- Ο Νίκος Παπανδρέου αποχαιρέτησε τη μητέρα του, Μαργαρίτα, με αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία και τις δύσκολες στιγμές της Χούντας.
- Οι στάχτες της Μαργαρίτας θα σκορπιστούν στην αγαπημένη της θάλασσα του Αιγαίου, όπως ανακοίνωσε ο γιος της.
- Ο Νίκος μοιράστηκε προσωπικές συμβουλές που του είχε δώσει η μητέρα του, οι οποίες τον επηρέασαν βαθιά στην προσωπική του ζωή.
- Η επικήδειος ομιλία του περιλάμβανε και αναμνήσεις από στιγμές χαράς, όπως όταν τη βρήκε να χορεύει μόνη της, εν μέσω των δυσκολιών της ζωής της.
Με ιστορίες από το παρελθόν, από όταν ο ίδιος ήταν δέκα ετών το βράδυ της Χούντας αλλά και τις συμβουλές που του είχε δώσει σε προσωπικές του στιγμές, αποχαιρέτησε τη μητέρα του Μαργαρίτα Παπανδρέου, ο γιος της Νίκος Παπανδρέου.
Παράλληλα γνωστοποίησε ότι οι στάχτες της Μαργαρίτας Παπανδρέου μετά την τελετή αποτέφρωσης σε στενό οικογενειακό κύκλο στη Ριτσώνα θα σκορπιστούν «στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου».
Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα. Goodbye, dear Margaret. Rest in peace» έκλεισε τον αποχαιρετισμό του ο Νίκος Παπανδρέου.
Ο επικήδειος του Νίκου Παπανδρέου στη μητέρα του, Μαργαρίτα Παπανδρέου
Μαργαρίτα μου, έτσι σε έλεγα από μικρός, πόσα δεν περάσαμε μαζί.
Το βράδυ της χούντας, θυμάμαι πώς κυνήγησες το στρατιωτικό φορτηγό στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα. Ξυπόλυτη χωρίς την αίσθηση ότι πατούσες σπασμένα γυαλιά.
Ήσουν σίγουρη ότι τον πήγαιναν για εκτέλεση.
Τότε σου έπιασα το χέρι. Ήμουν μόλις δέκα, και σου είπα μην το κυνηγάς, θα ζήσει. Ηρέμησες και γυρίσαμε σπίτι. Περιέργως, μου εκμυστηρεύτηκες πολλά χρόνια αργότερα, ότι με είχες πιστέψει. Μάλλον από τότε ξεκίνησε η ιδιαίτερη σχέση που είχαμε, μητέρας και γιου.
Σε ακολουθούσε μια άσβεστη νεότητα που ξεκινούσε από το μυαλό σου και κατέληγε στην καρδιά σου.
Πόσες φορές δεν ερχόμασταν όλοι μας για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές; Ήσουν μια γαλήνη στην φουρτούνα.
Δεν στο έχω πει ποτέ αλλά τώρα πρέπει: Μια προσωπική κουβέντα σου με επηρέασε βαθιά. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000. Με βρήκες στον καναπέ, αμίλητο και κατσουφιασμένο. Με ταλαιπωρούσε ένας επίπονος χωρισμός.
«Στην επόμενή σου σχέση», μου είπες, «να το κλείσεις το μαγαζί. Να μην υπάρξει μεθεπόμενη. Ο κάθε χωρισμός πονάει, βασανίζει, δημιουργεί ενοχές. Ο χωρισμός παίρνει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου.
Πόσα κομμάτια θα κόψεις ακόμη;
Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σου μείνει τίποτα.
Σοφή κουβέντα.
Η επόμενη σχέση οδήγησε στον γάμο μου με την Αλεξία. Η νύφη που σε αγκάλιασε σφιχτά — άλλωστε γνώριζες το ιδιαίτερο της φως από τότε που ήταν μικρό κορίτσι.
Έσμιξαν έτσι δυο κουλτούρες: η θερμή Ελληνίδα με το μπρίο και την φασαρία και η κάπως αποστασιοποιημένη Αμερικανίδα με το χιούμορ και την σοφία.
Τελειώνω.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα, είχαμε καθίσει στο σαλόνι στο Καστρί. Είχες βάλει κάντρι μουσική. Και συγκεκριμένα, την Ντόλι Πάρτον που ήταν αγαπημένη σου.
Όταν έφευγα, γύρισα στιγμιαία να δω πώς ήσουν, εκεί που σε άφηνα.
Και ξαφνιάστηκα.
Είχες σηκωθεί και χόρευες.
Μόνη σου.
Ίσως έτσι πολεμούσες όλα όσα σε βασάνιζαν.
Ίσως φανταζόσουν ότι χόρευες ακόμη με τον Ανδρέα, που τον είχες ερωτευτεί στη μακρινή Αμερική, την πρώτη φορά που χορέψατε μαζί, στα τέλη της μυθικής δεκαετίας του 1940.
Αύριο θα σε σκορπίσουμε στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου. Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα.
Goodbye, dear Margaret.
Rest in peace
Πηγή: protothema.gr
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.