσι μας. Αυτή είναι η ωμή πραγ­μα­τι­κό­τητα”.

Ο Γιάννης Τοπα­λού­δης προχωρά ακόμη περισ­σό­τερο, περι­γρά­φο­ντας με μια σπα­ρα­κτική εικόνα την καθη­με­ρι­νό­τητα της οικο­γέ­νειάς του.

“Είναι η ωμή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Όποιος δεν θέλει να το κατα­λά­βει…

Έχουν έρθει στο σπιτικό μας διά­φο­ροι πολι­τι­κοί και αρχηγοί και τους έχουμε δείξει: “Εδώ είναι ο τάφος του αδερφού της Ελένης. Εδώ είναι ο τάφος του πατέρα της Ελένης”, εννο­ώ­ντας το υπνο­δω­μά­τιο. “Εδώ είναι ο τάφος της μάνας της Ελένης”.

Και εδώ το σπιτικό μας είναι ένα απέ­ρα­ντο νεκρο­τα­φείο.

Όποιος μπορεί να αντι­λη­φθεί το τι λέω”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Τα ισόβια να είναι πραγ­μα­τικά ισόβια”

Αν μπο­ρού­σατε να αλλά­ξετε ένα πράγμα στον τρόπο με τον οποίο η Πολι­τεία αντι­με­τω­πί­ζει τη βία κατά των γυναι­κών, ποιο θα ήταν αυτό;

“Είναι πολλά πράγ­ματα και συν­δυα­στικά που πρέπει να γίνουν. Όχι μόνο ένα πράγμα. Είναι πολλοί παρά­γο­ντες και στόχοι που πρέπει να επι­τευ­χθούν.

Για παρά­δειγμα, το πιο σημα­ντικό για εμάς είναι ότι θα πρέπει να θεσπι­στεί η υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα των σχολών γονέων.

Υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα των σχολών γονέων για όλους τους γονείς και τους εν δυνάμει γονείς, γιατί δεν είμαστε όλοι άξιοι να γίνουμε γονείς. Αυτό το βλέ­πουμε, δυστυ­χώς, σε πάρα πολλές περι­πτώ­σεις.

Το πιο ουσια­στικό είναι οι γονείς, είναι η παιδεία.

Θα πρέπει για αυτά τα ειδεχθή εγκλή­ματα τα ισόβια να είναι πραγ­μα­τικά ισόβια.

Και να μη μου πει κάποιος ότι “ξέρετε, το σύστημά μας είναι σωφρο­νι­στικό, θα βγουν μετά καλοί άνθρω­ποι στην κοι­νω­νία”.

Για αυτά τα συγκε­κρι­μένα άτομα και για τα συγκε­κρι­μένα ειδεχθή εγκλή­ματα, και το έχω πει κατ’ επα­νά­ληψη σε διά­φο­ρους πολι­τι­κούς και στον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό, αυτό το σύστημα, για αυτά τα συγκε­κρι­μένα τέρατα, θα πρέπει να είναι τιμω­ρη­τικό. Ξεκά­θαρα.

Θα θέλατε, όταν αυτοί θα έχουν, εντός εισα­γω­γι­κών, σωφρο­νι­στεί, να έρθουν και να είναι γεί­το­νες με εσάς, με τα παιδιά σας ή με τα εγγόνια σας; Θα νιώθετε και θα αισθά­νε­στε ασφα­λείς πλέον, γιατί θα έχουν σωφρο­νι­στεί;”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Οι οικο­γέ­νειες των θυμάτων χρειά­ζο­νται ψυχο­λο­γική και οικο­νο­μική στήριξη”

Ο πατέρας της Ελένης δεν περιο­ρί­ζε­ται στο αίτημα για αυστη­ρό­τε­ρες ποινές. Κατα­θέ­τει και συγκε­κρι­μένη πρόταση για τη δημιουρ­γία ενός μηχα­νι­σμού οικο­νο­μι­κής υπο­στή­ρι­ξης των οικο­γε­νειών που βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες με αντί­στοι­χες τρα­γω­δίες.

“Θα πρέπει να υπάρχει ψυχο­λο­γική στήριξη των οικο­γε­νειών των θυμάτων, που είναι ανύ­παρ­κτη. Να υπάρξει οικο­νο­μική στήριξη των οικο­γε­νειών των θυμάτων.

Γι’ αυτό ζητάμε να υπάρχει ένα ταμείο αλλη­λο­βο­ή­θειας, να θεσπι­στεί σε κάποιο αρμόδιο υπουρ­γείο, στο οποίο να προ­ε­δρεύει κάποιος πανε­πι­στη­μια­κού κύρους επι­στή­μο­νας.

Να υπάρ­χουν εκπρό­σω­ποι όλων των κομ­μά­των και εκπρό­σω­ποι κάποιων οικο­γε­νειών των θυμάτων, καθώς και από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο.

Να χρη­μα­το­δο­τεί­ται από τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και να λογο­δο­τεί στις επι­τρο­πές της Βουλής. Να είναι όλα ξεκά­θαρα σε ό,τι αφορά τη δια­χεί­ριση των χρη­μά­των.

Και να έχει διπλό στόχο αυτός ο φορέας.

Πρώτον, να ενι­σχύει άμεσα τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων, που σε πολλές περι­πτώ­σεις δεν έχουν στον ήλιο μοίρα να αντα­πο­κρι­θούν στα δικα­στικά και σε ένα σωρό άλλα έξοδα.

Και δευ­τε­ρευό­ντως, να στο­χεύει στην οικο­νο­μική ενί­σχυση δια­φό­ρων τέτοιων δράσεων ενάντια στην έμφυλη βία, αλλά και στη βία γενι­κό­τερα. Γιατί ας μην ξεχνάμε και τη βία των εφήβων, το bullying και τον σχολικό εκφο­βι­σμό”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Να μάθουμε τα παιδιά μας να αγαπούν και να σέβο­νται τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα”

Τι θα λέγατε σήμερα σε έναν πατέρα που ανη­συ­χεί για την ασφά­λεια της κόρης του, αλλά και σε έναν νέο άνδρα που ενδε­χο­μέ­νως δεν έχει κατα­νο­ή­σει τι σημαί­νει σεβα­σμός στη συναί­νεση και στην αυτο­διά­θεση μιας γυναί­κας;

“Καταρ­χήν, θα έλεγα ότι πρέπει γενικά, όχι μόνο για το κορίτσι, γενικά για τα παιδιά μας, να τα μάθουμε να αγαπάνε.

Να αγαπάνε.

Το πιο σημα­ντικό είναι να αγαπάνε τον συνάν­θρωπό τους. Να αγαπάνε την ανθρώ­πινη ζωή και αξιο­πρέ­πεια. Είτε το ένα φύλο είναι είτε το άλλο φύλο.

Και φυσικά, θα πρέπει να μάθουμε τα παιδιά μας να σέβο­νται τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα.

Και το πιο σημα­ντικό απ’ όλα, να χαρί­σουμε στα παιδιά μας βιω­μα­τικά την ενσυ­ναί­σθηση, δηλαδή να μπορούν να μπαί­νουν πρώτα στη θέση του άλλου”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Η Ελένη ήταν ένα χαμο­γε­λα­στό, δοτικό κορίτσι – Δεν θα αλλά­ζαμε τίποτα”

Ο κόσμος γνώρισε την Ελένη μέσα από μια ανεί­πωτη τρα­γω­δία. Ποια ήταν, όμως, η Ελένη που δεν πρόλαβε να γνω­ρί­σει η κοι­νω­νία;

“Η Ελένη ήταν ένα κορίτσι χαμο­γε­λα­στό. Πάντα με το χαμό­γελο και πάντα προ­σπα­θούσε να βοη­θή­σει όσους ανθρώ­πους είχαν ανάγκη.

Ήταν δοτικό κορίτσι. Έτσι έμαθε από το σπίτι μας.

Πολλές φορές το συζη­τάμε με τη μάνα της, μήπως έπρεπε να μάθουμε το κορίτσι μας να είναι πιο κου­μπω­μένη, να μην είναι τόσο δοτική. Όχι.

Το ποτήρι της ζωής πρέπει να το βλέ­πουμε πάντα μισο­γε­μάτο και όχι μισο­ά­δειο.

Να μην κάνουμε τα παιδιά μας να μισούν ή να είναι πάντοτε με την καχυ­πο­ψία απέ­να­ντι στον άλλον.

Να μάθουμε τα παιδιά μας, πρω­τί­στως, όπως είπα πιο μπροστά, να σέβο­νται τον άλλον. Αυτή είναι η ουσία.

Έτσι μάθαμε, λοιπόν, κι εμείς την Ελένη μας. Να σέβεται τον συνάν­θρωπό της.

Και δεν πρό­κει­ται, αν γυρ­νού­σαμε τον χρόνο πίσω, να αλλά­ζαμε τίποτα από αυτά που προ­σφέ­ραμε στο παιδί μας”.

Γιάννης Τοπα­λού­δης στο TheToc: “Σε ευχα­ρι­στώ, καλέ μου πατέρα” – Τα λόγια της Ελένης που δεν ξεχνά

Προς το τέλος της συνο­μι­λίας μας, η συζή­τηση απο­μα­κρύ­νε­ται από τις δικα­στι­κές αίθου­σες και επι­στρέ­φει στις προ­σω­πι­κές στιγμές ενός πατέρα με την κόρη του.

Στιγμές της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που για την οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη έχουν απο­κτή­σει μια ανε­κτί­μητη σημασία.

Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε στην Ελένη και δεν προ­λά­βατε να της το πείτε όσο ήταν κοντά σας;

“Εγώ θα πω κάτι που έλεγε συνέ­χεια όταν μιλού­σαμε, και τηλε­φω­νικά και από κοντά, πολλές φορές.

Δεν της χαλούσα χατίρι, όταν της αγόραζα κάποιο ρούχο ή κάτι άλλο που ήθελε, έλεγε:

“Σε ευχα­ρι­στώ, καλέ μου πατέρα”.

“Σε ευχα­ρι­στώ, καλή μου κόρη”.

Αυτό”.

Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά, ο Γιάννης Τοπα­λού­δης εξα­κο­λου­θεί να αναζητά μέσα από τη μνήμη της κόρης του τη δύναμη να μιλά, να διεκ­δι­κεί και να αγω­νί­ζε­ται.

Πηγή: thetoc.gr 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.