Στο 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου η σκουριά τελειώνει τη δουλειά πιο γρήγορα από τον εργολάβο

Το 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου έχει ίσως το πιο πρα­κτικό πρό­γραμμα σπουδών της χώρας. Οι μελ­λο­ντι­κοί υδραυ­λι­κοί βλέπουν από πρώτο χέρι τι παθαί­νει ένα προ­αύ­λιο με βου­λω­μέ­νες απο­χε­τεύ­σεις, οι καθα­ρί­στριες έχουν στήσει με κου­βά­δες ολό­κληρο σύστημα συλ­λο­γής ομβρίων στην αίθουσα εκδη­λώ­σεων και τα φωτι­στικά κρέ­μο­νται από ψηλά, όχι από αρχι­τε­κτο­νική έμπνευση αλλά επειδή ο εργο­λά­βος δεν τα στε­ρέ­ωσε σωστά. Τα κάγκελα που επι­σκευά­στη­καν τον Ιανουά­ριο, λεπτό­τερα πάνω στις παλιές βάσεις, έβγαλαν ξανά σκουριά μέσα σε λίγες ημέρες, ρεκόρ ταχύ­τη­τας που κανένα συνερ­γείο δεν έχει πετύχει σε αυτό το κτήριο από το 1982.

Το γέλιο όμως κόβεται εκεί που πέφτει ο σοβάς. Πέρυσι έπεσε δίπλα σε μαθητή, ενώ μεγάλο κομμάτι τσι­μέ­ντου ξεκόλ­λησε από τον 2ο όροφο και προ­σγειώ­θηκε στο προ­αύ­λιο ενός συγκρο­τή­μα­τος με περίπου 850 παιδιά. Ο Γιώργος Μαΐλης ζητά απλώς να μη φοβάται για το κεφάλι του και η μητέρα του να μην κάθεται με το άγχος αν θα γυρίσει σώος, ενώ ο διευ­θυ­ντής Ιωάννης Καρα­μή­τσας στέλνει μηνύ­ματα που δεν απα­ντώ­νται ποτέ. Η κατά­ληψη μπαίνει στην 4η ημέρα και ο Δήμος Ρόδου έχει την ευκαι­ρία να απο­δεί­ξει ότι για να γίνει κάτι δεν χρειά­ζε­ται πάντα να βγει κάποιος στα κάγκελα.

Αρκεί βέβαια τα κάγκελα να αντέ­ξουν, γιατί στο 1ο ΕΠΑΛ ούτε αυτό είναι δεδο­μένο.