Χωρίς προσωρινή διαταγή η εταιρεία διαχείρισης στη μάχη για το ακίνητο με την υποθήκη των 2 εκατ. ευρώ

• Απορ­ρί­φθηκε το αίτημα να εκπρο­σω­πή­σουν άμεσα την οφει­λέ­τρια οι 3 δικη­γό­ροι που πρό­τεινε η αιτούσα. Η αίτηση για τον διο­ρι­σμό προ­σω­ρι­νής διοί­κη­σης θα συζη­τη­θεί τον Μάρτιο του 2027, και μέχρι τότε η εκπρο­σώ­πηση της οφει­λέ­τριας, από την οποία εξαρ­τά­ται η εκτέ­λεση σε βάρος του ενυ­πό­θη­κου ακι­νή­του, μένει ανοιχτή

Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων επι­χεί­ρησε να ξεμπλο­κά­ρει άμεσα την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση σε βάρος του­ρι­στι­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας, όμως η προ­σπά­θεια σκό­νταψε στο πρώτο της βήμα. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», απορ­ρί­φθηκε το αίτημα για χορή­γηση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής. Με αυτήν η αιτούσα ζητούσε να απο­κτή­σει η οφει­λέ­τρια εκπρο­σώ­πηση πριν ακόμη συζη­τη­θεί η υπόθεση. Η αίτηση για τον διο­ρι­σμό προ­σω­ρι­νής διοί­κη­σης θα εκδι­κα­στεί τον Μάρτιο του 2027. Η ακριβής ημε­ρο­μη­νία της δικα­σί­μου δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Η εξέλιξη δεν είναι απλώς δια­δι­κα­στική. Κατά την αιτούσα, η εται­ρεία δεν έχει νόμιμη εκπρο­σώ­πηση από τον Ιούλιο του 2017. Χωρίς κάποιον που να μπορεί να παρα­λά­βει έγγραφα για λογα­ρια­σμό της, το ακίνητό της δεν μπορεί να κατα­σχε­θεί ούτε να βγει σε πλει­στη­ρια­σμό, παρότι βαρύ­νε­ται με υποθήκη 2.000.000 ευρώ. Πίσω από την υποθήκη βρί­σκε­ται τελε­σί­δικη απαί­τηση 1.720.056,83 ευρώ, στην οποία προ­στί­θε­νται τόκοι υπε­ρη­με­ρίας από το καλο­καίρι του 2016.

Τι ζητούσε η αιτούσα με την προ­σω­ρινή διαταγή

Το αίτημα είχε υπο­βλη­θεί μαζί με την νέα αίτηση της εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης, που φέρει ημε­ρο­μη­νία 23 Οκτω­βρίου 2026. Η αιτούσα επι­κα­λού­νταν κατε­πεί­γον. Ζητούσε τα 3 πρόσωπα που προ­τεί­νει για την προ­σω­ρινή διοί­κηση να εκπρο­σω­πούν την εται­ρεία από τη χορή­γηση της δια­τα­γής έως την έκδοση από­φα­σης. Έτσι θα μπο­ρούσε να επι­δο­θεί αμέσως ο εκτε­λε­στός τίτλος, μαζί με επιταγή προς πληρωμή.

Στο ίδιο αίτημα πρό­σθετε και ένα επι­χεί­ρημα γενι­κό­τε­ρου συμ­φέ­ρο­ντος. Υπο­στή­ριζε ότι σε έναν πλει­στη­ρια­σμό θα μπο­ρού­σαν να αναγ­γελ­θούν και το Δημόσιο και οι ασφα­λι­στι­κοί οργα­νι­σμοί. Κατά την ίδια, η παρα­τε­τα­μένη αδρά­νεια ωφελεί «απο­κλει­στικά τους μετό­χους και κανέναν άλλο».

Το αίτημα δεν έγινε δεκτό. Το σκε­πτικό της απόρ­ρι­ψης δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία. Βέβαιο είναι ότι, του­λά­χι­στον σε αυτή τη φάση, οι 3 προ­τει­νό­με­νοι δεν απο­κτούν εξουσία να παρα­λαμ­βά­νουν έγγραφα για λογα­ρια­σμό της εται­ρείας. Η ουσία της υπό­θε­σης θα εξε­τα­στεί στη συζή­τηση του Μαρτίου.

Τι δια­κυ­βεύ­ε­ται μέχρι τη δικά­σιμο

Για την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης, ο χρόνος μετράει. Η απαί­τηση είναι τελε­σί­δικη εδώ και χρόνια. Όπως όμως υπο­στη­ρί­ζει, η εκτέ­λεση δεν μπορεί να ξεκι­νή­σει όσο κανείς δεν εκπρο­σω­πεί νόμιμα την οφει­λέ­τρια. Η επιταγή προς πληρωμή, η κατά­σχεση και ο πλει­στη­ρια­σμός προ­ϋ­πο­θέ­τουν επι­δό­σεις. Και οι επι­δό­σεις προ­ϋ­πο­θέ­τουν παρα­λή­πτη.

Με τη συζή­τηση ορι­σμένη για τον Μάρτιο, η εκκρε­μό­τητα θα κρα­τή­σει αρκε­τούς ακόμη μήνες, στους οποίους θα προ­στε­θεί και ο χρόνος έως την έκδοση της από­φα­σης. Οι τόκοι υπε­ρη­με­ρίας τρέχουν από τις 15 Ιουλίου 2016 και ανα­το­κί­ζο­νται κάθε 6 μήνες. Αυτό σημαί­νει ότι η οφειλή συνε­χί­ζει να μεγα­λώ­νει όσο η υπόθεση μένει ανοιχτή.

Η αιτούσα έχει πάντως επι­ση­μά­νει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Αν οι μέτοχοι θέλουν τον έλεγχο της εται­ρείας, σημειώ­νει, μπορούν οπο­τε­δή­ποτε να διο­ρί­σουν οι ίδιοι τακτική διοί­κηση.

Μια διοί­κηση με μονα­δικό αντι­κεί­μενο την παρα­λαβή εγγρά­φων

Στην κύρια αίτηση, που θα συζη­τη­θεί τον Μάρτιο, η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης προ­τεί­νει 3 δικη­γό­ρους με έδρα εκτός της περι­φέ­ρειας του δικα­στη­ρίου. Όπως ανα­φέ­ρει, γνω­ρί­ζουν ήδη τον φάκελο και έχουν απο­δε­χθεί ρητά την απο­στολή. Η επιλογή εξω­τε­ρι­κών προ­σώ­πων δεν είναι τυχαία. Η αιτούσα υπο­στη­ρί­ζει ότι οι παραι­τή­σεις της προη­γού­με­νης προ­σω­ρι­νής διοί­κη­σης έδειξαν πως η κατοι­κία στον τόπο της έδρας δεν αρκεί για να κριθεί κάποιος κατάλ­λη­λος.

Οι εξου­σίες που ζητού­νται είναι εξαι­ρε­τικά περιο­ρι­σμέ­νες. Τα μέλη θα παρα­λαμ­βά­νουν μόνο εξώδικα και δικα­στικά έγγραφα για λογα­ρια­σμό της εται­ρείας. Η θητεία τους θα λήγει αυτό­ματα μόλις ολο­κλη­ρω­θεί η ανα­γκα­στική εκτέ­λεση. Η αιτούσα γνω­ρί­ζει ότι ο δικη­γο­ρι­κός νόμος απα­γο­ρεύει στους δικη­γό­ρους να ασκούν ενεργά διοι­κη­τικά καθή­κο­ντα σε εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις. Υπο­στη­ρί­ζει όμως ότι εδώ ο ρόλος μοιάζει περισ­σό­τερο με εκείνον του αντι­κλή­του και δεν περι­λαμ­βά­νει καμία εμπο­ρική πράξη.

Απορ­ρί­πτει επίσης το ενδε­χό­μενο να διο­ρι­στούν πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες. Όπως εξηγεί, δεν υπάρ­χουν χρήματα για την αμοιβή τους ούτε βιβλία στα οποία θα μπο­ρού­σαν να έχουν πρό­σβαση. Αντι­τί­θε­ται και σε ένα μικτό συμ­βού­λιο με μετό­χους ή πρώην διοι­κού­ντες. Ένα τέτοιο σχήμα, κατά την ίδια, θα οδη­γούσε σε νέο αδιέ­ξοδο, με ανα­κο­πές κατά της εκτέ­λε­σης και πιθανή ανα­ζή­τηση ευθυνών σε βάρος των υπό­λοι­πων μελών.

Πώς κατέρ­ρευσε η πρώτη προ­σω­ρινή διοί­κηση

Η σημε­ρινή εικόνα είναι απο­τέ­λε­σμα μιας δια­δι­κα­σίας που κρατά περισ­σό­τερο από 2 χρόνια. Η πρώτη αίτηση για διο­ρι­σμό διοί­κη­σης κατα­τέ­θηκε τον Σεπτέμ­βριο του 2024. Τον Ιανουά­ριο του 2025 ακο­λού­θησε αίτηση της εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης. Μετά από αναβολή, οι υπο­θέ­σεις συζη­τή­θη­καν τον Οκτώ­βριο του 2025.

Η απόφαση δημο­σιεύ­θηκε στις 15 Ιανουα­ρίου 2026 και δεν ικα­νο­ποί­ησε την αιτούσα ως προς τα πρόσωπα. Το δικα­στή­ριο δεν όρισε όσους είχε προ­τεί­νει εκείνη, επειδή κατοι­κού­σαν εκτός της περι­φέ­ρειάς του. Προ­τί­μησε 3 κατοί­κους του τόπου όπου εδρεύει η εται­ρεία. Τους έδωσε εντολή να συγκα­λέ­σουν γενική συνέ­λευση και να εκλεγεί νέο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο μέσα σε 6 μήνες.

Η προ­θε­σμία δεν τηρή­θηκε. Στις 2 Ιουλίου 2026 το πρώτο μέλος δήλωσε εξω­δί­κως ότι παραι­τεί­ται. Στις 14 Ιουλίου ακο­λού­θησε το δεύτερο, μία μόλις ημέρα πριν λήξει το εξάμηνο στις 15 Ιουλίου. Για το τρίτο μέλος η αίτηση δεν ανα­φέ­ρει παραί­τηση. Η αιτούσα περι­γρά­φει την κατά­σταση ως «λει­τουρ­γικό αδιέ­ξοδο» ενός οργάνου που έμεινε με 1 από τα 3 μέλη του.

Ακέφαλη εδώ και πάνω από 9 χρόνια

Η του­ρι­στική εται­ρεία συστά­θηκε το 1988 με κύριο αντι­κεί­μενο το πρα­κτο­ρείο γενικού του­ρι­σμού. Κατά την αίτηση, του­λά­χι­στον από το 2016 αντι­με­τώ­πιζε σοβαρά λει­τουρ­γικά και οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα.

Το τελευ­ταίο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο εξελέγη τον Ιούνιο του 2012, με 3 μέλη και θητεία 5 ετών. Πρό­ε­δρος ήταν ο γιος του ενός εγγυητή της πίστω­σης, ενώ μέλος ήταν και η αδελφή του.

Η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου 2017 και νέο συμ­βού­λιο δεν εξελέγη ποτέ.

Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης δια­τεί­νε­ται ότι αυτό δεν έγινε από αμέλεια. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι μέτοχοι επέ­λε­ξαν συνει­δητά να μην ορίσουν διοί­κηση, ώστε οι πιστω­τές να μην μπορούν να επι­δώ­σουν έγγραφα και να προ­χω­ρή­σουν σε εκτέ­λεση. Σύμφωνα με τα στοι­χεία που επι­κα­λεί­ται, η τελευ­ταία δημο­σιευ­μένη χρήση είναι του 2012 και εμφά­νιζε σωρευ­μέ­νες ζημίες 3.437.532,90 ευρώ. Η αιτούσα κάνει λόγο για «εται­ρικό κέλυφος» με περιου­σία «εγκλω­βι­σμένη σε ένα αδρανές νομικό πρόσωπο». Οι θέσεις της ίδιας της εται­ρείας ή των μετόχων της δεν περι­λαμ­βά­νο­νται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Από την πίστωση του 2010 στην τελε­σί­δικη απαί­τηση

Η ιστορία ξεκινά στις 26 Ιανουα­ρίου 2010. Τότε η εται­ρεία υπέ­γραψε με την τράπεζα σύμβαση πίστω­σης με ανοικτό αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό και όριο 1.200.000 ευρώ. Εγγυ­η­τές ήταν ο πρό­ε­δρος και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της εται­ρείας και ο πατέρας του. Τον Ιανουά­ριο του 2012 το όριο αυξή­θηκε κατά 800.000 ευρώ και έφτασε τα 2.000.000 ευρώ.

Λίγους μήνες αργό­τερα, στις 12 Ιουνίου 2012, ο πατέρας απε­βί­ωσε. Τα 2 παιδιά του τον κλη­ρο­νό­μη­σαν εξ αδια­θέ­του. Με συμ­φω­νη­τικό του 2016, ωστόσο, η κόρη απαλ­λά­χθηκε από την εγγύηση. Ο γιος ανα­φέ­ρε­ται στην αίτηση ως μετα­πο­βιώ­σας, δηλαδή απε­βί­ωσε και αυτός μετα­γε­νέ­στερα. Πότε ακριβώς, δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται.

Στις 14 Ιουλίου 2016 η τράπεζα έκλεισε ορι­στικά την πίστωση. Η λογι­στική απαί­τηση ανερ­χό­ταν σε 1.423.972,88 ευρώ. Με τους συμ­βα­τι­κούς τόκους που δεν είχαν λογι­στεί, το σύνολο έφτασε τα 1.720.056,83 ευρώ. Από τις 15 Ιουλίου 2016 το ποσό επι­βα­ρύ­νε­ται με τόκους υπε­ρη­με­ρίας και ανα­το­κι­σμό κάθε 6 μήνες.

Ολό­κληρη η απαί­τηση επι­δι­κά­στηκε με διαταγή πλη­ρω­μής του 2016. Η διαταγή επι­δό­θηκε στην εται­ρεία για πρώτη φορά τον Δεκέμ­βριο του 2016 και για δεύτερη στις 24 Σεπτεμ­βρίου 2018. Η εται­ρεία δεν άσκησε ανακοπή και η απαί­τηση έγινε τελε­σί­δικη.

Η υποθήκη στον αγρό των 5.346 τετρα­γω­νι­κών μέτρων

Η τράπεζα είχε εξα­σφα­λι­στεί νωρίς. Από τις 2 Μαρτίου 2012 είχε εγγρά­ψει προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης 2.000.000 ευρώ στο ακίνητο της εται­ρείας. Πρό­κει­ται για αγρό 5.346 τετρα­γω­νι­κών μέτρων με κτί­σματα, που η εται­ρεία είχε αγο­ρά­σει το 1994. Στις 22 Οκτω­βρίου 2018 η προ­ση­μεί­ωση τράπηκε σε υποθήκη. Κατά την αιτούσα, αυτό της εξα­σφα­λί­ζει κατά­ταξη πριν από κάθε άλλο δανει­στή σε ενδε­χό­μενο πλει­στη­ρια­σμό.

Στις 24 Ιουνίου 2019 η απαί­τηση μετα­βι­βά­στηκε σε αλλο­δαπή εται­ρεία ειδικού σκοπού, στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης. Τον Μάρτιο του 2020 η τράπεζα δια­σπά­στηκε και η δια­χεί­ριση της απαί­τη­σης ανα­τέ­θηκε στην εται­ρεία που σήμερα εμφα­νί­ζε­ται ως αιτούσα.

Από εκεί και πέρα, το εμπόδιο δεν ήταν πια νομικό ως προς την απαί­τηση, αλλά πρα­κτικό ως προς την εκπρο­σώ­πηση. Τον Μάρτιο του 2027 το δικα­στή­ριο θα κληθεί να κρίνει αν θα απο­κτή­σει η οφει­λέ­τρια διοί­κηση, έστω με τις στενές αρμο­διό­τη­τες που ζητεί η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης. Από την απά­ντηση αυτή εξαρ­τά­ται αν η εκτέ­λεση σε βάρος του ακι­νή­του θα μπο­ρέ­σει τελικά να προ­χω­ρή­σει.