Αναβλήθηκε ξανά η δίκη του εφοριακού που αθωώθηκε, δικαιώθηκε στο ΣτΕ και διεκδικεί 113.673,73 ευρώ

Ανα­βλή­θηκε εκ νέου χθες, η συζή­τηση της αγωγής εφο­ρια­κού υπαλ­λή­λου κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ενώπιον του δεύ­τε­ρου τμή­μα­τος του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Νέα δικά­σι­μος ορί­στηκε η 28ης Ιανουα­ρίου 2027.

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε στις 20 Αυγού­στου 2020, ενώ είχε προη­γη­θεί άλλη αγωγή με το ίδιο αντι­κεί­μενο τον Μάρτιο του 2017. Ο ενάγων ζητά να ανα­γνω­ρι­στεί ότι το Δημόσιο οφείλει να του κατα­βά­λει 63.673,73 ευρώ για περιου­σιακή ζημία και 50.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ηθική βλάβη. Και τα 2 ποσά ζητού­νται νομι­μο­τό­κως από την επίδοση της αγωγής.

Πέντε προ­δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις και αλλε­πάλ­λη­λες δικά­σι­μοι

Όπως προ­κύ­πτει από την πορεία της υπό­θε­σης, η πρώτη προ­δι­κα­στική απόφαση εκδό­θηκε το 2022 με αριθμό Α745/2022 και διέταξε την προ­σκό­μιση εγγρά­φων. Η υπόθεση συζη­τή­θηκε ξανά στις 23 Φεβρουα­ρίου 2023. Με την απόφαση Α373/2023 το δικα­στή­ριο ανέβαλε την ορι­στική κρίση και ζήτησε από το Δημόσιο βεβαί­ωση του αρμό­διου εκκα­θα­ρι­στή απο­δο­χών με ανα­λυ­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς ανά μήνα.

Νέα δικά­σι­μος είχε οριστεί η 14 Δεκεμ­βρίου 2023. Με αυτε­πάγ­γελ­τες ανα­βο­λές η συζή­τηση μετα­φέρ­θηκε στις 28 Μαρτίου 2024 και κατόπιν στις 27 Ιουνίου 2024. Εκείνη την ημέρα, κατά την απόφαση, δεν προ­σκο­μί­στηκε κανένα από τα στοι­χεία που είχαν ζητηθεί. Το δικα­στή­ριο εξέδωσε την Α485/2024, διέταξε ξανά τον υπο­λο­γι­σμό μέσα σε 60 ημέρες και επι­φυ­λά­χθηκε να επι­βά­λει τις κυρώ­σεις του Κώδικα Διοι­κη­τι­κής Δικο­νο­μίας.

Η υπόθεση συζη­τή­θηκε πάλι στις 27 Φεβρουα­ρίου 2025. Η απόφαση Α373/2025 δια­πί­στωσε ότι το έγγραφο που είχε κατα­θέ­σει στο μεταξύ το Δημόσιο ήταν ελλιπές και ζήτησε συμπλή­ρωση. Μετά τη συζή­τηση της 19ης Μαρτίου 2026 εκδό­θηκε η Α135/2026, που δημο­σιεύ­θηκε στις 11 Μαΐου 2026 και όρισε δικά­σιμο τη χθεσινή ημέρα, οπότε η υπόθεση ανα­βλή­θηκε για μία ακόμη φορά.

Τι δια­πί­στωσε το δικα­στή­ριο με την τελευ­ταία απόφαση

Με την Α135/2026 οι δικα­στές δια­πι­στώ­νουν ότι η προη­γού­μενη προ­δι­κα­στική απόφαση δεν εκτε­λέ­στηκε, παρότι είχε επι­δο­θεί νόμιμα και εμπρό­θε­σμα στο Δημόσιο τον Οκτώ­βριο του 2025. Δεν προ­σκο­μί­στηκε η βεβαί­ωση για το κίνητρο από­δο­σης και την απο­ζη­μί­ωση ΔΙΒΕΕΤ που δικαιού­ταν ο ενάγων από τις 21 Ιανουα­ρίου 2009 έως και τον Σεπτέμ­βριο του 2009. Χωρίς αυτήν το δικα­στή­ριο κρίνει ότι δεν μπορεί να κατα­λή­ξει σε ασφαλή ορι­στική κρίση για το ακριβές ύψος των ποσών, καθώς ο υπο­λο­γι­σμός απαιτεί πολύ­πλο­κες αριθ­μη­τι­κές πράξεις.

Η απόφαση υπο­χρε­ώ­νει ονο­μα­στικά πλέον τον προϊ­στά­μενο της Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κής Δια­χεί­ρι­σης, Τμήμα Εκκα­θά­ρι­σης Απο­δο­χών της ΑΑΔΕ, να κατα­θέ­σει στη γραμ­μα­τεία σχετική έκθεση με ανα­λυ­τικά ποσά ανά μήνα και αθροι­στικά. Στο δια­τα­κτικό η προ­θε­σμία ανα­γρά­φε­ται ολο­γρά­φως ως 60 και αριθ­μη­τικά ως 30 ημέρες από την επίδοση.

Όσα έχουν ήδη κριθεί ορι­στικά υπέρ του ενά­γο­ντος

Η ουσία της δια­φο­ράς έχει κριθεί σε μεγάλο βαθμό ήδη από την Α373/2023. Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι, όταν υπάλ­λη­λος που τέθηκε σε αργία απαλ­λάσ­σε­ται από κάθε πει­θαρ­χική ευθύνη, η απόδοση των παρα­κρα­τη­θει­σών απο­δο­χών είναι υπο­χρε­ω­τική κατά τον νόμο και δεν απαιτεί προη­γού­μενη απόφαση υπη­ρε­σια­κού συμ­βου­λίου. Έκρινε επίσης ότι στις επι­στρε­πτέες απο­δο­χές περι­λαμ­βά­νο­νται τα επι­δό­ματα που κατα­βάλ­λο­νται παγίως και τακτικά στους εν ενερ­γεία υπαλ­λή­λους, δηλαδή το κίνητρο από­δο­σης και τα ΔΙΒΕΕΤ. Δεν περι­λαμ­βά­νο­νται τα έξοδα κίνησης, που θεω­ρή­θη­καν ημε­ρή­σια παροχή κατα­βαλ­λό­μενη επί απο­δεί­ξει.

Το Δημόσιο αμφι­σβή­τησε εκ νέου την κατα­βολή των ΔΙΒΕΕΤ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι συν­δέ­ο­νται με την πραγ­μα­τική άσκηση καθη­κό­ντων. Η αμφι­σβή­τηση απορ­ρί­φθηκε ως απα­ρά­δε­κτη, επειδή η σχετική κρίση είναι ορι­στική. Ο ενάγων, από την πλευρά του, επι­μέ­νει με υπο­μνή­ματά του ότι εσφαλ­μένα εξαι­ρέ­θη­καν τα έξοδα κίνησης.

Το Δημόσιο έχει προ­βά­λει επίσης ότι οι αξιώ­σεις υπέ­πε­σαν σε διετή παρα­γραφή και ότι ο υπάλ­λη­λος απο­κα­τα­στά­θηκε πλήρως, οικο­νο­μικά και ηθικά.

Το ιστο­ρικό μιας υπό­θε­σης που ξεκί­νησε το 1998

Ο ενάγων διο­ρί­στηκε το 1992 και από το 1997 υπη­ρε­τούσε ως ελεγ­κτής του ΣΔΟΕ. Στις 14 Σεπτεμ­βρίου 1998 συμ­με­τείχε, μαζί με 2 συνα­δέλ­φους του, σε προ­λη­πτικό έλεγχο σε ατομική επι­χεί­ρηση κου­φω­μά­των αλου­μι­νίου. Δια­πι­στώ­θη­καν παρα­βά­σεις, μεταξύ των οποίων κατα­χώ­ριση δελτίου απο­στο­λής με ποσό 155.000 αντί 1.550.000 δραχμών, και επι­βλή­θηκε πρό­στιμο 600.000 δραχμών.

Τον Ιανουά­ριο του 2000, έπειτα από καταγ­γε­λία του επι­χει­ρη­μα­τία, ενός συγ­γε­νι­κού του προ­σώ­που και του λογιστή τους, οι 3 ελεγ­κτές κατη­γο­ρή­θη­καν για δωρο­δο­κία και εκβίαση. Φέρο­νταν να απαί­τη­σαν 2.000.000 δραχμές και να έλαβαν 1.350.000 για να μη διε­νερ­γή­σουν έλεγχο κλει­στής απο­θή­κης. Ο ενάγων τέθηκε σε υπο­χρε­ω­τική αργία από τον Φεβρουά­ριο του 2001. Πρω­τό­δικα, το 2002, κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση 4 ετών και 6 μηνών με ανα­στολή. Στο Εφετείο, το 2003, απαλ­λά­χθηκε για την εκβίαση και του επι­βλή­θηκε ποινή 1 έτους με ανα­στολή για παθη­τική δωρο­δο­κία, ενώ οι συνά­δελ­φοί του αθω­ώ­θη­καν. Ο Άρειος Πάγος αναί­ρεσε την απόφαση το 2004 και το 2005 το Τρι­με­λές Εφετείο Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου τον κήρυξε ομόφωνα αθώο. Δέχθηκε ότι ο επι­χει­ρη­μα­τίας δεν τηρούσε καν βιβλίο απο­γρα­φών, άρα ο επί­μα­χος έλεγχος ήταν εκ των πραγ­μά­των αδύ­να­τος, και ότι ο υπάλ­λη­λος «επι­τέ­λεσε άριστα τα καθή­κο­ντά του». Για τις παρα­βά­σεις της επι­χεί­ρη­σης είχαν εν τω μεταξύ επι­βλη­θεί πρό­στιμα 60.115.735 δραχμών.

Επέ­στρεψε στην υπη­ρε­σία το 2006, η πει­θαρ­χική δια­δι­κα­σία όμως συνε­χί­στηκε. Για την πρώτη δίωξη του επι­βλή­θηκε το 2005 η ποινή της ορι­στι­κής παύσης, που επι­κυ­ρώ­θηκε σε δεύτερο βαθμό τον Δεκέμ­βριο του 2007. Δεύτερη δίωξη, για ποσό 12.235.643 δραχμών που φερόταν αδι­καιο­λό­γητο σε αγορά μετοχών αξίας 26.300.000 δραχμών, οδήγησε σε υπο­βι­βα­σμό κατά έναν βαθμό. Από τις 21 Ιανουα­ρίου 2009 τέθηκε ξανά σε αργία και τον Σεπτέμ­βριο του ίδιου έτους απο­λύ­θηκε. Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Αθηνών ανέ­στειλε την απόλυση.

Στις 6 Ιουνίου 2013 το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, με την απόφαση 2249/2013, εξα­φά­νισε και τις 2 πει­θαρ­χι­κές ποινές. Έκρινε ότι ο πει­θαρ­χι­κός δικα­στής δεσμεύ­ε­ται από την αθω­ω­τική ποινική απόφαση και από αμε­τά­κλητο απαλ­λα­κτικό βού­λευμα του 2008. Το βού­λευμα, ύστερα από άρση τρα­πε­ζι­κού απορ­ρή­του και λογι­στική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, είχε δεχθεί ότι τα εισο­δή­ματα του υπαλ­λή­λου αντι­στοι­χού­σαν στις δηλώ­σεις «πόθεν έσχες».

Το 2016 το αρμόδιο πει­θαρ­χικό συμ­βού­λιο του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών απο­φά­σισε να του επι­στρα­φούν οι απο­δο­χές του δια­στή­μα­τος από 21 Ιανουα­ρίου 2009 έως 6 Ιουνίου 2013. Εξαί­ρεσε το κίνητρο από­δο­σης, τα έξοδα κίνησης, τα ΔΙΒΕΕΤ και το επίδομα αδείας, και η εξαί­ρεση αυτή οδήγησε στη δικα­στική διεκ­δί­κηση.

Ο ενάγων ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η υπόθεση έπληξε την τιμή και την υπόληψή του. Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι εξαι­τίας της αργίας στε­ρεί­ται έως σήμερα τον βαθμό Α΄, τον οποίο κατέ­χουν ήδη συνά­δελ­φοί του που διο­ρί­στη­καν την ίδια περίοδο.